Vrydagaandmusiek in die Rebusrus

Vrydagaand is my gunstelingtyd van die week. Dis asof alles so effens rustiger raak, asof mense diep asemhaal en besef hulle het nog ‘n week oorleef… Daarom nooi ek julle graag om op ‘n Vrydagaand op die malse groen gras van die Rebusrus Amfiteater te kom sit en ontspan en na “my” musiek te kom luister.

Hier is ‘n lied wat ek so graag vir my dogtertjie gesing het: “Goeiemore my sonskyn, goeiemore my kind…” Ai, ek is lief vir die see… En daardie saksofoon, watter meesterlike atmosfeerskepping!

Daar is niemand wat die ou Hillbrow besing het soos Johannes Kerkorrel nie…

Creed is ‘n Amerikaanse rock band. Die hoofsanger Scott Stapp het hierdie lied geskryf toe hy gehoor het dat hy pa gaan word. Al wat ek het om vir my lange jare op hierdie aarde te wys, is my drie kinders en vier kleinkinders…maar dis meer as genoeg.

Gabriella se lied verwoord my innige wense vir die punt van my hart, my kleindogtertjie Gabriella: “Ek wil gelukkig lewe omdat ek myself is, sterk en vry…”

Uiteindelik is ons almal maar pelgrims, soekend na die boarding huis…

Advertisements

Lafenis

Dit gaan goed met mense
wat hulle krag in U vind
en graag na u tempel toe gaan.
Vir hulle gaan daar fonteine oop
wanneer hulle deur ‘n dorre laagte trek… (Psalm 84: 6-7)

Hierdie winter kry ek swaar, die koue sit in my gebeendere vas. Ek probeer heeltyd om my twee kleinkindertjies na wie ek soggens deur die wintervakansie moet omsien, warm aangetrek te hou, tot groot onvergenoegdheid van die warmbloedige skepseltjies. Juniemaand het hulle albei griep gekry en ouma steek by hulle aan, ten spyte van my griepinspuiting. Gelukkig kry ek dit in ‘n ligte graad, danksy my griepinspuiting. Maar ‘n maand later hoes ek nog steeds…

Toe woon ek die VONKK-vergadering by (ek het julle al van VONKK vertel) en my verdorde siel juig oor die lafenis van ‘n musiekfontein. Eintlik is ek ‘n buitestander – daar om na spelling, sinsbou, kommas en punte om te sien. Die ander mense om die mooi ou houttafel is digters en begaafde musici: komponiste, orreliste/klavierspelers, koorleiers en sangers.

Elke nuwe lied wat voorgelê word, word eers gesing. Ek verstom my aan die manier waarop die begeleiers mekaar afwissel – skynbaar op aanvoeling, want dan gaan sit die een voor die klavier, dan weer die ander. Die note drup vloeiend soos water uit hulle vingers en ons sing die een na die ander vers. Ek is skoon spyt as ons ‘n lied klaar deurgesing het, want die liewe vrou langs my harmonieer aangrypend mooi met haar ryk altstem en oorkant my sit ‘n jongman met die stem van ‘n engel. Die oorheersende ervaring is dié van absolute goedheid – toegewyde mense wat hulle talent aan die voete van hulle Heer kom lê.

Dankie, my Vader, vir hierdie wonderlike ervaring…

 

 

 

 

 

Laataandmymeringe oor Rebusfontein

Una het gevra ons moet onsself aan Christa voorstel – en toe, op tipies demokratiese wyse, raak dit sommer ‘n algemene “Aangename kennis” aan alle voornemende intrekkers op Rebusfontein.

By hierdie skakel kan julle oor almal gaan lees:

https://fresh.inlinkz.com/p/4d37c70b99244affaf04d8ea985b9271

le-jou-eier1-e1512926357627

Daar brand ‘n lig in die toring van die huisie by Towerinstraat 7 – Tannie Frannie sit laataand en mymer oor Rebusfontein. Watter wonderlike genade is Blogland se vermenging van werklikheid en verbeelding tog!

Huisie

Vyf jaar lank al woon sy onder haar seun Laatlam en sy liewe vrou se dak. Sy het weggemaak en afgeskaal – maar wanneer sy vir ‘n rukkie wegbreek na haar eie huisie in Rebusfontein toe, duik daar telkens geliefde besittings op.

