Spoeg help vir alles

10 November is my pa se geboortedag. Hy is 44 jaar gelede al oorlede, maar my herinneringe aan hom bly vars en helder.

Hy was die enigste man wat my onvoorwaardelik en inniglik liefgehad het. Aan hom het ek my Godsbeeld te danke: die beeld van ‘n liefdevolle, sorgsame Vader, ‘n beeld wat my steeds staande hou as die lewenstorme woed.

Ek sien nou nog hoe my pa die tuinslang gevat en die stadsroet en stof van my splinternuwe karretjie afgewas het, die eerste naweek toe ek met daardie rooi Volkswagenkewer by die huis gaan kuier het. Lank voor dit, toe ek nog ‘n kind in die huis was, het ek eendag op hom afgekom waar hy besig was om ‘n taai kol op ons motor se agtervenster met ‘n natgelekte vinger af te vryf. Half verleë het hy verduidelik: “Spoeg help vir alles.” Ek het daardie wenk met my saamgedra en dikwels toegepas, as ek ‘n gekneusde duimpie gesuig of die krapmerke van ‘n kat met spoegies gedokter het.

My pa was gesinsman en versorger. Hy het my mammie op die hande gedra. Nege en twintig jaar lank het ek geglo dat ek ook in ‘n goeie huwelik geborge was. Toe nou níé…

Ag Pappa, spoeg help nie vir ‘n seer hart nie!

Misterie van die ou biblioteek, hoofstuk 17

le-jou-eier1-e1512926357627

Vroegaand sit Frannie alleen onder op die Rebusrus Amfiteater se verhoog en ween hartstogtelik… Die wind suis mistroostig deur die dennebome; danksy die goeie akoestiek trek haar snikke ver oor die dorpsmeent en sny deur murg en been. Haar ou kat Lelik het ‘n rukkie lank probeer troos en toe heeltemal moed opgegee en verdwyn.

100_2434

Die affêre met Eden se biblioteek en die gruwels wat daar tevoorskyn gekom het, het Frannie se brose toevlugsoord hier op Rebusfontein geskud. Hoor net wat prewel sy alles: “Ag Klara jou arme, arme ou meisietjie…so lief vir jou mamma Sophia en jou pappa Joseph en jou boetie Thomas…so sensitief en vrygewig, ag, en waarom moes jou verhaal so hartseer wees…jou naam beteken ‘helder, stralend’…en toe skuif daar ‘n  donker wolk oor al jou vreugde en belofte…”

Een vir een kom die Towerinne uit die skaduwees nader. Una gaan sit en slaan haar arm om Frannie se rukkende skouers. Kameel sink aan die ander kant neer en huil saam, sodat die papier in haar hande met die storie van die donker wolk oor Klara sommer sopnat van die trane raak. Bondeltjies sit ‘n entjie verder en snik saggies. VirgoC staan nader met plantaardige vlugsout en Hester skink ‘n stewige dop Frangelico vir die armsalige vrou wat so die kluts kwyt is. Positief en Christa koukus eenkant oor hoe op aarde hulle hierdie histerie tot bedaring kan probeer bring, terwyl Trommeltjies ‘n pakkie snesies voor die wenende vrou neersit. Seegogga vang die atmosfeer van Griekse tragedie vas met ‘n wonderlike skets en Perdebytjie neem foto’s van die kring besorgde gesigte. Woordnoot knik goedkeurend – dis hoe sy die Towerinne ken, een vir almal en almal vir een! Toortsie soek in haar sakke na ‘n daggakoekie – liewers ‘n bedwelmde Frannie as hierdie huilende een. Scrapy tik Frannie op die skouer: “Jy sê altyd skryf is terapeuties, dalk moet jy gaan skryf – jy weet dis jou beurt, nè?” Vuurvliegie tik Frannie op die ander skouer: “Ek het nou net ‘n boodskap van Ringo gekry, jy word dringend in jou ivoortoring benodig.”

Frannie staan op en strompel na haar huisie met die ivoortoring met al wat ‘n Towerin is, agterna. Skryf help mos altyd. Dalk is Scrapy reg, as sy die storie probeer verder skryf, sal sy beter voel… In die toring sit Lelik en Ringo, Vuurvliegie se plaaslike towerhond wat kan praat – Lelik moes hom gaan haal het om te kom tolk, want Frannie kan sien haar kat het groot nuus om te vertel.

