Hoe het jy die status van Towerin bereik?

Hester van Dis Ekke skryf:

Kameel het gister gevra dat ek ‘n InLinkz-skakel moet opstel en Towerin-bloggers moet vra om te beskryf hoe hulle oorspronklik met die ander Towerinne kennis gemaak het, hoe hulle betrokke geraak het by hierdie groep en wat hierdie groep vir hulle beteken. En hier is die skakel waar almal se bydraes aangeheg moet word: https://fresh.inlinkz.com/p/a0c98db4df894be6921458c62165d987

Iemand het my op LitNet se adreslys gesit en daar het ek die blogs begin lees; toe in 2011 self daar begin blog (sjoe, dis ‘n lang tyd!). Op ‘n stadium het ‘n klompie bloggers besluit om oor te skakel na WordPress, iets waaroor ek nog nooit spyt was nie.

Die uwe is nie goed met spertye nie – trouens, ek is hopeloos verby. Ek hou van uitstel, maar haat die gevolglike paniek van op die laaste nippertjie iets te probeer lewer. Dit lyk ook nie asof ek ooit hierdie swakheid te bowe gaan kom nie – nie eens hier in Blogland nie. My destydse verskoning om nié by die avonture rondom Toweropstal betrokke te raak nie, was “ek doen nie spertye nie”. Dit het my egter nie verhinder om lustig te lees en heerlik kommentaar te lewer nie! En toe skryf Perdebytjie my sommer in die storie in en word ek weens daardie manewales genoodsaak om asiel by die Towerinne in Oostenryk te vra. Daar is ek gulhartig verwelkom en by die Toweringeheime ingelyf. Watter ongelooflike voorreg!

Vir my is die wonderlikste kenmerk van die Towerinne hulle fyn begrip; ‘n halwe woord lewer altyd die gewenste reaksie. Hulle noem my “Frannie”, want hulle weet ek is eintlik glad nie okay met “Tannie” nie.

Dan is daar hulle ryk verbeeldings, kreatiwiteit en onnutsigheid. Toe ek iewers op die giggelgroen bus aan heimwee oor my allenigheid toegee, het VirgoC aan die werk gespring en vir my ‘n virtuele maat geskep: Silver, die man wat op ‘n Harley ry en weet hoe om te tango. (Hy trek nogal sterk op Sam Elliott.) Kameel het ons in ‘n restourant laat flirt; WoordNoot het vir Silver ‘n wonderlike vroeëre storie geskep.  

Vuurvliegie dig “grasie en kalmte” aan my toe – menige dag het daardie onverdiende kompliment my al van onwaardige gedrag weerhou! Hester vang vis as sy nie mag stap nie en hou die strande van KwaZulu-Natal helder in my gedagtes. Scrapy lewer kommentaar en dis asof ons saam sit en tee drink uit fynporseleinbekertjies. Christa vertel van koue en hitte in die noordelike halfrond en haar ervarings verryk my eie. Una is altyd daar, eerlik en vol begrip, soos ‘n beskermengel op die blogs. Bondeltjies bak jêmtertjies en verstom my met haar medemenslikheid. Toortsie woel en werskaf en weet hoe om tiramisu, witblits en ‘n onskuldige voetjie voor te sit. Seegogga teken die sjarmantste prentjies – hoe beny ek haar daardie ongelooflike talent! Wanneer Positief kom inloer, voel ek altyd bly, want sy is baie besig en dis spesiaal dat sy vir ons tydjies afknyp. Sonell vertel van haar gesin en herinner my aan daardie verre, vae tyd toe ‘n dag se ure te min was en die uitdagings te veel. Ons tjeer so graag vir haar! Trommeltjies is stil – hopelik sal sy en ek weer kans kry om suksesvol aan boeresport of waterpolo deel te neem.  

In hierdie eienaardige tyd, waar ons almal maar half ontredderd voel, is Rebusfontein, sy inwoners en aanhangers (soos Tina en Baron Room) vir my ‘n toevlug en ‘n vreugde. 

https://frandr.wordpress.com/2019/05/06/woordsnoer-4-towerinstraat-5-rebusfontein-tannie-frannie/

In die oomblik – VSA5

Liewe kraletjieshoep-hoep, het jy ooit kon droom dat jy in die verre VSA sou beland, onder vreemde sterre en ‘n maan en son wat verkeerd hang?

