Soos ‘n lied

Die afskeid was pynlik. Ons het mekaar styf vasgehou, met ingehoue trane. Wie weet of ons mekaar ooit weer in hierdie lewe sal sien?

H en ek ken mekaar nou een en vyftig jaar lank. Ons was lank kollegas en het elke oggend se saam koffiedrink in die kafeteria sommer as vanselfsprekend beskou – min het ons besef hoe bevoorreg ons was! Terwyl haar eie lewe goed geordend verloop het, het sy geduldig na my stormagtige klaagliedere geluister, altyd ‘n wyse trooswoord gehad. Die lewe het sy gang gegaan – sy en haar gesin het later Kaap toe getrek, maar elke keer as ons mekaar gesien het, het ons moeiteloos die drade opgetel en ons in mekaar se teenwoordigheid gekoester.

Toe kom die uitsonderlike kans om ‘n week lank by haar op Bredasdorp in die Overberg te gaan kuier, terwyl haar man in Kaapstad gaan werk. Dit was weer een van die rusplekke langs my pad wat my lewe lank nog so genadiglik aan my gegun word.

Hoog teen die skuinste staan die wit huis waar hulle woon, met ‘n wydse vergesig oor die mooi ou dorp. Kerkklokke verbreek die Sondagstilte; heuningvoëltjies swiep vinnig om die struike in die welige tuin. Daar is gereeld vars blommetjies in die huis – ook op my bedkassie. Ek verlustig my in die pragtige skilderkuns van haar pa, wat oral met groot sorg gehang is. Ons eet ons broodjies aan tafel; sê elke keer dankie vir die voorreg van dié week.

Oor Dinsdag se salige kuier saam met Toortsie en Seegogga het ek hier geskryf. Haar seun het sy motortjie “Rooies” vir ons gelos toe hy en sy pa Kaapstad toe is. Rooies neem ons op ‘n verkenningstog na die plaaslike Spar. Ons ry Waenhuiskrans toe, stap op die strand en ontdek die bron van die gladde klippe wat in hope op die strand lê: dit kom uit klonte rots wat gaandeweg verweer en dan die klippers vrylaat om deur die see rondgespoel en op die strand opgestapel te word.

Ons verken ‘n sjarmante kompleksie in Bredasdorp waar Givemore die kwekery toegewyd versorg. Ons eet spinasiesop met fetakrummels langs ‘n kaggelvuur – dis nog skoon winter in hierdie geweste. Opgediepte voorwerpe in die Skeepswrakmuseum bring die wrede werklikheid van skipbreuk tuis. In die ou pastoriegedeelte is daar vae spore van die dorp se beroemde dogter Audrey Blignault: van haar bundels essays in ‘n antieke boekrakkie; ‘n kort lewenskets teen die muur. Ek onthou weer haar onverbeterlike beskrywing van ‘n jakaranda in volle blom: “’n Glasligte blomwolk”… en hoe ek die enkele keer toe ek haar ontmoet het, sommer my hele lewensgeskiedenis uitgeblaker het, net omdat sy met sulke intense belangstelling uitgevra en geluister het.

Saterdag gaan wys H en haar man vir my Franskraal, Kleinbaai en Gansbaai. Op aanbeveling van die mensekenner agter die toonbank van KoekeLoer, ry ons na Afrikanos vir middagete. Weer is daar die wonderlikste oop vuurherd en die porsies is ongelooflik vrygewig.

Hoe heerlik om hierdie skoon see te mag beleef! Die baaitjies loop diep in die land in, sodat mens soms die golwe van die kant af strand toe sien jaag. Mens kan sommer so by die strand stilhou en ewe gemaksugtig die ryk seevoëllewe sit en bewonder. Die son en die reën kom en gaan…

Heeltemal te gou moet ek terug noorde toe. Vir my beeld hierdie reëltjie volkspoësie onwilligheid en verlange so goed uit:

My voete loop na Wellington maar ek gaan Worcester toe.