In sy blafferige stem tolk Ringo wat Lelik te sê het: “Liewe Nooi, dis niks lekker as jy so hartseer is nie, toe gaan kyk ek maar daarso by daai huis met die stowwerige bibbeloteek of ek iets kan gaan uitvind. Sit nog so innie tuin byrie put, toe kom twee mooi bont katte aangesweef. Ek skrik g’n niks nie, want ek’s ook mos ‘n kat, al kan ek nou nie sweef nie! ‘Wie’s julle?’ vra ek ewe dapper. ‘Ons is die geeste van klein Thomas se katte!’ miaau hulle terug. En toe begin hulle vertel…

thomas en sy katte

Deur Ringo en Lelik en die bont katte se verhaal word die Towerinne teruggevoer na die oggend van Klara se 16de verjaarsdag:

Klara word wakker met heerlike afwagting in haar hart. Dis haar verjaarsdag! “Sweet sixteen and never been kissed…” Die son skyn helder daarbuite en sy trek die swaar fluweelgordyne oop sodat die vrolike strale by haar kamer kan inkom. Haastig trek sy aan, heel eerste wil sy na haar verjaarsdagkoek gaan kyk. Sy huppel die trappe af en hardloop kombuis toe, waar mev Marks nou net die laaste pienk versiersuikerrosie vasplak.

koek 3

Klara snak na haar asem: “O, tannie Marks, dis so, soo mooi! Baie dankie!” Sy vlieg om die tafel en gryp die kok vas,  gee haar ‘n stywe drukkie. Mev Marks is nou nie eintlik een vir sulke stuitigheid nie, sy pluk haar voorskoot reg: “Ja, ja, toe nou, dis sommer niks.” “Sommer niks! So ‘n pragtige koek! En ek weet dit gaan net so lekker smaak as wat dit mooi is! Kan ek die snye koek gaan uitdeel, kan ek, kan ek ‘seblief?” (Die twee in die kombuis weet sy wil graag ‘n stukkie koek vir Charlotte, gevangene in die kelder, vat… Sy kuier mos hoeka daar by hulle dogter. Dis seker maar die bloedband wat maak dat Klara so lief is vir “arme tannie Charlotte”.) “Ja, maar eers nadat hulle halfelf die koek formeel in die eetkamer gesny en vir jou gesing het,” kom dit van die houttafel af waar mnr. Hardy sit. “Geluk met jou verjaarsdag, Klara. Jy’s nou oud genoeg om die waarheid te hoor oor die mense hier op Eden en ook oor jou en Thomas. Kom sit hier by my dat ek jou kan vertel.”

Skoorvoetend kom Klara nader, trek die stoel uit wat die verste van mnr. Hardy af is en gaan sit, terwyl sy vraend na hom kyk. Mev. Marks verdwyn stilweg uit die  kombuis.

‘n Man wat toelaat dat sy dogter gevange gehou word, het geen empatie nie; hy stel dit wat hy wil sê sonder enige poging om die skok te versag:

“Sophia is nie jou en Thomas se ma nie, Charlotte is.”

“Ekskuus…wat? Mnr Hardy…?”

“Charlotte is julle ma. Sophia het ingewillig om julle aan te neem omdat sy so graag wou kinders hê. Charlotte is my en mev. Marks se dogter – dit beteken ons is jou en Thomas se oupa en ouma.”

“En my pa? Wie’s my pa dan?” Klara se stem is hoog en dun, die trane loop oor haar wange.

“Nee, Joseph is wel jou pa, Klara. Kom, kalmeer nou – dis glad nie so erg nie…”

“Glad nie so erg nie! Glad nie so erg om 16 jaar lank voor GELIEG te word nie?!”

Klara storm by die kombuis uit, hardloop die trap op na Sophia se kamer en val snikkend op Sophia se bed neer. “Mamma, Mamma, mnr Hardy sê…mnr Hardy sê jy’s nie my ma nie!!”

Sophia stut haarself met sagte donskussings teen die koppenent – sy vrees lankal hierdie oomblik, sy het geweet dit gaan kom. “Klara, wag nou, wag nou, my liefie. Ek IS jou mamma in alles behalwe die feit van geboorte. Ek het jou versorg van jou eerste dag op hierdie aarde en jou nog altyd so lief gehad soos enige ma haar kindjie kan hê.” Sy streel die blonde krulle wat ruk soos Klara snik. Lank sit hulle so, totdat Klara uiteindelik bedaar. Sy skuif nader aan Sophia, slaan haar arms om haar ma en snuif Sophia se eiesoortige geur diep in haar longe in. “Ag, ek is lief vir jou ook – maar wat gaan ek nou maak? Kan ek jou maar nog Mamma noem? En wat van Thomas – mnr Hardy sê hy’s ook Charlotte se kind?”