Ek onthou die dag toe ek by die skrikwekkende kruising van Lynwoodweg en Solomon Mahlangu van die pad af getrek het, met my hart in my keel, om jou te koop sodat ek jou vir my dogter kon saambring hierheen. Ek moes jou draadpootjies van die lang, stewige bloudraadpen af losdraai, want daar was nie plek in die tas daarvoor nie. Nou sit jy maar so op die grond in die sitronellaplant se pot.

Hoe wens ek die een wat jou so kunstig aanmekaargeweef het kon weet waar een van sy sjarmante skeppings nou is.

Sê my, hoep-hoepie, verlang jy?

Die Towerinne en Coronamouna: hoofstuk vier

Hier volg die vierde hoofstuk van die bloguitdaging: Die storie oor die Towerinne en Coronamouna. Soos gewoonlik by ‘n vervolgverhaal, moet almal wat wil deelneem ‘n inskrywingsvorm voltooi – kry die vorm hier: https://forms.gle/spN3EwV1kt5wGW9F9

Bloggers sal skryf in die volgorde waarin hulle inskryf – kyk na HIERDIE vorm (spreadsheet) wat outomaties op datum gehou word om te sien wanneer dit jou beurt is om te skryf.

NB! Hierdie uitnodiging is oop vir alle bloggers op alle platforms – ons soek altyd “nuwe bloed” om deel te neem aan ons uitdagings. As jy in Afrikaans skryf, sluit gerus aan by die Towerinne en neem deel aan hulle avonture. As jy nog nooit deelgeneem het aan een van ons uitdagings nie, besoek die volgende skakels Lê-Jou-Eier: Reëls en Lê-Jou-Eier: Hoe neem ek deel? Laasgenoemde blogpos bevat ook al die onderwerpe en skakels na vorige uitdagings.

Onthou ook die addisionele reëls vir vervolgverhale – (1) wag jou skryfbeurt af, (2) wanneer ‘n nuwe blog geplaas word en jy is volgende aan die beurt – gee net eers ‘n dag of wat kans sodat almal die blog kan lees en kommentaar lewer voordat jy jou bydrae plaas en (3) plaas jou bydrae binne die volgende drie tot vyf dae sodat ons nie die vloei van die verhaal belemmer nie.

Ons InLinkz skakel vir hierdie uitdaging is:

https://fresh.inlinkz.com/p/c0342166738644c9875c54b4f5669017

 

Dis vroegaand op Rebusfontein. Die skaduwees raak al langer en swarter. Dis vannag donkermaan…

Daar’s ‘n noodvergadering in Frannie se ivoorbaksteentoring. Toortsie en Seegogga sit elkeen bibberend van skok onder ‘n kniekombersie met ‘n knertsie witblits in die hand. Frannie is besig om die een na die ander van Bondeljies se jêmtertjies te verorber – sy sluk dit af met haar eie glasie witblits. Hester mompel iets van ‘n “spinheks” en Positief maak beswaar dat dit nie ‘n PC-term is nie. Volgens haar kan die Rebusfonteiners nie sommer aanneem dat die indringer wat daar by die houthuisie in die bos ingetrek het, verantwoordelik is vir Una se verdwyning nie. Eenkant in die hoek (o nee, wag, die toring het nie hoeke nie…) Eenkant op ‘n hoop lê die fakkels wat Sonell gebring het en daar staan ook die kas Doom wat Woordnoot gekoop het. Die plan is dat die Towerinne binnekort elkeen met ‘n brandende fakkel en ‘n blik Doom die donkerte gaan invaar om Una te probeer red – maar dis al plan tot dusver en Scrapy het gevra dat die klomp darem net asseblief ‘n bietjie verder moet dink as wat hulle neuse lank is.

Frannie is kort duskant histerie – sy giggel en hik en gril by die gedagte dat Una ‘n “lickdown” ondergaan het. Toortsie vra of spinnekoppe slymerige tonge het en Seegogga betreur die feit dat Perdebytjie nog nie hier is om ons met haar kennis van die natuur (dus ook van spinnekoppe) by te staan nie – hoeveel oge het die goeters nou weer?

Toe verskyn Lelik, vergesel van Trompie, Una se Danie en Ringo die towerhond. Daar klou ‘n paar blaartjies kattekruid aan Lelik se kop en haar oë is vreemd groen, maar bedwelmd oftenôt, die Towerinne is maar te dankbaar dat daar ‘n verkenner is wat kom verslag doen.