Die woorde en die gevoel draal dae lank in my gedagtes… Dan troos ek my maar aan die Amerikaanse digter Eunice Tietjens se woorde:

Old Friendship – Eunice Tietjens

Beautiful and rich is an old friendship,

Grateful to the touch as ancient ivory,

Smooth as aged wine, or sheen of tapestry

Where light has lingered, intimate and long.

Full of tears and warm is an old friendship

That asks no longer deeds of gallantry,

Or any deed at all – save that the friend shall be

Alive and breathing somewhere, like a song.

 

Advertisements

Kunsuitstalling op Rebusfontein

Toe ek onder Laatlam se dak ingetrek het, moes ek drasties afskaal – eintlik so te sê al my besittings wegmaak. Dit was vir my bevrydend, maar terselfdertyd ook traumaties. Dis hoekom ek so verknog is aan my toringhuisie op Rebusfontein, waar geliefde voorwerpe uit my verlede telkens opduik…

Hier hang byvoorbeeld ‘n olieverfskildery deur Nerine Desmond, wat my mammie in die vyftigerjare van die vorige eeu met meet en pas deur ‘n skema by haar skool gekoop het. Sy kon net twee skilderye bekostig, toe sit die departement die skema stop. Baie jare later was sy nog spyt daaroor. Dis ‘n Kaapse toneel, met drie figuurtjies in helder kleure wat langs ‘n rivier verby witstambome stap. Vir my het daardie skildery “Huistoegaantyd” versinnebeeld. In die werklike lewe het ek die skildery sonder sy raam vir my dogter in die VSA gevat, waar sy dit opnuut pragtig laat raam het. Dit hang nou op ‘n ereplek bokant hulle eettafel.

Hier is ook ‘n klompie surrealistiese syraamdrukke, die skeppings van ‘n digter-medikus-psigiater wat ‘n buurman in Sunnyside se woonstelwêreld was en later in New York gaan woon het. Hulle is destyds met groot sorg teen hoë mure in my huis gehang, in die ruimte waar die houttrappie was wat na die boonste slaapkamer gelei het, en het nou weer teen die “ivoortoring” se mure verskyn.

My vriend K het gesê ek mag hierdie skilderytjie (op hout) vir die uitstalling leen, omdat dit vir my so baie mooi is.

Stay wild Moon Child

Hierdie kat het ek gehou, want hy is spesiaal een Kersfees deur my begaafde skoondogter wat nou in Ierland woon, vir my geskilder en geraam. ‘n Replika hang in my dakslaapkamertjie op Rebusfontein, want ek kan eintlik nie sonder hom klaarkom nie.

Taryn se kat

My vriendin H se pa J.G. Borman was ‘n bekende skilder, veral met waterverf, alhoewel sy olieverfskilderye vir my asemrowend mooi is. Een aand, lank, lank gelede, het ek die skildery “Reën oor die Wes-Transvaal” by die opening van een van sy kunsuitstallings gekoop, want toe ek dit sien, wou ek dit hê. Vele jare later het H ‘n Eeufeesgedenkuitstalling van haar pa se werk gereël, waarheen ou vriende hulle skilderye gebring en by haar eie versameling gevoeg het. Watter wonderlike aand was dit tog! Hierdie skildery het ek vir iemand gegee wat ek geweet het dit sou waardeer, maar ai – ek verlang nog steeds daarna.

Reen in die Wes-Transvaal

Dit dan die som van my bydrae – Jinay moet nou maar sien hoe sy gaan maak daarmee.


Hierdie is ‘n denkbeeldige kunsuitstalling en elke Towerin word gedaag om haar unieke kuns (hetsy self gemaak of sommer net self gelief) te kom uitstal! Die In-linkz skakel is: https://fresh.inlinkz.com/p/ea9c1f40af104092b8ababac55311c85

 

 

 

“Rooies”

Die afgelope week het ek ‘n heel onverwagse kompensasie vir die ouderdom beleef.