‘n Enkele traan rol oor Sophia se wang. “Ag Klara, moenie nou al vir hom vertel nie? Gun hom maar nog ‘n paar jaar van geborgenheid soos wat jy gehad het? Belowe my, belowe my jy sal niks vir hom sê nie, asseblieftog my meisiekind…” Klara sug, diep en gebroke. “Ja, ek verstaan hoekom Mamma dit vra…Goed, ek sal niks vir hom sê nie…” “Dankie my kind. Kom, droog af jou trane – mens se 16de verjaarsdag moet ‘n dag van vreugde wees! Kyk wat het pappa en ek as geskenk vir jou uitgesoek.”

Sophia stap na haar spieëlkas en lig die diamanttiara versigtig van die hoedestaander af. Sy plaas dit op Klara se krulle en trek haar asem in: “Hoe mooi is dit! Kyk hoe skiet die diamante reënboogvonkies die hele kamer vol! Klara, ek en jou Pappa wil hê dat jou lewe so moet vonkel en skitter soos hierdie tiara. Bewaar dit veilig en dra dit met vreugde!”

Tiara

Van daar af het die dag sy loop gekry. Klein Thomas het vir haar ‘n musiekstuk gegee wat sy lankal wou hê; tannie Isabella het ‘n metronoom oorhandig, met die wens dat dit Klara se klavierspel ‘n hupstootjie sou gee. Die pragtige koek het heerlik gesmaak en Klara het vir Charlotte ‘n groot stuk kelder toe gevat.

Joseph het nie huis toe gekom vir die verjaarsdagviering nie en Leonard was ook afwesig.

‘n Paar dae later besef Sophia dat daar groot fout met Klara is. Sy is lusteloos, wil nie met Thomas speel nie,  vermy dit om by tannie Charlotte in die kelder te gaan kuier. “Klara, jy was laas op jou verjaarsdag by Charlotte, toe jy vir haar die sny koek gevat het. Wil jy nie asseblief maar gaan kyk hoe dit met haar gaan nie? Noudat Joseph weg is, is sy die heeltyd daar in die kelder toegesluit, dit moet vir haar verskriklik moeilik wees.” Klara sug, maar sy weet Sophia is reg – iemand moet gaan kyk hoe dit met Charlotte gaan.

Toe die meisie by die kelder ingaan, sien sy Charlotte doodstil op die vloer lê, met haar kop onnatuurlik skeef gebuig. “Tannie Charlotte? Tannie…o, nee, nee, NEE!”  Hierdie skok is te veel vir haar en waansin neem oor. Al waaraan sy kan dink, is Thomas se sketse teen die muur en dat sy hom nóú moet vertel wat sy laasweek oor hulle gesin geleer het. Sy vergeet heeltemal van haar kalm belofte aan Sophia, hardloop na Thomas se kamer toe en gryp die seuntjie aan die hand. Sy sleep hom saam na die tonnel waar hy sy vrolike prentjie van hulle gesin teen die muur geteken het.

“Boetie, nou moet jy LUISTER!” skree-huil Klara. Sy trek Sophia se naam dood met die breëpuntkoki wat sy van Thomas se tafeltjie af gegryp het en skryf Charlotte daaronder. Dan verander sy die vrolike glimlaggies in vertrekte swart lippe met mondhoeke wat na onder wys. “Ons mamma is nie ons mamma nie!! Tannie Charlotte is ons ma – of nee, wag, sy wás ons ma…” Met die koki krabbel Klara wild oor die figuur van die mamma en raak histeries aan die lag. Teen dié tyd is Thomas so ontsteld oor hierdie vreemde sussie en die vreeslike goed wat sy sê en doen, dat hy hartverskeurend begin huil. Dit ruk Klara gelukkig tot stilstand. “Wag, wag boetie, moenie so huil nie…kom jy en ek gaan verander die inkleurprent van die familiestamboom waaraan ons laasweek gewerk het, sodat dit DIE WAARHEID kan wys!” Sy sus Thomas so ‘n bietjie en lei hom dan weer uit die tonnel na sy kamer, waar hulle die prent gaan haal en biblioteek toe neem om foto’s te gaan soek. Gou is die prent verander om die ware toedrag van sake te wys en Klara gryp Thomas aan die hand om terug na die tonnel toe te hardloop. Huilend plak sy die nuwe prent van “Ons Familie” teen die rotsmuur vas.