Lelik in die kattekruid

Lelik prnjiaau en Ringo tolk:

Nooi, hier is ‘n nuwe kat op Rebusfontein, so ‘n oulike klein swartetjie, baie vriendelik en uitgesproke. Haar naam is Corrie. Toe sy my die eerste keer sien, toe vra sy nou maar wat het my getref dat ek so bitterlik lelik is met my stomp ore. Voor ek my kon verêre oor so ‘n vermetele familiariteit, vertel sy my toe van haar nooi Corona, wat “ook baie, baie lelik is – ‘n haakneus en ‘n moesie op die ken, maar swaarkry het haar hart vol deernis gemaak vir ander lelike goed”. Haar pappa het haar Corona genoem omdat sy vir hom die kroon op sy hele lewe was. Sy het spinnekoppe vir maatjies en sy het in die houthuisie doer eenkant innie bos kom woon. Dit het gebeur omlat sy die Towerinne in al hulle mooi aandrokke sien lyndans het in mnr Barnum se sirkus en gedink het dalk sal sulke vrolike mense vir haar ‘n toevlugsplekkie hê.

Daar in die sirkus het die moeilikheid met haar spinnekopmaatjies begin. Nooi Corona dink dis die vier yslike olifante met die maroelaprobleem en die leeus wat so netjies deur Towerin Hester getem is, wat veroorsaak het dat die spinnekoppe drome van oorheersing begin droom het. Hulle het begin om sulke snaakse ronde balletjies met ‘n nimbus van klein suiertjies te spin, wat dan in die lug weggesweef het. Darie goed het sommer giftig gelyk! Toe nooi Corona die spinnekoppe waarsku om op te hou met hierdie spinnery, het hulle rondgeskarrel en onderlangs gemor, haar “ou Coronamouna” genoem, maar hulle het darem geluister. Teen daardie tyd het daar egter reeds miljuisende van die goed oor die hele aarde rondgesweef.

Toe was daar ‘n ander vrou wat haar gehelp het om by Rebusfontein uit te kom: hierdie vrou – haar naam is Broodina – het al nooi Corona se spinnekoppe in haar blou Uno gelaai en hiernatoe gebring. Mar…maar toe het dinge vreeslik skeefgeloop.

Nooi, sê Lelik, jy weet ons katte het die kuns bemeester om nie eintlik rêrig aan hartseer toe te gee nie. Ons gaan lê liewers in die sonnetjie en spin, of rol in die grond, maar sowat van mistroostig en misrabel soos wat daai arme swart katjie toe raak, het ek nog nout nie in my ganske dag des lewens gesien nie! Toe vat ek haar maar na my beddinkie kattekruid doer by die stroom en ons het daar gekuier totdat ons ‘n onaardse gil hier onder in Rebusfontein gehoor het. Corrie het gesê dis haar nooi se stem en dadelik na hulle huisie toe teruggehardloop en ek en Trompie en Ringo en Danie het na jou kom soek. Danie sê sy nooi Una is ontvoer! Wat gaan ons maak, nooi? Hê nooi, wat?

Daar heers doodse stilte in die toring – niemand weet hoe om vir Lelik te antwoord nie. Toe word die toring se buitedeur oopgegooi en daar staan Perdebytjie, uitgedos in Hester se leeutemmeruitrusting, sweep en net in die hand. “Dames, sit neer julle Doom, maar bring die fakkels sodat ek kan sien wat ek doen. Tienkie, Frankie en Neelsie het die spoor gevolg en hulle sê Una is in een van die grotte daar naby die afgebrande herehuis toegespin in ‘n kokon. As ons nou net die spinnekoppe kan verwyder, kan ons haar baie maklik daar uitkry. Toortsie, het jy en Seegogga dalk skerp skêre waarmee ons haar sal kan lossny?”

Die Towerinne kyk met groot oë na mekaar – hoe gaan hulle dit regkry om die spinnekoppe te oorwin sonder die kannetjies Doom?

Perdebytjie sug. “Ag okay, maak julle net vir my lig, ek weet hoe om hulle aan hulle pootjies te vang. Dan vat ons elkeen enetjie en gaan sit hulle ver weg in die bosse, waar hulle lekker kan leef en niemand sal pla nie.” Perdebytjie beduie mooi hoe om die spinnekoppe se pote met een hand vas te vat, maar die res van die geselskap lyk maar huiwerig. Toe staan hulle een vir een op, neem ‘n fakkel en steek dit aan die brand, en stap traag maar dapper die donkerte in…

In die houthuisie dwaal Corrie miaauend rond – waar is haar liewe nooi?