‘n Blok van ‘n man het my op die Kaapstadse lughawe kom ontmoet, my in sy karretjie “Rooies” gelaai en by sy ma-hulle in Bredasdorp gaan aflaai. Ek ken hom van sy babadae af – wie sou ooit kon dink dat hy my eendag op ‘n besige lughawe sou kom ontmoet en aanry na ‘n heerlike kuier?

Gister het ons twee weer in Rooies gespring en die pad gevat terug lughawe toe. Ons ry in gemeensame stilte, gesels af en toe, dis die heerlikste ontspanne rit so deur die pragtige landskap van die Overberg.

Canolaland in die Overberg

Om oud te word, is minder erg as ‘n mens so deur die volgende geslag bederf word!

Sjampanje aan die Suidpunt

Soms word ek oorstelp deur die goedheid en guns wat oor my uitgestort word.

My hartsvriendin H wat laasjaar Bredasdorp toe getrek het, laat weet haar man moet ‘n week lank in Kaapstad gaan werk – kan ek haar dalk kom geselskap hou? In daardie dorp woon ook twee van die Towerinne, watter wonderlike kans om hulle te ontmoet! Ons planne word gemaak en toe ek weer sien, kuier ek in die mooiste Overberg.

Toortsie en Seegogga skuif al hulle gewone verpligtinge opsy en kuier ‘n hele dag lank saam met my en H. Seegogga kom ons oplaai om in Toortsie se asemrowende mooi huis ontbyt te gaan geniet. By die voordeur wag Toortsie ons in met haar kopdoek en fleurige voorskoot, terwyl twee Towerin-eende die ontmoeting deur die venster dophou. Terwyl ons ons verlustig in die uitsig oor die dorp tot by die verste gesigseinder, wys H na die tuin daar onder: “Mens kan sien hier woon ‘n boer!” Dis die allermooiste groentetuin met ‘n oorvloed kraakvars plante, benewens die fynbostuin nader aan die huis. Nooit sou mens kon glo dat hulle maar nou-die-dag hier ingetrek het nie! ‘n Tafel is vir ons voorberei, met ‘n feesmaal (waaronder spesiaal gebakte bantingbroodjies) en tee in die fynste Royal Albert-koppies.

Drie Towerinne bymekaar

Toe spring ons weer in Seegogga se silwer motortjie en sy vat die pad l’Agulhas toe (ek het ook nou geleer hoe spreek mens daardie plek se naam uit). Langs die pad stop sy skielik en gaan pluk vir my ‘n ruikertjie veldfreesias.

Freesias

Seegogga is nes Toortsie ‘n boorling van hierdie wêreld, ken die mense en die stories. Sy vertel van Spookdraai waar die soldaat uit die Tweede Wêreldoorlog dwaal en van die Soldatepoel waar die troepe van destyds geswem het; wys vir ons die barakke wat nou nog staan. Ons ry al langs die see, waar die branders so skuinsweg oor die baai jaag. By die suidelikste punt van Afrika, waar die Indiese en Atlantiese oseaan ongemerk bymekaarkom, drink ons sjampanje uit dun langsteelglase.

Sjampanje

Die son het nou nog geskyn, maar skielik sak ‘n bui reën uit en ons skarrel kar toe. Ons ry nog ‘n ent en toe – kedonkkk! haak die kar aan ‘n onverwagse klipbank vas. Maar dis geen probleem nie, want drie flinke manne wat besig is met ‘n padroller kom lig ewe vriendelik ons voertuig soos niks op en help dit mooi netjies oor die klip.

Ons gaan laaf ons senuwees in die sjarmante restaurant en geskenkwinkel Potpourri, ry dan na die vuurtoring wat in 1848 gebou is. My moed begewe my toe ek daardie steil trap (eintlik ‘n leer!) sien en ons stap liewers deur die keurige vuurtoringmuseum.