Dertien jaar lank al loop sy alleen – maar op Rebusfontein is daar Silver, tangodanser van formaat, wat soms onverwags op sy Harley opdaag.

Haar lelike kat Lelik woon tegelyk in Pretoria en op Rebusfontein.

IMG-20180603-WA0010

Die twee kleinkinders wat haar in die werklike lewe teen koue en wanhoop beskerm, het nog nie by Towerinstraat 7 kom kuier nie. Dalk moet sy ‘n plan maak, noudat sy altwee halfdag in die wintervakansie oppas? Ouma weet sommer die “ivoortoring” gaan vir hulle ‘n wonderplek wees…

Ouma met G en J

Aangename kennis, nuwe intrekkers hier in ons toevlugsdorpie!

 

 

“The morning after…” Woordsnoer 5

Vuurvliegie rek altyd ons breinselle − dié keer met ‘n rymopdrag.

Cartoon woman playing with crosswords

Vroegoggend na ‘n heerlike partytjie op Rebusfontein is ‘n brose tyd…

In haar ivoortoring
sit Frannie die ou doring
nog ietwat gekoring
met ‘n hoofpyn soos ‘n horing…

O liewe land, nee! Wag ek probeer weer, dié keer met die aanbevole woorde van Woordsnoer 5:

Daar sit sy en skryf, geluksalig;
die voëltjies die lag,
hul sing douvoordag,
beloof haar ‘n toekoms rooskleurig.

Op die dorpsmeent, so frappant,
sit hy droomverlore:
daardie oulike kalant
gooi klippies in kleivore.

Frannie weef ‘n fantasia:
leun deur die venster,
pluk ‘n kamelia;
druppels op die blare van die jakkalsreëntjie
Frannie slaak ‘n sug, ‘n kleintjie.
Hoe lief is sy vir die herfstyd wyd,
mits die wind nie hoeihaai
en orals inwaai!
Gedagtes aan gistraand maak haar tjoepstil
en nou sit sy die geleentheid en afskil
soos ‘n lemoen – ai, daardie soen!
G’n wonder elkander het hulle verwonder!

Op die dorpsmeent sit hy nog −
die man is heelwat meer verfyn
as wat by eerste oogopslag skyn!
Lui-lui vorm hy ‘n vriendskapsverbond
met ‘n heel welwillende steekbaardhond.
Die stukkie varkvleis van gist’raand
help nogal, die brak is knaend!

Frannie dink aan samba en tango,
onthou hoe geabba laataand ontvou…
Sy spring op, draf trap-af − met daai ronkedoor
wat daar sit op die dorpsplein wil sy nóú gaan skoor!

Moleste aan Rebusfontein se langtafel

Mark Twain het die volgende raad oor skryf gegee:

If you find an adjective, kill it.

Julle sal sien ek luister glad nie na hom nie, al het ek hom besonder sjarmant gevind op daardie veelbewoë kuieraand in die denkbeeldige dorpie Rebusfontein.

le-jou-eier1-e1512926357627
Die moeë vrou slaak ‘n sug van verligting as sy die deur van haar huisie op Rebusfontein agter haar toetrek. Vandat sy laas hier was, het die werklike lewe haar in sy kloue gegryp en geskud, maar nou kan sy gelukkig weer ‘n bietjie ontvlugting pleeg… Sy loer by die syvensters uit – is daar tekens van lewe by Towerinstraat 6? Ja! Perdebytjie is terug! By nr. 8 is dit egter doodstil, lyk nie of Positief op die oomblik kan kom speel nie.

In die kombuis van haar goue jare vat haar hande volgens vertroude rituele raak en gou is haar bydraes tot vanaand se langtafelfees aan die stowe en prut. Later sal die liewe Lorenzo haar disse verder kom versorg en besorg waar dit moet wees. Sy moet nou uit die kombuis uitkom en gaan mooimaak, sorg dat die kosgeure deur parfuum vervang word. ‘n Nostalgiese herinnering vliet deur haar hart: die dag toe haar liewe dogtertjie na skool by haar in die kar geklim en vir haar gesê het sy “ruik na kos”. Hoe sleg het sy tog daarop gereageer, en dit terwyl haar kind eintlik bedoel het om haar ma ‘n mooi kompliment te gee! ‘n Oomblik kom sy tot stilstand en wonder oor die ewige verskeurdheid tussen werklikheid en betowering… Dan ruk sy haar reg en huppel teen die trap op na haar dakkamertjie om haar te gaan opsmuk, want hierdie dorpie bestaan net uit towerglans en skittering. Haar smaraggroen valletjiesaandrok hang gereed daar in die kas…