Scrapy – dis nou jou beurt!

 

In die oomblik – VSA3

Voor my kinders se huis is daar ‘n vlagpaal, met die Stars ‘n Stripes wat wapper.

Vanmiddag bou die somerwolke op en teen die lieflike skemertyd, wat nou in die vroegsomer sommer twee of drie ure duur, sak die oorvloedige reën uit.

Die son skyn deur die wolke en belig die vlag dramaties – kyk net hoe mooi!

Stars 'n stripes 2

 

Die haarsalon

My dogter se seuntjies sou in die week wat grendeltyd hier in Pennsylvania begin het, haarkapper toe gaan, wat toe natuurlik weens die inperking nie meer moontlik was nie. Gevolglik moes sy reeds self hulle hare sny en vandag is dit weer sulke tyd. Genadiglik is sy handvaardig – as dit ek was wat moes sny, was daar chaos en muitery oor die eindproduk!

Deur die woonstel se kombuisvenster het ek ‘n goeie uitsig op die prosedure, wat ‘n ent weg buitenshuis plaasvind. Die seuntjie sit mooi stil en my kind werskaf soos ‘n professionele haarkapper. ‘n Rukkie later sien ek die seuntjie met sy netjiese haredos is besig om die knipsels hare op te vee (die kinders doen elke dag ewe vrolik hulle “chores” – hulle is behendige skoonmakers). So stuur ek vir haar ‘n WhatsApp:

Waffer soort haarsalon is dit waar die kliënt self sy afgeknipte hare moet opvee??

Haar onweerlegbare antwoord:

Een waar die kliënt nie betaal nie.

Moedersdag 2020

‘n Paar dae na Moedersdag 2020 sou ek weer tussen my twee Suid-Afrikaanse kleinkindertjies op die bank kon sit. Ek sou vir hulle vrugte kon skil en luister na hulle vertellings oor die avonture van kindwees, ek sou kon oe en aa oor die waaghalsige toertjies op die klimraam en die woeste gespring op die trampolien.

Soos sake nou staan, weet ek nie wanneer ek hulle weer sal kan omhels nie. Omdat ek so verlang, gaan sit ek met WhatsApp en begin lees aan die boodskappe tussen my en my skoondogter, die enetjie wat amper ses jaar gelede haar hart en haar huis vir my oopgemaak het.

Terwyl ek my aan die foto’s van ‘n veel jonger Gabby en Joshi verkyk, ontvou daar ‘n beeld van die alledaagse lewe in ‘n jong huishouding. Daar is uitstappies en inkopietogte, enkele heerlike vakansies. Die wasmasjien sukkel, ‘n sleutel raak soek, my karretjie se battery gee moeilikheid. Die kleintjies kom vorendag met oulike sêgoed en Gabby vra dat ek tog nou moet “ophou juig” oor haar rapport. Tussendeur is daar kindersiektes en inentings, koors en ‘n jaagtog na Ongevalle. Ouma vat die kleintjies Kinderkerk toe en haar gespog word met sagtheid bejeën, want dáár is baie oumas en oupas…

Soos wat ek lees en kyk, besef ek: Hier is ‘n beeld van ‘n besonderse verhouding tussen skoonma en skoondogter. Dis g’n wonder dat Laatlam eendag bitterlik gekla het dat ons teen hom saamsweer nie! Ek sien hoe sy vir ons albei in die bresse tree as ek en my seun koppe stamp, hoe sy haar vreugdes en kommer met my deel.

Ek onthou my eie skoonma en hoe lief sy vir ons twee kindertjies was wat sy geken het. Op hierdie foto hou sy my dogtertjie vas op haar doopdag.

FdR skyfie-041 - Copy

Hoe dankbaar is ek oor elke ou woordjie van waardering wat ek ooit teenoor haar geuiter het! Die herinnering aan my driejarige dogtertjie wat tevergeefs in die leë huis roep: “Ouma? Ouma!” die eerste keer toe ons na haar dood daar ingestap het, eggo nou nog droewig in my hart.

 

Ontmoeting op Rebusfontein

My liewe skoondogter, wat haar hart en haar huis vir my oopgemaak het, WhatsApp vanoggend – hoe het sy geweet ek verlang?