Vuurtoring

Daarna gaan kyk ons of ons nie dalk vir Parrie die Pylstert by Struisbaai se hawe kan sien nie. Ons gasvrouens wys vir ons die strandhuise waar hulle as kinders kom bly het; vertel hoe hulle in die hawe geswem het. Seegogga se beskrywing van die pylstert se stil, swart skaduwee wat haar diep daar onder in die water die skrik op die lyf jaag, sleur my mee na ‘n betowerde kindertyd.

Soos wat die Kaapse reën oor ons uitgesak het, so het strome van seën my gesalf op daardie gedenkwaardige dag in Bredasdorp.

Twee vlieë met een klap

Sjoe, hierdie sirkusavontuur hou mens besig met lees en lag en droom! Daarom slaan ek vanaand twee vlieë met een klap: kom wys my balrok vir ons sirkusitem en deel terselfdertyd twee foto’tjies uit die tagtigs van die vorige eeu.

By hierdie skakel kan julle oor ‘n klompie bloggers se denkbeeldige sirkusavontuur lees: https://fresh.inlinkz.com/p/556868f82eae403d9143258e74ee97b1

Hier is die smaraggroen valletjiesrok uit my glorieryke dae. Ek het altyd so mooi in daardie rok gevoel dat ek met absolute selfvertroue die sirkusarena sal betree en sal dans asof die hele wêreld toekyk: wals, tango, lyndans – wat ook al vereis word.

Groen rok (2)

Die foto’s is by twee verskillende geleenthede in die vroeë tagtigerjare geneem. My dansmaat op die tweede foto was ‘n wildvreemde Suid-Amerikaanse diplomaat.

Groen rok 2 (2)

 

 

Perssensuur op Rebusfontein!

As julle die draad van die storie wil hoor, moet julle hier kyk:

Bondelsgedagtes: Wakkerword op Rebusfontein

Una: Geheime en Rebusfontein

Kameel: Die Sirkus kom Rebus toe

Woordnoot: Una en mnr Barnum

Hester: Una se beenhare plaas ons op die soustrein

Toortsie: Besturende Agent van…


Die uwe sit in haar ivoortoring omring deur vuil teekoppies en potte met koue tee. Daar lê orals opgefrommelde hoofpynpoeierpapiertjies rond – daardie soort met die Ingelse Oupanaam. Die jêmtertjies wat Bondeltjies oorgestuur het, is almal reeds uit pure senuagtigheid verorber. Om amptelike sensor van die mediasirkus te wees wat vanoggend hier op Rebusfontein losgebars het, is ‘n sware verantwoordelikheid – amper te swaar vir een mens om te dra! Maar nouja, la’k maar probeer, traai, poog, my bes doen…om die Towerinne se goeie naam (en potensiële inkomstetjie) te beskerm.

In my jeug was ek ‘n ruk lank deurmekaar met ‘n Sondagkoerantman. By hom het ek geleer dat die pers altyd, maar altyd, die hef in die hand het! Wat help volgende week se weggesteekte verskoninkie op bl. 6 na die vorige Sondag se hoofberig op die voorblad se luide trompetgeskal van leuens, sensasie en ‘n paar halwe waarhede?

Daarom begin ek maar by SON, wat nie verniet heelbo aan Toortsie se lys is nie, en blaai sommer direk na bl. 3. Ja, daar pryk die foto! Aaarghgh! Watter skrikwekkende onvleiende foto van arme Una, ons almal se hoop op ‘n ou ekstra geldjie! En kyk net die onderskrif, gepleeg deur ene “Broodina”:

Die hoopvolle “talent” wat hoop om met haar uitsonderlike harigheid die sirkuswêreld te verower. Een van die berugte “Towerinne” van Rebusfontein, ‘n obskure plekkie met eienaardige kreature, waar verdagte dinge aangaan.