Kim is reeds aan die poeier en verf in die groot en suite-slaapkamer op die eerste verdieping; Nataniël is besig om ‘n uiltjie te knip op die rusbank in die toring. Kim se tolk, ‘n verwilderde expat wat vanaand sal moet bontstaan met sy verroeste Afrikaans, is doodstil – dalk slaap hy ook so ‘n bietjie voor die groot uitdaging van vanaand. Frannie glimlag as sy dink aan die dramatiese talente van mense wat ‘n loopbaan as tolk kies – so anders as die vertalers wat aan hulle lessenaars vasgekluister is en agter hulle rekenaars wegkruip!

Die aandgloor is bleekpienk, soos die binnekant van ‘n skulp. Laag in die ooste gloei die volmaan vol belofte dat vanaand ‘n epiese gekuier gaan afgee. Van oral kom die gaste aangestap, beweeg rustig en gesellig na die pragtige langtafel wat Vuurvliegie gedek het. Aa, daar is Sonell en haar tannie; Woordnoot en haar stiefpa; Toortsie en haar pa; Seegogga en haar ma; Vuurvliegie se twintigjarige self – soveel permutasies van familie en mentorskap!

Frannie loer skelmpies in haar aandhandsakkie om seker te maak die broodjies is daar. Die een kom uit die veelberese broodmandjie en word vanaand saamgevat om Mark Twain mee te amuseer – sy is mos gekonfyt daarin om moeilike kalante soos kleuters en peuters besig te hou, dus behoort ‘n skrywer-avonturier nie veel moeiliker te wees nie. Mark het nou wel vir goud en silwer geprospekteer, maar Cullinan se diamante behoort hom sekerlik ook te interesseer. (Hoe sy met Hitler oor die weg gaan kom, weet nugter, maar sy het Kameel belowe en die drie glase witwyn wat sy reeds in het, behoort haar genoeg bravade te gee.) Die tweede broodjie kom uit ‘n gewone supermark en is deel van haar eetplan vir die aand.

Sy het haar eetstrategie fyn uitgewerk: vermy Una se Babi Guling; pik die suurlemoen-amalfi by Vuurvliegie op; mik vir VirgoC se konsertinagroentes; sorg dat sy ‘n stewige skep van Seegogga se waterblommetjiebredie kry; lê elmboë in ter wille van Woordnoot se hoenderbedryf; kry ‘n skyfie skaapboud by Karen (gaan lees gerus haar wonderlike kommentaar op hierdie bydrae); skep van Kameel se heerlike pruimedant-en-amandelsous oor haar broodjie (want sy eet nie tong nie); maak seker sy kry van Toorts se appeltert. Verder is sy van plan om (nog baie meer) wyn te drink…dis nou ter wille van haar reddingsmissie ten opsigte van Kameel se gaste tydens skof twee…

Nadat sy haar gaste links (Kim, met haar tolk langs haar) en regs (Nataniël, met Woordnoot in ademlose bewondering aan sy ander kant)) van haar tuisgemaak het, gryp sy haar bord en dartel om die langtafel rond. Hoogs tevrede kom sit sy en val weg aan die heerlike kos. Met die eerste hap van die broodjie-met-prumedante-en-amandelsous, besef sy daar’s groot fout. Ewe fyntjies spoeg sy die diamant wat sy so amper ingesluk het in haar servet uit en wens die aarde sluk háár in: sy het die verkeerde broodjie vir Mark Twain gaan gee! Dit nogal met ‘n skalkse glimlaggie en die belofte dat hy die broodjie interessant sal vind… Nou hoe gaan sy nóú Kameel se skof twee beredder? Sy wink die liewe Lorenzo nader, vra hom om die res van haar kos by haar huisie te besorg (kos vir die hele week!) en maak soos sy altoos in haar jeug gemaak het om stres te verwerk: gaan betree die dansvloer.