Joshi, my vierjarige kleinseun, gesels land en sand, maar Ouma se ore werk nie meer so goed nie, sy hoor nie mooi wat die mannetjie haar probeer vertel nie. Dis koud daar in Suid-Afrika – hy het sy dik baadjie agterstevoor aangetrek en die rooi kappie hang soos ‘n yslike tong voor sy borskassie. Sesjarige Gabby sit haar mamma se rug met intense konsentrasie en vryf, dis amper asof sy skugter is vir my.

Ek dink aan al die grootouers wat vandag na hulle kleinkinders verlang. Daar was ‘n tekenprentjie van ‘n oupa wat hand-aan-hand met sy kleinkind wegstap – op elkeen se silhoeët is ‘n uurglas geteken: die kindjie s’n is amper vol; die ouman s’n is amper leeg. Watter treffende manier om die goue ure tussen grootouer en kleinkindjie voor te stel!

Daar is net een ding wat nou gaan help: ‘n kuier op Rebusfontein. Ouma pak Nutter Butters (Amerikaanse winkelkoekies met grondboontjiebotter gegeur) en Hershey Kisses (karamelgeur) in, die kleintjies moet vir Lelik die kat saambring en – ag ja, oukei, Muis die hond kan ook maar saamkom. (Wie het ooit kon dink dat ek na daardie ou hond sou verlang?)

Huisie

Ons gaan sit op die swaaibank op my toringhuisie se stoep, Ouma in die middel. Joshi moet vir my die liedjie oor Noag en sy ark sing – wanneer hy so met sy sagte handjies beduie hoe die reën val en die waters opstoot, lyk dit amper asof hy met tai chi besig is. Gabby wys my haar haasbekkie – sy wissel die tandjies nou sommer twee-twee, die Tandemuis kan beswaarlik voorbly. Ons bespreek die eksistensiële vraag: Wie kom haal die tandjies, die Tandemuis of die Tandefeetjie? Dalk albei? Sy hoop dis die Tandefeetjie, want sy laat sulke pragtige blink spoortjies op die vensterbank. Ouma verduidelik weer van Afrikaans en Engels…en sy onthou die bekoorlike Tandemuisgesinnetjie wat lank gelede onder ‘n trap in Port Elizabeth se Kindermuseum uitgestal was. (Watter wonderlike dag was dit tog, toe sy heelpad haar eie twee kindertjies die dood voor die oë gesweer hat as hulle dit sou waag om aan iets te raak: “Julle hou julle handjies agter julle rûe, gehoor?!” Toe hulle oor die museum se drumpel trap, nooi die vriendelike opsigter: “Kom, kom, kom streel die opgestopte otter, voel hoe glad is sy pels…” en hy verduidelik vir my: “Ons moedig die kinders aan om te vat en te ondersoek, dis die heel beste manier om te leer!” Ouma dink nou nog haar geloofwaardigheid as ma wat als weet, het daardie dag die eerste knou gekry…)

Nou gaan ek met my kleintjies spog, so al met Towerinstraat langs. (Lelik en Muis het pad gevat – hulle kuier iewers heerlik saam met al Rebusfontein se diere.) Ons gaan groet heel eerste vir Hester. Sy skink vir ons heerlike koel putwater met suurlemoenblare en kruie. Terwyl ek en Hester gesels oor grendeltyd, vat die liewe Lorenzo vir Gabby en Joshi na die vlot toe wat agter Hester se huisie in die rivier geanker lê. Ons kom heelwat later eers daar weg.

By Una se blou-en-pienk huisie ontdek ons twee van haar kleinkinders; naamgenoot Gabby, wat ook vanjaar in graad een is, en klein Xander, by wie Joshi sommer dadelik aanklank vind. Hulle vertel Scrapy se kleindogtertjie Bea is ook hier en gevolglik sit ons almal af na die sigeunerkaravaan by Towerinstraat 3. Daar drink ek en Scrapy tee uit fynporseleinbekertjies en Una kry ‘n glas Nieu-Seelandse wyn. Die kleinkinders speel te lekker met Trompie onder die karavaan se maag tussen die groot wiele en dis ‘n taamlike tranedal toe ons almal weer ons eie koers moet kry…

Voor die wit deur van nr. 4, onder die uitbundige rankroos, staan ‘n pragtige blonde vrou met ‘n swart kat met wit pootjies en ‘n rooi strik om die nek in haar arms. Sy beduie sy gaan so bietjie straat-op stap om vir Lorenzo te gaan hallo sê; ons is welkom om na binne te gaan waar Kameel ons inwag. Gabby en Joshi kry elkeen ‘n tafeltennisraket en ‘n emmertjie balle en gaan speel op die systoep – hier is ‘n ouma gekonfyt daarin om kleintjies besig te hou!