Julle, ek gaan ernstig by Silver kla oor hierdie vrou wat nou weer ewe skielik in die prentjie is! Ek vermoed sy is nou ‘n vryskutskrywer en ek vertrou haar net mooi niks nie! Ek weet daar is van julle wat glo sy het ‘n nuwe blaadjie omgeslaan, maar kyk nou net hier! “Waddehel!” soos Hester sou sê.

Brief aan die Redakteur van SON

Geagte Meneer (ek dink jy’s ‘n man, want geen vrou, al is sy ook redakteur van ‘n Sondagponiekoerant, sou so ‘n gruwelike foto van ‘n ander Eva plaas nie),

Namens die inwoners van Rebusfontein eis ek ‘n apologie oor die swak foto in jou koerant. Indien jy nie in die volgende uitgawe om verskoning vra en die foto hierby aangeheg op bl. 3 publiseer nie, gaan ons jou blad dagvaar vir laster, want enige magistraat wat sy/haar sout werd is, sal weet woorde soos “berugte, obskure, kreature en verdagte” is veragtelike propaganda.

Wees gewaarsku!

Op las

Tannie Frannie

Hmm, volgende is HUISGENOOT, die skindertydskrif wat ek weier om te erken dat ek graag lees…maar ai, ek’s altyd so bly om ‘n uitgawe in ‘n dokterspreekkamer te sien. Oe, dis mooi! Hester se foto’s, in volkleur oor twee bladsye, met Una wat straal en die hare wat blink… Daar is ‘n foto van mnr. Barnum met sy nuwe protegé, albei glimlag breed en daar skiet sulke sterretjies van hulle tande af. Welgedaan, Toortsie!

Goed, kom ons kyk na die Burger. ‘n Beriggie op die voorblad, oor twee kolomme, met ‘n goeie kleurfoto van Una se been, maar ai tog, so hovaardig-meerderwaardig geskryf! Umm, nouja: “Write me up, or write me down, but for heaven’s sake, just write me!” Met die Burger se skerp intellekte gaan ek beslis nie swaarde kruis nie. Beeld het weer soos gewoonlik die berig by die Burger oorgeneem, dus hoef daar ook niks gedoen te word nie.

Oooo aarde, die BBC het Hester se video van Una se wikkelende toontjies in die hande gekry! Die kommentaar lui soos volg:

Weird and wonderful scenes were witnessed in the middle of South Africa, where a pretty little town Rebusfontein (gie-gie-gie vir daardie poging om die naam uit te spreek – “Ree-buzz-fin-teen”!) nestles among green grass and never-ending vistas. The single main street is lined with the most charming houses, an architectural feast of colour and styles. Apparently this video is of the lively inhabitants’ newest venture, an attempt to get their sideshow into Mr Barnum’s circus. Good luck, girls!

RSG-nuus wy twintig sekondes aan Una en Radio Overberg neem die beriggie oor:

Suid-Afrika se nuutste uitvoerproduk, Una, Towerin van Rebusfontein, sê sy is hoogs opgewonde om haar land in die buiteland te gaan verteenwoordig.

Nouja, die luisteraars kan nou maar daarvan aflei net wat hulle wil!

Media 24 weier om my aanlyn toe te laat, want my gratis inskrywing het lankal verval. Ek is in elk geval vodde, en iets verskrikliks het my nou net bygeval: Wat van sosiale media!?!? Daar gaan ons nuus mos soos ‘n veldbrand versprei, en wie gaan vir Broodina en die res van die fb-skinderbekke in toom kan hou?

‘n Salige verligting vul my hart toe ek besef een van ons Towerinne is ‘n kenner van sosiale media, wat daardie spulletjie sommer baie maklik in die regte rigting sal kan stuur. Christa, kom help asseblief – ons het jou kundigheid baie nodig!

 

 

Wat word…

Wat word van die meisie wat altyd alleen bly?

Sy wag nie meer vir die kom van die jagters nie;

Sy maak nie meer die vuur van swartdoringhout.