Die towerinne is juis danksy Seegogga besig met ‘n lyndans en Frannie val by die ry in. Haar fladderende aandrok en hoë hakke is nie juis lyndansstyl nie, maar wat – sy’s min gepla. Die vierde glas witwyn het nou al heelwat van haar inhibisies verwyder en gesorg dat sy nie meer die punt van haar neus kan voel nie… Vaagweg besef sy dat Kim en Zuma dit saam met die Towerinne uitkap en Elané langarm al in die rondte met die eerlike bouer. Eenkant voer Scrapy en Henry VIII ‘n statige minuet uit (sy sal vir Scrapy teen daai man moet waarsku!)

Die kenmerkende gebrul van ‘n Harley dawer deur die country-musiek, wat die volgende oomblik in ‘n slepende tangowysie verander. Daar staan Silver in die maanlig, dié keer met ‘n bleekpienk roos in sy hand, wat hy met swierige gebaar aan haar oorhandig, voordat hy haar wegswiep na die land van tango en towerkrag. ‘n Paar verruklike draaie oor die dansvloer en dan fluister Frannie in sy oor dat sy moet gaan, want dis tyd dat sy Kameel se moeilike gaste moet gaan beredder. Soos wafferse Aspoestertjie gryp sy haar valletjiesrok vas en snel weg, terwyl sy die roos dramaties laat val. Wanneer Silver dit gaan optel, staan Kim nader, neem dit sagkens uit sy hand en snuif diep aan die rosegeur sonder om eers selfbewus te voel oor haar goue lamé-rok wat nou “soos ‘n twaksak” aan haar hang. Dis net daar wat die res van VirgoC se Kardashians, Toortsie se Broodjie, Una se eiendomsagent en Bondeltjies se Adolfie naderstaan en met die motorfietsryers begin meng…

Frannie gaan kyk nou eers wat met haar eie gaste aangaan – daar heers absolute chaos! Hester het nie verniet voorspel “moeilikheid groei soos ‘n soetpatat aan ‘n rank” op Rebusfontein nie! Kim het agtergekom dat die meeste mense hier rond Engels goed magtig is en dat sy nie eintlik die tolk nodig het nie. Toe steek sy die arme jongetjie summier in die pad en hy begin om sy sorge te verdrink. Hy deurloop al die fases van dronkenskap: vrolikheid, lafheid, bakleierigheid, huilerigheid en olikheid. Uiteindelik paas hy onder die tafel uit, waar Lorenzo hom vroegoggend gaan ophelp en na Frannie se huisie toe sleep. (Toe hy die volgende dag klaar sy roes afgeslaap het, is hy daar weg, vas van plan om duim te gooi na sy ouma en oupa se plaas in die Bosveld en hom nooit, ooit weer met Amerikaners op te hou nie.)

Nataniël vererg hom toe vir die hardvogtige Kim wat haar tolk so sleg behandel en blaas haar boud af, volgens Vuurvliegie. Kim gaan gryp vir Zuma en sit af dansvloer toe, waar sy en die res van die “ongaste” (Vuurvliegie se mooi vonds!) met die motorfietsryers deurmekaar raak. Mark Twain kom aangedwaal met die doodgewone broodjie in sy hand. “Fran,” sê hy ernstig, “tonight, you have made me realise that one simple breadroll is more real than gold or silver, and for that, I salute you!” Dan gaan sit hy langs Nataniël en gou is die twee in ‘n diep gesprek gewikkel. Frannie spits haar ore en vang hier en daar ‘n kwinkslag:

When a man loves cats, I am his friend and comrade, without further introduction.

It’s a classic, something that everybody wants to have read and nobody wants to read.

Mark kom nooi haar vir ‘n walsie, en daar is sy weer op die dansbaan; die plek waar sy op haar gelukkigste voel.

Ten slotte, twee opmerkings vir Una:

• Nataniël se jas wou nie toeknoop nie omdat hy daardie pragtige antieke porseleinbord wat jy by die Sammy Markshuis vasgelê het, onder sy hemp weggesteek gehad het.

• “Frannie het haar gedra” – hmm, jy maak my bekommerd, want as dit nodig is dat hierdie stelling gemaak word, beteken dit mos dat die teendeel gewoonlik waar is!