Die musiek wat uit Toortsie se huisie met die rooi voordeur weerklink, lok my en Kameel nader. “Kom,” sê Kameel, “die kleintjies gaan nog lank agter daardie pieng-pongballe aanhardloop…” Nadat ons ‘n ruk lank heerlik klavier en kitaar geluister het, gaan haal ek die twee kleintjies, want Toortsie gaan vir ons almal banting-souttert en tiramisu vir middagete voorsit.

Knuppeldik geëet, stap ons drie aan na Perdebytjie se huis. In die voortuin speel twee pragtige blou-oogknapies – die oudste een gryp een van die welwitschiagoggas en probeer Gabby daarmee skrikmaak. Hoe misgis hy hom met my meisiekindjie, wat lief is vir die yslike groenblou torre wat by haar huis op die dadels van die palmbome rondkruip! Joshi is ook hoog in sy skik: “Kyk sy klein voetjies!” roep hy geesdriftig uit. Ek gril my besimpeld, maar gelukkig kom red Perdebytjie die arme gogga. Ons gaan sit op die agterstoep en kyk rustig uit oor die wye veld, terwyl die kinders heerlik in die veld saam met ‘Bytjie se drie Schnauzers Tienkie, Frankie en Neelsie baljaar.

Van langsaan wink Positief ons nader. Haar huisie is ‘n ware feetjieland, Gabby snak na haar asem van verwondering toe ons deur die lieflike tuin loop. Sy ontdek die mosaïek-juwelekis en pas die een na die ander juweelstuk aan, kyk droomverlore na haarself in die spieël, meegevoer deur haar drome van skoonheid en glorie… Daarbuite, diep in die groenigheid tussen flikkerende liggies, ontdek ‘n sprakelose Joshi twee rêrige-êrige donkies en ‘n boklammertjie!

Dit gaan maar swaar om die tweetjies daar weggelok te kry – gelukkig lyk VirgoC se Airstreamhuis so interessant dat hulle uiteindelik geredelik saamstap. Gabby gaan snoesel op die heerlike bank met die sagte kussings en Floki die allerpragtige Noorweegse kat kom spring op haar skoot. Hoe bly is ek dat die kindjie lief is vir katte! Dis ‘n lewenslange waarborg van troos en vreugde. Die kreepie-krawlie in die houerswembad fassineer Joshi, hy sit lank stil daarna en kyk, spring dan op en hardloop opgewonde na die ander kant waarheen dit nou beweeg om dit daar te gaan inwag, babbel aanmekaar oor hoe die ding dan nou wêêêrk… Hoe soet val die klank van daardie stemmetjie met die eiesoortige stembuigings en die lank uitgerekte eindlettergrepe op Ouma se oor…

Dis nou al vieruur in die middag, ons dag is te kort. ‘n Spoortjie skulpies lei ons voete na Seegogga se huisie, vanwaar ‘n mondfluitjiedeuntjie ons al nader lok. Die kleintjies verstom hulle aan al die skilderye, maar hulle hou die meeste van die “vyfminuut-tekeninge” wat Seegogga so skynbaar moeiteloos kan optower.  Gabby sê sy verlang nou na haar kunsstel met al die baie kleure kryte en verf… Dis net met die belofte van Bondeltjies se jêmtertjies wat ek hulle so ver kry om vir Seegogga tata te sê.

Ons stap met die pragtige bont paadjie langs, deur die huis tot by die sonkamer met die glasdak, waar die yslike bord jêmtertjies saam met tee en koeldrank staan en wag. Pasella gaan sit op Joshi se skouertjie en knibbel saggies aan sy oor. Gabby sien die wonderlike modderplas net buite die deur en vra of hulle daarin mag gaan speel. “Maar natuurlik!” sê ek en Bondels gelyk, want dit gee ons langer tyd om te gesels en in te haal. As die kleintjies klaar gespeel het, gryp Bondeltjies die tuinslang en spuit hulle silwerskoon – dis so ‘n heerlike gelag dat Trommeltjies oor die heining loer en ek haar sommer kan vra of ons nou ‘n draai by haar kan kom maak.