Sy kom nie agter dat Thomas haar aandag probeer trek deur aan haar rok te pluk nie, maar ‘n sesde sintuig wat ten spyte van haar groot ontsteltenis nog steeds werk, sê vir haar: “Kyk agter jou op die vloer van die tonnel…”

Die dood vanself seil vinnig nader – ‘n swart mamba, met flikkerende tong…

swart mamba

“Hardloop, Thomas!” skree Klara. Sy stamp haar boetie by die gang af en gaan staan tussen hom en die slang, hande uitgestrek om te probeer keer, om haar boetie te beskerm. As die slang sy tande in haar voorarm inslaan, gil sy van afgryse. Thomas swaai om en kom teruggehardloop – die slang pik hom aan die been en seil dan terug met die tonnel na waar dit vandaan gekom het…

In die kombuis steur mnr Hardy en mev Marks hulle nie aan die voeteval deur die huis nie – Klara en Thomas speel dikwels wilde speletjies, op en af met die trappe en deur die “geheime” tonnels. Klara se gil van doodsangs laat hulle egter besef daar is groot fout. Hulle hardloop na die tonnel vanwaar die gil gekom het. Hulle is net betyds om die twee kinders se laaste stuiptrekkings te beleef…

Midde-in hulle skrynende smart oor die kinders, wat hulle per slot van sake tog liefgehad het, besef die ouma en oupa dat hierdie verskriklike gebeure hulle eie posisie heeltemal verander. Mnr Hardy het Joseph se testament in die biblioteek uitgesnuffel en die bepalings met mev. Marks gedeel. Hierdie twee kinders was hulle hoop op ‘n stabiele toekoms met werk en blyplek!

“Kom,” beveel mnr Hardy, “Vat jy vir Thomas en ek sal Klara dra. Ons gaan hulle vir eers wegsteek hier bo in die grotkamer, in daardie groot ou kis, totdat jy en ek uitgewerk het wat op aarde ons nou gaan maak…”

Verslae sit die Towerinne in die toring… Wat het met Charlotte gebeur? En met Joseph en Leonard? Wat het gebeur dat mnr Hardy nooit weer die kinders uit die kis in die grotkamer gaan haal het nie, was dit dalk die brand waarvan Trommeltjies gedroom het?

Christa, ek het nou my hartseer oor Klara en Thomas (probeer) wegskryf. Sal jy asseblieftog vir ons van hierdie vrae kan beantwoord?

Ons InLinkz skakel vir hierdie uitdaging is https://fresh.inlinkz.com/p/3f26291088494dc99c7aa4554a66a313

Bloggers wat nog nie voorheen deelgeneem het aan ons Lê-Jou-Eier bloguitdagings nie: Om raad te kry oor hoe om deel te neem en om elke week se aankondiging van die nuwe onderwerp te sien, besoek die volgende skakels Lê-Jou-Eier: Reëls en Lê-Jou-Eier: Hoe neem ek deel? Laasgenoemde blogpos bevat ook al die onderwerpe en skakels na vorige uitdagings.

 

 

 

 

Nou kan jy bestel:

Bo-Karoo

Stories uit die Bo-Karoo is afgelewer. Presies 3 maande na my eerste navraag aan CLF ivm selfpublikasie.

Dieboek

Die volle oplaag boeke word beskikbaar gestel om fondse in te bring om Vanwyksvleiers te help. Kontantvloei, totdat dit weer sal reën en hulle uit die as kan opstaan, is by baie boere ‘n groot krisis.

Met jou aankoop van die boek, help jy om iemand in Vanwyksvlei in nood te help. Baie dankie dat jy wil meewerk aan hierdie projek.

Soos wat die kerk in die voorgrond op die omslag van die boek sentraal in die prentjie staan, so probeer ons en ons geloofsgenote om ons geestelike broers en susters in Vanwyksvlei te help om staande te bly.

Die boek kos R339.00 en sluit posgeld in. Dit beslaan 300 bladsye, gepak met 126 stories en 50 kleurfoto’s van Vanwyksvlei, sy mense, sy omgewing en van gebeure die afgelope tyd sowel as uit…

View original post 362 more words

Reën-reën-waar-is-jy-Woordsnoer

Dis bitterlik droog…en warm…

Op die stoeptrap bokant die vergane grasperk lê Tortellini (ons pofkat) soos ‘n sfinks en haar gewag op die astrante voëltjies wat tevergeefs na kossies kom soek, maak dat ek haar soos ‘n paria wil verjaag.