Oupa-en-Oumadag

Gister was dit die graad R’s se Oupa-en-Oumadag by die puik laerskool waarheen Gabby nou gaan. Hulle het ons hemelhoog geprys met gediggies en wyshede, die mooiste items aangebied en die lekkerste verversings voorgesit. Ek het maar net opnuut my hoed afgehaal vir die onderwysers wat ‘n massa vyfjariges so mooi gedissiplineerd laat optree het.

My liewe skoondogter het beplan om drie kaartjies vir die een Ouma-en-Oupadag (vir my en haar ouers) en twee kaartjies vir die ander dag (vir Gewese Liefling en sy geliefde) te koop, sodat ons paaie nie hoef te kruis nie. Toe is die tweede dag se kaartjies reeds uitverkoop. Ek het my dogter verseker dat ek rêrig nie sou omgee om die dag saam met hulle te beleef nie, maar in my hart was daar ‘n skietgebedjie dat die dag vlot en genadig sou verloop…wat dan ook gebeur het.

Terwyl ek, oupa J en ouma N aanstryk saal toe, roep iemand na ons – dis Gewese Liefling en sy geliefde H. Tussen die horde oupas en oumas loop ons mekaar raak! Toe beland H en ek langs mekaar op die saal se ongemaklike plastiekstoele en in die loop van die oggend besef ek weer eens dat ek inniglik van hierdie vrou hou.

Ek ken H uit die dae toe ons albei kinders aan’t grootmaak was. Sy het die moed gehad om ter wille van haar seuntjies offisier vir ‘n seunspannetjie Voortrekkers te wees. Middelkind was een van haar spanlede en ek onthou nog dat ek so bly was, omdat sy met haar fyn vroulikheid die seuntjies sou laat besef dat daar staal in die vrouespesie skuil. Murg het sy beslis in haar pype gehad, want sy het die nege seuntjies dwarsdeur hulle laerskooljare met groot sukses begelei. Ek voel nou nog skuldig oor die dag toe sy vroualleen ‘n helikopter moes skoonmaak nadat die spannetjie begin opgooi het as gevolg van die toertjies wat die choppervlieënier in die lug uitgehaal het! Die belhamel en sy vlugingenieur het haar net so gelos, terwyl al wat ‘n mamma was, een kyk gegee en vinnig met hulle telge huis toe laat spat het…

Ons gesels oor ons kinders en kleinkinders en veral oor Gabby, vir wie ons albei so lief is. Ek vertel haar hoe die kleintjies die kuiers by haar en GL geniet (en verswyg die leë, eensame ure as ek nie betyds vir myself ‘n uitstappie op daardie dae gereël het nie). Sy vertel van laasjaar se kuier by haar en GL toe ons kinders wat nou oorsee woon, vakansie in Suid-Afrika kom hou het (hoe het ek hulle tog daardie kosbare tydjie saam misgun).

Na die kostelike program in die saal besoek ons Gabby se klas, waar een grootogige seuntjie met verwondering uitroep: “Dríé oumas en twéé oupas!” (Hmm, ek wonder hoe juffrou K daardie opset gaan verduidelik – die klassie is juis op die oomblik met “die gesin en familie” besig…) Gelukkig is daar ‘n geskenkie vir al vyf van ons.

GL lyk goed in sy swart jeans en kraakvars strepieshemp. Ek weet nie hoe hy en H mekaar weer raakgeloop het nie, lange jare nadat hy en ek uitmekaar is. Ons neem vrolik afskeid en ek kies my eie koers. Aanvaar ek uiteindelik, ná dertien jaar en heeltemal teen my sin, dat hierdie alleenpad tog vir my die beste is?

