In die oomblik…

Die blondekopseuntjie en die wit kat hardloop deur flikkerende sonlig en skaduwees oor groen gras. Die kleuter kry die kat se agterstewe beet en probeer haar optel. ‘n Paar tellings lank beweeg hulle so vorentoe: Joshi met sy armpies om die kat se agterlyf, hoog in die lug opgehys, terwyl haar wit voorpootjies fyntjies op die gras vorentoe trap, kompleet soos die kruiwastoot-item op boeresportdag. Ouma sit op die stoeptrap en proes van die lag. Dan ontglip die kat en spring ligvoets tot bo-op die hoë tuinmuur, vanwaar sy ver oor die straat sit en tuur terwyl sy haar waardigheid probeer terugkry…

Advertisements

Skryf-Safari: Dieremaniere

Dankie aan Scrapydo vir ‘n heerlike onderwerp.

Om ‘n vriendin soos J te hê, is ‘n voorreg. Sy is die blymoedigste mens wat ek ken, ten spyte daarvan dat haar lewe, soos sy self sê, “vol drama” is. Sy maak tuin (groente en kruie en blomme), kook die wonderlikste geregte, bedryf ‘n wynproeklub, rits die wêreld vol saam met haar man, lees wyd, stap verwoed en geniet haar kinders en kleinkinders terdeë. Ons het mekaar leer ken toe sy kliënteskakel by ‘n groot drukkery was en die werksverhouding, wat toe reeds vriendskap was, is na ons albei se aftrede voortgesit.

Toe J se kinders klein was, het sy nie vir hulle gewone stories gelees nie, maar uittreksels uit “Mammals of South Africa”. Sy het eendag vir my vertel hoe ‘n olifant langs die oop Landrover kom staan het en haar sagkens en ondersoekend met sy slurp besnuffel het. Op haar aanbeveling het ek Lawrence Anthony se boek “The Elephant Whisperer” gelees – watter aangrypende ware verhaal!

Die boek vertel hoe hy ‘n groep “rogue elephants” op sy wildsplaas en -heenkome Thula Thula in KZN herberg gegee het. Hulle was heeltemal getraumatiseer, want eers is hulle trop uitgedun en toe verskuif. Hulle het uit die aanvanklike kamp ontsnap en pad gevat. Wildsbewaarders kon hulle terugneem na Thula Thula, maar Anthony is gewaarskau dat die olifante geskiet sou moes word as dit weer gebeur. Hy het besluit om hulle vertroue te probeer wen en het dag en nag, weke lank, in die wildernis na aan hulle gaan bly. Hy en die matriarg-olifant het ‘n verstandhouding ontwikkel, wat tot ‘n diep, mistieke verband gegroei het.

Anthony is in 2012 oorlede. In die weke na sy dood, het wonderlike berigte vertel van hoe die twee troppe olifante op sy plaas oor hom gerou het:

https://www.iol.co.za/news/south-africa/kwazulu-natal/elephants-say-goodbye-to-the-whisperer-1253463

Sy weduwee Francoise sit die werk voort:

https://www.youtube.com/watch?v=UTtcz8Vuor0

Mense wat omgee vir diere en na hulle omsien – van die kleinste ou straatkatjie tot by die bedreigde renoster – is ware rentmeesters, wat die Skepper se gebod verstaan en dit nakom:

Heers oor die vis in die see, oor die voëls in die lug, oor al die diere van die aarde, ook oor die diere wat op die aarde kruip.

Om die inskrywings van verskillende bloggers in die Lê-Jou-Eier uitdaging te geniet of om self ‘n blog wat jy geskryf het aan te heg by hierdie skakel, klik op die InLinkz skakel net onder die paddatjie:

http://www.inlinkz.com/new/view.php?id=780871

Vir die reëls van hierdie uitdaging, om raad te kry oor hoe om deel te neem en om elke week se aankondiging van die nuwe onderwerp te sien, besoek die volgende skakel by Dis Ekke. Onder hierdie kategorie, kyk na die blogposts Lê-Jou-Eier: Reëls (2017-08-22) en Lê-Jou-Eier: Hoe neem ek deel? (2017-08-22).

 

Les van die jellytots

Saterdagoggend, net voor ouma Joshi vir sy slapie moet vat, gee sy pa vir hom ‘n halwe mediumgrootte-sak jellytots – daar is seker omtrent vyftig lekkertjies in. Ouma (gedagtig aan al daai suiker) maak heftig beswaar en pa vat die sak ietwat hardhandig weg. In die proses gryp die kleinding wanhopig en slaag daarin om drie jellytots beet te kry.

Toe sit hy op ouma se skoot en huil – snot en trane en borrels – oor die ander 47 lekkertjies wat hy nou nie meer het nie. Hy huil so erg dat hy nie eens daaraan dink om die drie wat hy wel in sy vuisie vashou, te eet nie.

Iewers in hierdie episode lê daar ‘n groot morele les vir ouma opgesluit.

Stuur groete vir Laurika Rauch (2006)

Lees gerus hierdie lieflike beskrywing van gemengde gevoelens, deur ‘n blogger wat nou in ‘n poskaartmooi land met vriendelike honde woon, maar verlang…

Elders is dit mooiweer en warm

mg_89651Dis Maryna se skuld dat ek ompad ry by die Afrikaanse Kaffee (sic) langs, op pad na Albert-kind se swemles toe. Dis sy wat my gevra het om gou daar te stop om souttertbestandele te kry vir daardie spesifieke een wat sy wil hê ek moet maak.