Tortellini

Gister het vriendinne my saamgeneem om die Palissander Kamerkoor se uitvoering te gaan beleef. Die tema: “Water is lewe”. Veertien uitsonderlike liedere met uitsonderlike begeleidings: tromme, perkussie, klanke voortgebring deur op verskeie maniere op hulle eie lywe te klap. (Toweragtig, soos wat hulle op dié manier die klank van ‘n reënbui naboots!) Eteriese sopraanstemme en basse wat die dreunsang van ‘n impi met gemak sou kon hanteer het gesorg vir ‘n musiekervaring kort duskant engelesang.

Ag, ek het so gehoop dat hulle sang die reën sou laat ontwaak! Dat die weerlig in die arena van die lug sou glim en die groot Akwarellis die harde landskap sou omtower in ‘n sege van wasige sagtheid, dat die kosbare water sou giet uit die hemele…

Selfs die oproerige “Dansgebed” – teks deur Abraham Fouché, musiek deur Péter Louis van Dijk – het nie gewerk nie…

Dwarrelwinddans om die vuur soos ‘n druppel so rond! Handeklap! Laat ons voete woerie-woerie, laat ons voete tamboer op die grond! Dans die rommelpotdans tot die donderaar dit hoor.

(Miskien moet ons in eensaamheid en afsondering saggies, saggies en deemoedig, vra vir die lafenis van die reën waarna ons so smag…Sodat ons suster haar asvaal karos kan kom oopsprei…)

Daarbuite in hulle swembad, ‘n waterpoel oorskadu deur wilgers en ‘n lae krans, het die eende bly roei, terwyl die soepele stemme van hierdie ongelooflike groep mense ons in vervoering gehad het. Hoe graag sou ek vir elke koorlid ‘n gazania wou gee, en vir die stigter en dirigent Sarita Hauptfleisch ‘n hele bos, sommer net om “dankie, dankie, dankie” te sê!


Wil jy saam woordsnoer? So maak mens :

Jy kan ‘n enkele woord as inspirasie vonk gebruik of al die woorde – nes jy lus het. Hier is die skakel na die woordlys: https://lekkervurigeaffere.blog/2019/10/09/reen-reen-waar-is-jy-woordsnoer/

Skryf dan jou blog. Maak seker om die woord (e) in vetdruk (bold) aan te dui in jou skrywe.

Onthou om die skakel hieronder in jou bydrae in te sluit. En moenie vergeet om jou bydrae op Inlinkz te gaan aanhaak nie!

https://fresh.inlinkz.com/p/f64779e6a80c44bfb5baa671f2d5bcdf

Die uitdaging sluit Donderdag 16 Oktober 2109 om 12h00.

 

 

In die oomblik – Sondagoggend

Sondagoggend. Ouma lê taamlik moedeloos op haar bed – haar halfhartige poging om by die kerk uit te kom, het klaaglik misluk. Haar kleindogtertjie (haasbekkie, amper al ses jaartjies oud) kom by die deur ingewaai. “Squishy, squishy!” gryp sy ouma se pap bo-arm met altwee handjies en druk so saggies – dis ‘n ou speletjie van die twee. Skielik hou sy op, kyk diep en ernstig in haar ouma se oë: “Ek hou baie van jou. Jy is die middelpunt van my hart.”

Aanhaling

What is it about Rebusfontein and King Louis VIII? — SEVEN CIRCUMSTANCES

On the subject of fictional worlds: I’d like to introduce you to “Rebusfontein”. Rebusfontein (pronounced rhéá-booz-fonteyn) is an Afrikaans name meaning Rebus Fountain. In South Africa, which is partly semi-arid, many inland place names end in words that have to do with water – fountain, dam, river, stream, etc. A rebus is a word and picture puzzle. […]

via What is it about Rebusfontein and King Louis VIII? — SEVEN CIRCUMSTANCES

Towerinne! Lees net hier! Hierdie blogger het bande met Suid-Afrika en sy dink die inwoners van Rebusfontein is nogal oulik 😀 Haar opinie beteken baie, want haar blog spreek van insig en kundigheid.