Die wind waai verby haar ore;

Sy hoor nie meer die danslied nie;

Die stem van die storieverteller is dood.

G’n een roep haar van ver nie

Om mooi woorde te praat.

Sy hoor net die stem van die wind alleen,

En die wind treur altyd

Om hy alleen is.

 

– Eugène N. Marais

(Uit Dwaalstories, 1959. Human & Rousseau – Kaapstad)

‘n Heen-en-weertjie na Rebusfontein saam met die kleinkinders

Augustus is ‘n afskeepmaand hier in die noorde – nie meer winter nie, nog nie lente nie. Middel van die dag stowewarm, maar koud in die oggende. Vaal en stowwerig en winderig, met die ellendige luiperdboomblaartjies wat orals rondwaai…

Saterdagoggend, halfpad deur ‘n langnaweek wat my heeltemal onverwags oorval het, word ons met bewolkte weer wakker – maar of daar reën van gaan kom, is te betwyfel. Die kindertjies ly aan kajuitkoors, hulle ouers is reeds vodde na gister se Vrouedag-oppas. Ouma doen maar so op die agtergrond haar bes, maar dis ook nie goed genoeg nie, sy word ronduit deur die vyfjarige vertel dat haar kamer “boring” is; die einste kamer wat op ander dae ‘n toweragtige “boomhuisie” kan wees. Maar wag – ahaaa! Ouma het ‘n wonderlike troefkaart: Rebusfontein!

Met twee kosbare klein handjies warm in myne, maak ons ons oë toe en konsentreer baie hard…Woerts! Hier staan ons voor die ivoortoringhuisie.

Huisie

Lelik draf met haar maer katlyfie straataf, sy het net betyds die energiestroom gehaal om saam te kom en is nou oop-en-toe op pad na die rykgeskakeerde dieregemeenskap om te gaan hallo sê en so bietjie oor haar nooi en die kleinkinders te skinder. Ek kan haar net hoor: “Ja, miaau, en wee-julle, dan vat daai klein merrie Gabby my om die lyf en sleep my weg van my lekker warm lêplekkie af, dra my soos ‘n sak patats na waar sy ook al wil…En die lekker kos is al weer op, die ander kat Tortellini vreet soos ‘n sywurm, daar’s net van die slegte soort oor…En oor Joshua wil ek glad nie praat nie, hy is die grootste klein verpesting! Gelukkig verkies hy om ons arme hond Muis te treiter, dus kan ek hom gewoonlik ontglip…Julle honne hier op Rebusfontein moet maar liewers spore maak as julle daai mannetjie sien aankom, hy ken net vir Muis en Muis is die geduldigste liefiehond op aarde…Weet nie hoe julle opregte spulletjie schnauzers sy aanslae sal kan verduur nie…Aaa, hoe mooi groen is die gras hierso, spin-spin, knie-knie, by die ander huis is daar net stof en droogte…”

100_2459

Intussen gaan ek en die twee kleintjies die toringhuisie binne en gaan sommer reguit na die toring toe. Gelukkig ken hulle trappe en huppel maklik teen die draaitrap op. Hulle sleep die mandjies en bokse met hulle pa, oom en tannie se kleintydspeelgoed nader en begin uitpak: outydse Barbies met eienaardige klere; ‘n verbleikte karretjie of twee; deurmekaar lego’s wat nog steeds heerlike speelmoontlikhede bied. Intussen kan ek ‘n rustige koppie tee geniet…maar eintlik het ek volwasse geselskap nodig en daardie leemte sal enige Towerin wat dalk ook vanoggend na Rebusfontein weggebreek het, kan vul.