Die windklokke maak mooi musiek in die laatmiddagwindjie. Karolus die staffie verwelkom ons uitbundig. Trommeltjies se Kanadese kleindogtertjie kuier ook op die oomblik by haar hier op Rebusfontein – sy laat ewe gasvry vir Gabby en Joshi voor die kaggelvuur gaan sit om goed droog te bak na die natspuitsessie by nr. 11. Rooiwyn en kerslig – so ‘n heerlike verposing…

Van langsaan, agter die groen deur, kom die meesleurende klanke van Woordnoot wat Green Door op haar klawerbord speel. Toe ons aan die deur klop, kry ons die hartlikste verwelkoming – en ‘n pakkie Niknaks word in elkeen se hand gestop. Hierdie ouma raak nou al hoe moeër – sy is nie meer kleinkinderfiks soos laasjaar nie! Hier by Woordnoot kom sy tot ruste, na liggaam en na siel. Gabby kyk met groot, bewonderende ogies na Woordnoot se groen toonnaels, dis vir haar vreeslik mooi. Sy fluister met haar warm asempie in my oor: “Ek wil ook eendag sulke mooi tone hê.” Joshi druk sag en versigtig op die klawers – ons gasvrou laat hom liefderik begaan en ek vertel haar hoedat musiek nog altyd vir hom wonderlik was… Dis net nog ‘n ouma wat met soveel entoesiasme na laaang stories oor ander se kleinkinders sal luister.

Dis nou al sterk skemer en ons stap aan na Vuurvliegie se huis vir ‘n stoepkuier. Toe sy sien wie staan voor haar deur, lag sy haar heerlike, hartlike lag en nooi ons binne. Ringo die towerhond ontferm hom oor Lelik en Muis wat sopas vir die eerste keer vandag weer by ons aangesluit het. Vuurvliegie lei ons na die stoep, waar heerlike boerewors besig is om te braai. Ons eet dat ons skuinslê…sê oor en oor dankie en stap dan aan na Sonell se huisie langsaan sodat die twee kleintjies vir oulaas nog met hulle portuur kan speel voordat hulle na grendeltyd moet terugkeer.

Sonell se huisie is betowerd, want sy het hier ingetrek toe haar kinders reeds tieners was. Omdat sy egter weet dat Gabby en Joshi vir oulaas met maatjies wil speel, sorg sy dat haar kinders op agt- en sesjarige ouderdom met glase milo by die gesellige kombuistoonbank sit. Daar staan nog twee vol glase milo vir my twee kleintjies en terwyl die vier saam kuier (Joshi is heeltemal gefassineer deur die takbokkop), sit ek en Sonell en gesels oor die VSA en al die klein en groot verskille met Suid-Afrika. Joshi raak aan die slaap op die sagte turkoois leunstoel en ek besef dat ons nou vinnig by ons laaste bestemming vir die dag moet uitkom.

By nr. 17 brand die ligte helder en die voordeur staan wawyd oop. Daar is kamilletee vir my en Qazakstanse lekkergoed vir die kleinkinders. Die miniatuur-Schnauzers BB, Shilo en Sobek neem hulle gasheerpligte baie ernstig op en speel die spreekwoordelike hond uit ‘n bos uit – tot Muis en Lelik speel heerlik saam. ‘n Reuse-gestalte stryk op die grasperk neer: dis Harpie, wat my twee liefies en die hond moet terugvlieg na hulle ouerhuis toe. Lelik gaan sommer langer hier op Rebusfontein bly kuier, gelukkig sal sy vannag vir my in my dakkamertjie geselskap hou. Ek en Gabby huil, maar gelukkig is dit so ‘n gedoente om aldrie passasiers hulle sit te laat kry en te wys hoe om aan Harpie se sterk vere vas te hou, dat die nagwind sommer gou ons trane droogwaai sonder dat daar nuwes loop. Ek en Sonell staan en waai tot ons die spikkel in die lug nie meer kan sien nie…

Naskrif: Hierdie vertelling is getik op die splinternuwe rekenaar wat my kinders gister vir my present gegee het. Die enigste manier waarop ek ooit vir hulle sal kan dankie sê, is om te bly speel met my nuwe speelding…

 

 

Lost and the “Secret of Life”

‘n Hoogs kreatiewe blogger. Kyk gerus ook na die video wat sy gepos het, dis verruklik.

hannalie taute

detail “Lost”

As you can guess, I feel a bit lost right now. I’m also at a loss for words.

detail “Lost”

So I use or am inspired by words that jump out of a screen. These words were inspired by a Nintendo end game screen message,

but I feel it is also applicable to the world we are living in.