Langtafel op Rebusfontein

le-jou-eier1-e1512926357627

In Towerinstraat 7 steek ek vas op die kombuis se drumpel – dis dan ‘n replika van die kombuis waarin ek op my gelukkigste geleef het! Die mooi handgekerfde donkerhoutkaste, die lang venster wat uitkyk op ‘n prieel en Kaapse kanferfoelie, tot die bitterlike geelbruinbont linoleum van die sewentigerjare is daar! Heeltemal betowerd stap ek van die een kombuiskas na die ander en ontdek skatte van lank gelede…*

Hier staan al die sjerrieglasies wat met een slag gesneuwel het toe ‘n rak gebreek het. My kaasbak van gesnyde glas; die ronde glasbakkie wat net groot genoeg was om een boksie jelliepoeier in aan te maak. In hierdie mooi glasbeker kan ek gaan putwater skep – ag, en hier is my Tupperware-koekhouer ook! Die Royal Albert-teestel is weer volledig, reg vir ons koek-en-teesessies, en die handewerk van begaafde pottebakkers, wat so deur die jare aan skerwe geval het, is weer heel. A, hier is dit waarna ek eintlik kom soek het: my “Schlemmertopf”, ‘n ongeglasuurde kleibak waarin my bydrae tot die Langtafelfees gemaak gaan word: “Opgefoeterde Hoender”, soos dit in ons gesin genoem is, oftewel “Just Chicken” ter wille van my Amerikaanse skoonseun. Die resep was in ‘n klein kookboekie wat saam met die nuwe Schlemmertopf in die boks was en dit was baie jare lank vir my ‘n staatmakerresep.

Eers word die kleibak lank in koue water geweek. Op ‘n ruimskootse laag gekapte spek, uie en groen soetrissie word gegeurde hoenderporsies gepak. Een koppie hoendersop sorg vir die nodige vogtigheid. Bo-op pak mens rou aartappelskyfies, wat so stadig sonder olie of vet onder die kleideksel in die oond gaar bak. Na die langsame bakproses skep jy die skyfies in ‘n afsonderlike bak, sout dit liggies en roer ‘n houer suurroom by die hoender. Daar moet rys wees om die spek-, uie- en soetrissiesous oor te skep, bros groenboontjies met knoffelvlokkies en skywe soetpampoen, met ‘n kraakvars mengelslaai daarby. In die dae toe ek wynfiks was, was my gunsteling Haute Cabrière Chardonnay Pinot Noir. Die naam is ‘n mondvol en ‘n mondvol van hierdie wyn is die heerlikheid vanself. Hmm, gaan ons plek hê vir roly-poly met vla saam met ‘n glasie hanepoot? ‘n Klein koppietjie koffie en maroelaroomlikeur? Maar natuurlik, dis mos towerwêreld dié.

Nataniël het ewe galant die uitnodiging na Rebusfontein se Langtafel aanvaar, waaroor ek baie bly is, want ek bewonder hom grensloos: as mens, entrepreneur, sjef, ontwerper, kunstenaar, sanger, akteur en storieverteller. Ag, ek hoop tog die man is vanaand in ‘n bui om sy wonderlike staaltjies oor die plattelandse tannies van sy jeug te vertel – sowat van spitsvondigheid in die keurigste Afrikaans.

Oor die gas aan my linkerkant het ek ernstige bedenkinge: Kim Kardashian. ’Nuff said. Sy het gisteraand kom nes skrop in die groot slaapkamer op die eerste verdieping van my huisie. Gelukkig het sy haar eie tolk saamgebring wat seker maar die hele aand in haar juweelbehangde oortjie sal moet sit en fluister… Ten minste gaan haar elaborate uitrusting (ja, dis einste daai Met Gala-kostuum) interessante bespreking uitlok (pun very much intended); eintlik sien ek daarna uit om te hoor wat Nataniël gaan kwytraak…

* Ek moet Toortsie bedank vir die idee om goeters in Rebusfontein terug te vind – diep in my onderbewuste het haar ontdekking van haar musiekboek wat met hulle trek soek geraak en toe in haar huisie hier op Rebusfontein weer opgeduik het, my laat dink aan al die kosbare breekware wat ek so deur die jare moes afskryf.

*******
WIL JY KOM SAAM KUIER? MAAK SO:
Ons langtafel is sosiaal en gemeensaam van aard. Ons kinkel is dat elke Towerin en Blogmaat plek vir haar of homself en twee gaste aan die tafel het. Dit moet ‘n beroemde of bekende persoon wees – een wat jy bewonder en een wat jy verpes. Dis nou lewendes en die wat ons reeds vooruit is. (Broodina het ons mos geleer om selfs die van wie ons nie so baie hou nie, te aanvaar.)

Ook moet jy asseblief iets lekker bring om aan jou gaste en ons ander voor te sit. Vertel hoekom, en deel die resep as jy wil.