Misterie van die ou biblioteek, hoofstuk 2

le-jou-eier1-e1512926357627

Onthou julle nog Kim Kardashian se tolk? Die jongeling wat besluit het hy gaan terug na sy oupa en ouma se Bosveldplaas? Sy naam is Jakobus en sy ma is ‘n dinamiese antiekhandelaar in Johannesburg. Jakobus het haar vertel van die antieke koekstaander op my stoep en sy is baie opgewonde – skynbaar is dit besonderse Africana waarvoor die regte versamelaar baie sal betaal, dalk sommer nog met ongeslypte diamante! Silver het onderneem om die transaksie te gaan beklink – hy is netnou hier weg op sy Harley, met die koekstaander veilig in een van die sy-tasse weggepak. Hopelik kry ons ‘n ou ietsie om ons deur te sien totdat daar tyd is om die herehuis behoorlik vir skatte te fynkam.

Hoop julle geniet die croissants wat Lorenzo vir ons gebak het (ja, ek weet – hoeveel talente gaan ons nog ontdek??), Toortsie se heerlike neutemuffins en die baksel wortelmuffins wat ek gepleeg het deur Toortsie se resep noukeurig te volg. Daar is botter, gerasperde kaas en appelliefiekonfyt. Julle moet lekker eet – die arbeider is haar loon werd! Intussen gaan ek die slimme Vuurvliegie se wenk opvolg en daarbinne na ‘n eksemplaar van “Far from the Madding Crowd” soek – wie weet wat ons daarin mag ontdek!

Kyk julle, kyk! (Atiesjoe, atiesjoe, kug, kug, hagahagahaga…og, daardie ellendige stof!) Daardie einste boek het sommer reg onder my neus gelê, amper asof ek dit móés raaksien. ‘n Verbleikte pienk briefie, nog in sy koevertjie, sonder adres en met ‘n ongestempelde seël – dis nooit gepos nie! Wag, kom ek lees dit vir ons:

Pappa,

Ek is so ongelukkig! Wanneer kom jy huis toe? Mamma dwaal in die tuin rond, sy steur haar nie aan haar kinders nie – nie aan my of selfs aan Thomas nie. Tannie Isabella het gesê sy gaan my nie meer klavierles gee nie, want ek oefen nie hard genoeg nie. Mnr Hardy raak al hoe kwaaier – Pappa, mens is tog nie veronderstel om bang te wees vir jou butler nie?

Die dag nadat jy weg is, het oom Leonard ook vertrek. Hy het gesê hy kan my niks meer van waterverf leer nie, dat ek nou ‘n meesteres-skilder is! Ek mis hom ook, maar nie halfpad soveel soos vir jou nie. Waaroor het jy en mamma so baklei voor jy hier weg is? Sy het daardie hele nag gehuil…

Volgende week word ek sestien – ag Pappa, kom huis toe vir my verjaarsdag, toe, asseblieftoggie? Ek het mev. Marks baie mooi gesoebat en sy het uiteindelik ingewillig om vir my ‘n spesiale koek te bak, met pienk versiersel en ‘n string klein versiersuikerrosies. Pappa, as jy net hier kan wees, met jou arm om mamma se middel en jou ander arm om Thomas se ou smal skouertjies. Jy sal vir ons glimlag en in jou donkerbruin oë sal ons jou liefde vir ons kan sien. Eden sal weer ons huis wees, met musiek en vrolike stemme…en Mamma sal weer lag en sing…

Ek het nou net besef ek het geen idee waar jy is nie, geen adres waarheen ek hierdie brief kan stuur nie. Ag, Pappa!

Klara

Frannie kyk op en haar oë is vol trane, veroorsaak deur die ou traanklatte hier en daar op die tragiese ou briefie. “Julle, ek het nog ‘n boekie ontdek – ‘n dagboek. Dis gesluit en op die omslag staan: ‘Charlotte se dagboek’.  Ek dink dis die naam van Klara se ma – ek dink dis die vrou wat die brief aan Leonard geskryf het. Vuurvliegie, ek gee hierdie dagboek veilig in jou hande oor – ek weet jy sal die misterie verder vir ons ontrafel.”

Ons InLinkz skakel vir hierdie uitdaging is https://fresh.inlinkz.com/p/3f26291088494dc99c7aa4554a66a313

Bloggers wat nog nie voorheen deelgeneem het aan ons Lê-Jou-Eier bloguitdagings nie: Om raad te kry oor hoe om deel te neem en om elke week se aankondiging van die nuwe onderwerp te sien, besoek die volgende skakels Lê-Jou-Eier: Reëls en Lê-Jou-Eier: Hoe neem ek deel? Laasgenoemde blogpos bevat ook al die onderwerpe en skakels na vorige uitdagings.