Lost, 800 x 600 mm cotton thread and rubber 2019 Hannalie Taute (my work photographed by Kleinjan Groenewald)

I offer you a bouquet of “flowers” from the ocean.

and I would like to share the following short film featuring: Antoinette Pienaar It’s a film by Green Renaissance:

Enjoy and I wish you a lovely weekend!

View original post

Grendeltyd

Hester het ons genooi om te vertel van ons grendeltyd-ervarings. Ek is hopeloos te laat hiermee, maar ek plak tog die logo, uit dankbaarheid en waardering vir hierdie uitdagings.

le-jou-eier1-e1512926357627

Net omdat mens self ‘n tipe Engels praat, is dit nie te sê dat jy die burgers van die VSA reg verstaan nie. So was die frase shelter in place vir my nogal gerusstellend, amper poëties, beter as lockdown of stay at home. Dis nou totdat Google my gehelp het om uit te vind dat dit ‘n frase is wat gedurende die koue oorlog ontstaan het as deel van noodbestuursmaatreëls in geval van ‘n kernramp. G’n wonder dat die goewerneur van New York State beklemtoon het dat hy nié ‘n Shelter-in-place-bevel uitreik nie, aangesien, seg hy, daardie frase paniek kan veroorsaak vanweë “its association with active shooting situations or nuclear wars”.

Daarom gaan ek my ook weerhou van kommentaar op die first world problems wat mense hier rond so kan ontstel… 😉

Daar is nog ongeveer 25% van die kinders op kampus, die res is huis toe en almal gaan aanlyn skool.

Party student homes het weer liggies opgesit.

Een dag het die laerskoolonderwysers met ‘n motorkavalkade oor die kampus gery, van huis tot huis, om met plakkate vir die kinders te vertel: “We miss you guys!”

Op Palmsondag was daar ‘n uitnodiging om enige groen takkie in die voortuin neer te sit. Hier is nie palmbome nie – die groen takkie wat ek raakgesien het, was kunsklimop, en tog het dit die boodskap so goed tuisgebring soos enige palmtak sou kon doen.

Ons mag nog steeds gaan stap, dis ‘n groot genade, veral nou in die lieflike lentetyd. Die koue wind waai bloeiselblaartjies om mens se voete rond; die gras is ongelooflik groen; al wat ‘n boom is, bot en bloei asof hulle betaal word.

Dis die eerste keer in my lewe dat my inherente luigeid tot my voordeel strek! Dit hinder my net mooi niks dat ek nie kan gaan rondrits nie. Ek was langer as ‘n maand gelede laas op enige ander plek as hier waar ek is en ek is innig tevrede.

Dankietog vir WhatsApp – mens is nie afgesny van jou familie en vriende nie.

Dankietog vir YouTube – het vandag na Phantom of the Opera gekyk en opnuut die towerkrag van die uitvoerende kunste besef. Mag ons troebadoers en akteurs tog heel anderkant hierdie eienaardige tyd uitkom!

Dankietog vir boeke! Boekwurms kan mos nooit verveeld raak nie. Het sopas Terry Pratchett se vier boeke oor Tiffany Aching herlees. Watter wonderlike skrywer is hy tog, wat met soveel insig beskryf wat in die gemoed van ‘n 113-jarige aangaan:

‘Indeed,’ she said, and sighed. ‘Yes. The trouble with being this old, you know, is that being young is so far away from me now that it seems sometimes that it happened to someone else. A long life is not what it’s cracked up to be, that is a fact.’

My liewe skoonseun kom soos ‘n warrelwind by die craft room in, waar ek twaalfuur die middag heerlik sit en speel op die blogs. “I’ve got you FOOD!” verklaar hy triomfantlik en pak af uit ‘n yslike sak: ‘n croissant met gefrummelde velle kalkoenrol en kaas, ‘n pakkie skyfies en ‘n wonderlike Amerikaanse koekie: groot en plat, effens bros en tog sag om te kou, met karamelstukkies oral in die sjokoladedeeg ingebak. Vroeër die oggend het hy vir my in die mikrogolf ‘n kaneelrol met loperige versiersuiker gebêre, dit was brêkfis.

Dalk kan ek my in hierdie inperkingstyd besig hou met nate uitlaat…