Kom ons kuier, begrawe strydbyle, bou brûe, smee vriendskappe en smul lekker saam soos net Rebusfonteiners kan.

Voorbeeldvonk
Towerin 17 Onbekend bring vir John McEnroe van tennis faam omdat hy so vreeslik kon vloermoer en dis nie sportmanskaplik nie en sy bring vir Dolly Parton omdat niks haar onderkry nie, nie eens spottery nie!
Smulgoed wat sy bring is Makataankonfyt en varsgebakte brood.

Mik om so 500 woorde te skryf dat ons lekker kan lag en lees en mense leer ken.

Onthou om jou bloginskrywing op Inlinkz te gaan haak:
https://fresh.inlinkz.com/p/f3a95533873d4e39950509a1af369d8a
 

 

Moedersdag 2019

Moedersdag 2019

Eenmaal per maand hou ons Kinderkerk terwyl die gewone erediens aan die gang is. Drie opgeleide predikante neem die verskillende ouderdomsgroepe (voorskools in die groot saal, gr 1-3 en gr 4-7 in twee verskillende kategeselokale) en die diens volg die gewone liturgie, met seëngroet, wet, geloofsbelydenis, verkondiging en seënbede. Daarna is daar ‘n handwerkie om hulle besig te hou totdat die groot kerk uitkom – vandag was dit vanselfsprekend Moedersdagkaartjies. Dis vanjaar 11 jaar vandat die eerste treetjies gegee is: 8-10 kindertjies rondom ‘n houttafel in ‘n klein lokaal, met die mammas wat destyds beurte gemaak het om aan te bied.

My ere-kleinkinders het ek soontoe gevat voor hulle Nieu-Seeland toe getrek het en nou is ek so bevoorreg om die twee kleintjies wat elke dag deel van hierdie ouma se lewe is, te kan saamneem. Hoe wonderlik is dit om te sien hoe Gabby sit en luister, opspring, sing en deelneem! Joshi is soos gewoonlik op sy eie missie – aitog, hoe dankbaar is ek dat ek nie sy juffrou gaan wees nie. Hy is egter redelik stil en het al die grootmense wat om hom kom kloek het toe hy voor kerk op my heup gesit het, ewe mooi gegroet. Hmm, ouma sal hom moet leer dat sy naampie eintlik nie “Boetie” is nie, soos wat hy telkens op die vriendelike vraag geantwoord het…

Na ‘n gewoel en ‘n gewerskaf kom ons aldrie vodde by die huis aan. Gabby is bleek en Joshi sit ‘n keel op oor enigiets wat nie na sy sin is nie. Ouma is heeltemal gedaan – sy moes Joshua met mag en mening wegsleep toe hy op ‘n stokkielekker aangedring het by ‘n groepie wat duidelik net genoeg vir elke kind in die groepie gehad het. Die onderdrukte geamuseerdheid van die omstanders het sy hanteer met die versugting: “Oumas het nie meer krag hiervoor nie!” (Dat ‘n mens nou so ‘n leuen uit pure verleentheid vertel en dit nogal by die kerk!)

Nou sit ek tuis en teedrink terwyl my hart van dankbaarheid oorloop.

Die meetsnoere het vir my in lieflike plekke geval, ja, my erfenis is vir my mooi. (Psalm 16:6, ou vertaling)

Woordsnoer 4: Towerinstraat 7, Rebusfontein – Tannie Frannie

Die ossewa, swaar gelaai met al my “skatte”, knars stadig straat-af. Hier kom ek alweer op die nippertjie aan, net-net betyds om by Towerinstraat 7, Rebusfontein, #MiddelMzanzi in te trek. Daar was nie genoeg plek op die eerste ossewa vir al my boeke en goeters nie, toe het die liewe Towerinne ‘n tweede ossewa vir my gereël. Ek loer gou by die kathokkie in – ou Lelik het die reis goed deurstaan, maar ek het mos nou al my les geleer met katte, ek is seker haar magie voel asof dit vol vlinders is. ‘n Nuwe, afgeleë omgewing – sy en ek voel albei die opwinding deur ons are bruis! Ek swaai soos wafferse sigeuner van die wa af terwyl ek aan die een wiel vashou; stap dan verby die spekboomheining onderdeur die pergola na die stoep van my huisie toe. Lorenzo, wat deur Hester afgevaardig is om my te gaan haal, sit die bal aan die rol en begin afpak. Die tuintjie is effens verwaarloos, ek sal met Hester moet onderhandel oor Lorenzo en tuinwerk…