 

 

Soos ‘n lied

Die afskeid was pynlik. Ons het mekaar styf vasgehou, met ingehoue trane. Wie weet of ons mekaar ooit weer in hierdie lewe sal sien?

H en ek ken mekaar nou een en vyftig jaar lank. Ons was lank kollegas en het elke oggend se saam koffiedrink in die kafeteria sommer as vanselfsprekend beskou – min het ons besef hoe bevoorreg ons was! Terwyl haar eie lewe goed geordend verloop het, het sy geduldig na my stormagtige klaagliedere geluister, altyd ‘n wyse trooswoord gehad. Die lewe het sy gang gegaan – sy en haar gesin het later Kaap toe getrek, maar elke keer as ons mekaar gesien het, het ons moeiteloos die drade opgetel en ons in mekaar se teenwoordigheid gekoester.

Toe kom die uitsonderlike kans om ‘n week lank by haar op Bredasdorp in die Overberg te gaan kuier, terwyl haar man in Kaapstad gaan werk. Dit was weer een van die rusplekke langs my pad wat my lewe lank nog so genadiglik aan my gegun word.

Hoog teen die skuinste staan die wit huis waar hulle woon, met ‘n wydse vergesig oor die mooi ou dorp. Kerkklokke verbreek die Sondagstilte; heuningvoëltjies swiep vinnig om die struike in die welige tuin. Daar is gereeld vars blommetjies in die huis – ook op my bedkassie. Ek verlustig my in die pragtige skilderkuns van haar pa, wat oral met groot sorg gehang is. Ons eet ons broodjies aan tafel; sê elke keer dankie vir die voorreg van dié week.

Oor Dinsdag se salige kuier saam met Toortsie en Seegogga het ek hier geskryf. Haar seun het sy motortjie “Rooies” vir ons gelos toe hy en sy pa Kaapstad toe is. Rooies neem ons op ‘n verkenningstog na die plaaslike Spar. Ons ry Waenhuiskrans toe, stap op die strand en ontdek die bron van die gladde klippe wat in hope op die strand lê: dit kom uit klonte rots wat gaandeweg verweer en dan die klippers vrylaat om deur die see rondgespoel en op die strand opgestapel te word.

Ons verken ‘n sjarmante kompleksie in Bredasdorp waar Givemore die kwekery toegewyd versorg. Ons eet spinasiesop met fetakrummels langs ‘n kaggelvuur – dis nog skoon winter in hierdie geweste. Opgediepte voorwerpe in die Skeepswrakmuseum bring die wrede werklikheid van skipbreuk tuis. In die ou pastoriegedeelte is daar vae spore van die dorp se beroemde dogter Audrey Blignault: van haar bundels essays in ‘n antieke boekrakkie; ‘n kort lewenskets teen die muur. Ek onthou weer haar onverbeterlike beskrywing van ‘n jakaranda in volle blom: “’n Glasligte blomwolk”… en hoe ek die enkele keer toe ek haar ontmoet het, sommer my hele lewensgeskiedenis uitgeblaker het, net omdat sy met sulke intense belangstelling uitgevra en geluister het.

Saterdag gaan wys H en haar man vir my Franskraal, Kleinbaai en Gansbaai. Op aanbeveling van die mensekenner agter die toonbank van KoekeLoer, ry ons na Afrikanos vir middagete. Weer is daar die wonderlikste oop vuurherd en die porsies is ongelooflik vrygewig.

Hoe heerlik om hierdie skoon see te mag beleef! Die baaitjies loop diep in die land in, sodat mens soms die golwe van die kant af strand toe sien jaag. Mens kan sommer so by die strand stilhou en ewe gemaksugtig die ryk seevoëllewe sit en bewonder. Die son en die reën kom en gaan…

Heeltemal te gou moet ek terug noorde toe. Vir my beeld hierdie reëltjie volkspoësie onwilligheid en verlange so goed uit:

My voete loop na Wellington maar ek gaan Worcester toe.

Die woorde en die gevoel draal dae lank in my gedagtes… Dan troos ek my maar aan die Amerikaanse digter Eunice Tietjens se woorde:

Old Friendship – Eunice Tietjens

Beautiful and rich is an old friendship,

Grateful to the touch as ancient ivory,

Smooth as aged wine, or sheen of tapestry

Where light has lingered, intimate and long.