‘n Kort rukkie later slenter ons drie met Towerinstraat langs na die dorpsmeent. Dit lyk asof die langnaweek in die werklike lewe heel aangenaam verloop, die Towerinne se huisies staan toe en die straat is verlate. Ons gaan hardloop op en af teen Rebusrus Amfiteater se halfmaansitplekke, staan onder op die verhoog (dalk moet dit eerder die “verlaag” genoem word?) en verlustig ons in die wonderlike akoestiek. As ons uitasem gesing is (Hansie Slim, Ou Oom Klasie het ‘n plaas, ‘n Worsie en ‘n Pannekoek…) gaan drink ons water uit die put. Harpy kom aangevlieg en Joshi skrik hom heeltemal oor ‘n mik, sit ‘n keel op en skrou “Mamma, mamma…”

Ouma het nou genoeg gehad en gou-gou is ons terug in die werklike lewe. Dis nou weer bietjie pa en ma se beurt!

Konsert vir Silver

Rebusfontein – die towerplek waar selfs horingoue tannies op Harleys ry en nuwe liefde vind…

Woordnoot se uitdaging om ‘n konsert in die lieflike Rebusrus Amfiteater te reël, het aan ons blogmaats oneindige plesier verskaf. Daar is nog twee dae oor voor hierdie skakel na InLinkz toemaak, en ek besef dat ek net eenvoudig ‘n konsert aan Silver sal moet opdra. Wat sy motorfietsmakkers daarvan gaan dink, weet nugter!

Hoe het ek dit tog waardeer dat die Towerinne (met VirgoC op die voorpunt, entoesiasties deur die ander ondersteun) hulle laasjaar op ons reis deur Suid-Afrika oor my ontferm en ‘n virtuele liefde vir my geskep het! Want dan is dit effens makliker om in die werklike lewe oor ander se geluk te lees en vrede met my eie alleenpad te maak.

Ek loop die pad

Daar ry Silver toe op sy Harley in my droomlewe in – en hierdie liedjie vang my onwillige aangetrokkenheid so goed vas. (Kyk net hoe geniet Laurika die kuns van ‘n briljante musikant.)

Blou

Om te stry teen die liefde is ‘n onbegonne taak, al is dit slegs ‘n hersenskim. Wat sou ek wou gegee het om eenmaal in die werklike lewe so ‘n allesoorrompelende liefde te kon belewe as die een waarvan Karen Zoid sing…

Vir jou

Die volgende lied is vir my ‘n besonder nugtere beskrywing van hoe ware liefde behoort te wees. (Hierdie twee kunstenaars se intense, dog ingehoue, emosie is vir my so mooi – ek raak net nie moeg om na die video te kyk nie.)

Toe vind ek jou

Op die ou einde glo ek graag met my hele hart in die liefde, al was standhoudende liefde toe nou nie in hierdie lewe vir my beskore nie.

The Rose

Vrydagaandmusiek in die Rebusrus

Vrydagaand is my gunstelingtyd van die week. Dis asof alles so effens rustiger raak, asof mense diep asemhaal en besef hulle het nog ‘n week oorleef… Daarom nooi ek julle graag om op ‘n Vrydagaand op die malse groen gras van die Rebusrus Amfiteater te kom sit en ontspan en na “my” musiek te kom luister.

Hier is ‘n lied wat ek so graag vir my dogtertjie gesing het: “Goeiemore my sonskyn, goeiemore my kind…” Ai, ek is lief vir die see… En daardie saksofoon, watter meesterlike atmosfeerskepping!

Daar is niemand wat die ou Hillbrow besing het soos Johannes Kerkorrel nie…

Creed is ‘n Amerikaanse rock band. Die hoofsanger Scott Stapp het hierdie lied geskryf toe hy gehoor het dat hy pa gaan word. Al wat ek het om vir my lange jare op hierdie aarde te wys, is my drie kinders en vier kleinkinders…maar dis meer as genoeg.

Gabriella se lied verwoord my innige wense vir die punt van my hart, my kleindogtertjie Gabriella: “Ek wil gelukkig lewe omdat ek myself is, sterk en vry…”

Uiteindelik is ons almal maar pelgrims, soekend na die boarding huis…