Huisie

Hierdie stoep gaan ‘n heerlike kuierplek wees, dit kort net ‘n lang tafel met genoeg gemaklike stoele vir man en muis. My Bali-eend word seremonieel in die hoek van die stoep staangemaak. Oe, kyk, daar’s ‘n rêrige kaggel in die sitkamer! Een groot en een klein slaapkamer op die eerste verdieping vir as my kinders en kleinkinders kom kuier en die snoesigste dakkamertjie (ai, daardie dakvensters!) waar ek my gaan tuismaak.

Nou vir die wonderlikste van alles: my eie ivoortoring! (Ag oukei, die reine waarheid is dis nie ivoor nie, dis van fyn rooi baksteentjies gebou. Maar net soos die spreekwoordelike ivoortoring, gaan dit my droomplek, leesplek, dinkplek, skryfplek wees. Gaan sommer vir Toortsie vra om my te leer brei en vir Scrapy om my te leer kwilt, dan word hierdie toring ‘n naaldwerkplek ook, vyf duime aan elke hand ten spyt – dis nie verniet Towerinwêreld hierdie nie! Wie kan nou vadsig wees as jy so ‘n plek het om in te werk?) Lorenzo het reeds al die bokse boeke hier ingedra en my ou lessenaartjie teen die wenteltrap opgesukkel tot voor die venster op die boonste verdieping, die man is ‘n honorêre towenaar! Net jammer hy is so ‘n babbelkous, dis net Hester wat hom kan stilkry. “Innig dankie, Alfonso, Valerio, Carlos, aag ek bedoel Lorenzo, dagsê, ons sien mekaar sommer gou weer.”

Lelik, hoekom miaau jy so daar onder die trap? Wag laat ek gou gaan kyk – grote griet, hier’s ‘n valdeur! Ahaa, vyf trappies lei na ‘n keldertjie, dis net die regte wegsteekplek vir die broodmandjie. Die antieke koekstaander lyk tog te mooi daar op die stoep met die pot ligpers rankmalvas daaraan vasgehaak, ek’s nou bly daar was nie destyds kans om dit te probeer smous op die Kaapse Parade nie. Ag foeitog, kyk daar sit Lelikkie buite in die tuin, lyk of sy so effens die blues het. Katte hou mos niks van verskuiwings nie, ek sal bietjie botter aan haar pootjies moet gaan smeer.

100_2382

‘n Rukkie later sit ek by my lessenaar en teedrink, dink en droom. Perdebytjie het nou-die-dag haar verwondering uitgespreek oor hoe die virtuele blogwêreld oorspoel na die werklikheid. Wat maak dat vreemdelinge mekaar as vriendinne eien en die vriendskap in die werklike lewe kan voortsit? Waarom trek ons almal sonder huiwering hier na Rebusfontein, met die volle vertroue dat ons heerlike avonture gaan beleef?

Dis omdat ons veilig voel. Net soos wat dit maklik is om mense op sosiale media te beledig en diatribes rond te slinger, is dit ook maklik om op sosiale media mooi goed oor en vir mense te sê, want die filter van natuurlike beskeidenheid wat so dikwels maak dat komplimente weerlê word, ontbreek. Om mekaar op te bou en nie af te breek nie, is iets wat blogmaats by uitstek doen, want ons almal verstaan die krag van woorde en werk versigtig daarmee.

Nou verlang ek so na die Towerinne dat ek eers hier in die straat gaan afslenter en kyk wie woon waar…
**************************
Wil jy saam woordsnoer en Towerinavontuur op Rebusfontein? So maak mens :
Jy kan ‘n enkele woord as inspirasievonk gebruik of al die woorde – nes jy lus het.
Skryf dan jou blog. Maak seker om die woord(e) in vetdruk (bold) aan te dui in jou skrywe.
En moenie vergeet om jou bydrae op Inlinkz te gaan aanhaak nie!
https://fresh.inlinkz.com/p/c79e46273dd84a68bceb38fb23d1f7c5