Full of tears and warm is an old friendship

That asks no longer deeds of gallantry,

Or any deed at all – save that the friend shall be

Alive and breathing somewhere, like a song.

 

Kunsuitstalling op Rebusfontein

Toe ek onder Laatlam se dak ingetrek het, moes ek drasties afskaal – eintlik so te sê al my besittings wegmaak. Dit was vir my bevrydend, maar terselfdertyd ook traumaties. Dis hoekom ek so verknog is aan my toringhuisie op Rebusfontein, waar geliefde voorwerpe uit my verlede telkens opduik…

Hier hang byvoorbeeld ‘n olieverfskildery deur Nerine Desmond, wat my mammie in die vyftigerjare van die vorige eeu met meet en pas deur ‘n skema by haar skool gekoop het. Sy kon net twee skilderye bekostig, toe sit die departement die skema stop. Baie jare later was sy nog spyt daaroor. Dis ‘n Kaapse toneel, met drie figuurtjies in helder kleure wat langs ‘n rivier verby witstambome stap. Vir my het daardie skildery “Huistoegaantyd” versinnebeeld. In die werklike lewe het ek die skildery sonder sy raam vir my dogter in die VSA gevat, waar sy dit opnuut pragtig laat raam het. Dit hang nou op ‘n ereplek bokant hulle eettafel.

Hier is ook ‘n klompie surrealistiese syraamdrukke, die skeppings van ‘n digter-medikus-psigiater wat ‘n buurman in Sunnyside se woonstelwêreld was en later in New York gaan woon het. Hulle is destyds met groot sorg teen hoë mure in my huis gehang, in die ruimte waar die houttrappie was wat na die boonste slaapkamer gelei het, en het nou weer teen die “ivoortoring” se mure verskyn.

My vriend K het gesê ek mag hierdie skilderytjie (op hout) vir die uitstalling leen, omdat dit vir my so baie mooi is.

Stay wild Moon Child

Hierdie kat het ek gehou, want hy is spesiaal een Kersfees deur my begaafde skoondogter wat nou in Ierland woon, vir my geskilder en geraam. ‘n Replika hang in my dakslaapkamertjie op Rebusfontein, want ek kan eintlik nie sonder hom klaarkom nie.

Taryn se kat

My vriendin H se pa J.G. Borman was ‘n bekende skilder, veral met waterverf, alhoewel sy olieverfskilderye vir my asemrowend mooi is. Een aand, lank, lank gelede, het ek die skildery “Reën oor die Wes-Transvaal” by die opening van een van sy kunsuitstallings gekoop, want toe ek dit sien, wou ek dit hê. Vele jare later het H ‘n Eeufeesgedenkuitstalling van haar pa se werk gereël, waarheen ou vriende hulle skilderye gebring en by haar eie versameling gevoeg het. Watter wonderlike aand was dit tog! Hierdie skildery het ek vir iemand gegee wat ek geweet het dit sou waardeer, maar ai – ek verlang nog steeds daarna.

Reen in die Wes-Transvaal

Dit dan die som van my bydrae – Jinay moet nou maar sien hoe sy gaan maak daarmee.


Hierdie is ‘n denkbeeldige kunsuitstalling en elke Towerin word gedaag om haar unieke kuns (hetsy self gemaak of sommer net self gelief) te kom uitstal! Die In-linkz skakel is: https://fresh.inlinkz.com/p/ea9c1f40af104092b8ababac55311c85

 

 

 

“Rooies”

Die afgelope week het ek ‘n heel onverwagse kompensasie vir die ouderdom beleef.

‘n Blok van ‘n man het my op die Kaapstadse lughawe kom ontmoet, my in sy karretjie “Rooies” gelaai en by sy ma-hulle in Bredasdorp gaan aflaai. Ek ken hom van sy babadae af – wie sou ooit kon dink dat hy my eendag op ‘n besige lughawe sou kom ontmoet en aanry na ‘n heerlike kuier?

Gister het ons twee weer in Rooies gespring en die pad gevat terug lughawe toe. Ons ry in gemeensame stilte, gesels af en toe, dis die heerlikste ontspanne rit so deur die pragtige landskap van die Overberg.

Canolaland in die Overberg

Om oud te word, is minder erg as ‘n mens so deur die volgende geslag bederf word!