Dis haar skuld dat ek die rakke besnuif en op die ou end wragtag ‘n blikkie Vienna’s op die rakke opspoor, tussen Mrs Balls blatjang en Johnson’s babapoeier. Mens kry dit nie in Auckland se supermarkte nie, en net nou die dag het ek so lus gekry om daardie souttert te probeer wat my ma altyd gemaak het. En $4,95 dollar is seker nie te veel daarvoor nie. En Maryna sê toe entoesiasties ja, bring vir kuier.

Die Kaffee in Auckland se Browns Bay net na vyf op ‘n Woensdagmiddag in November is skielik besig soos al wat leef en beef vinnig kom…

View original post 955 more words

Skryf-Safari: ‘n Feëverhaal

pexels-photo-460659.jpeg

Daar was eendag ‘n koningin, wat in ‘n pragtige kasteel in ‘n land vol bome gewoon het. Sy was baie lief vir haar man die koning en het haarself altyd aan mense voorgestel as “die koning se vrou”.

Die koningin het rustig by die kasteel gebly om die prinsies en prinsessie op te pas terwyl die koning die wêreld vol gereis en talle avonture beleef het. Naderhand was haar geselskap nie meer vir hom interessant genoeg nie en uiteindelik het hy op sy wit perd geklim en weggery sonder om eens een keer om te kyk.

Vir die koningin het dit gevoel asof haar regterarm afgeruk was. Sy moes na ‘n klein grasdakhuisie trek, omdat sy nie meer die kasteel kon onderhou nie. Sy het elke nag drieuur wakker geword en verskriklik gehuil. Dan het haar kat op haar bors kom staan en diep in haar oë getuur, sodat sy die groen glans en die goue spikkels in die kat se oë kon sien, terwyl die kat kliphard spin: “Rrrruk-jou-rrrreg, rrrruk-jou-rrrreg…” En toe het sy sommer opgestaan en tot die volgende more aan ‘n tapisserie gaan weef, met die kat opgekrul op haar skoot om haar in die koue nanag-ure warm te hou.

Omdat haar oë so vol trane was, kon sy presies die regte kleure gare kies. Daar was blou en pers om die hartseer te besweer; rooi en oranje omdat sy so kwaad was; bruin en swart omdat dit al was wat sy in haar toekoms kon sien; maar ook groen en goud sodat haar kat se bemoediging in die weefwerk vasgelê kon word. Omdat sy elke liewe nag wakker geword het, het die tapisserie so groot geword dat dit by die deur van die huisie begin uitsteek het en naderhand die hele pad vol gelê het. Almal wat by haar huisie verbygeloop het, het hulle aan die kunswerk verstom. Die pragtige kleure het mense se seer harte sommer beter laat voel. Hulle het vir ander daarvan vertel en uiteindelik het die Goeie Fee van Handvaardigheid van die wonderlike tapisserie te hore gekom.

Die Goeie Fee van Handvaardigheid het die wêreld vol gereis om pragtige handwerkitems te versamel, wat sy in haar feëpaleis uitgestal het en waarvoor sy altyd die mense wat dit gemaak het, met ‘n pot vol goud beloon het. Sy was ‘n hoogs puntenerige fee, wat breiwerk en naaldwerk en hekelwerk en weefwerk en kerfwerk en rygwerk en pottebakkery met kwaai X-straaloë van voor tot agter en van bo tot onder en van binne tot buite bekyk het, soos wafferse Huishoudkundejuffrou van ouds.

Toe sy die koningin se tapisserie sien, was sy heeltemal oorrompel deur die vrede wat daaruit gestraal het. “Wie is jy?” vra sy. Die gewese koningin maak ‘n diep kniebuiging: “Ek is die weefster en my naam is Een-Alleen.”

 

Om die inskrywings van verskillende bloggers in die Lê-Jou-Eier uitdaging te geniet of om self ‘n blog wat jy geskryf het aan te heg by hierdie skakel, klik op die InLinkz skakel net onder die paddatjie:

http://www.inlinkz.com/new/view.php?id=779975

Vir die reëls van hierdie uitdaging, om raad te kry oor hoe om deel te neem en om elke week se aankondiging van die nuwe onderwerp te sien, besoek die volgende skakel by Dis Ekke. Onder hierdie kategorie, kyk na die blogposts Lê-Jou-Eier: Reëls (2017-08-22) en Lê-Jou-Eier: Hoe neem ek deel? (2017-08-22).

 

In die oomblik…

Ontmoet vir Tortellini, die nuutste aanwins in ons huishouding. Sy het hier naby ons verdwaal en die vrou wat haar aanvanklik oor die diertjie ontferm het, kon haar nie hou nie. Sy het eers vir die kat duur Maine Coon-kos gaan koop (klaarblyklik ‘n katliefhebber!), toe orals gevra en foto’s op fb gepos, maar kon nie die eienaar opspoor nie.

100_2481

Tortellini is nog jonk en baie spelerig, sy en klein Joshi raak ewe vrolik poot- en handgemeen. Sy het die hond klaar getem, maar is nog lugtig vir die wilde wit kat, wat haar met argwaan bejeën. Die kleur van haar pels lyk soos ons ou kat wyle Knersus s’n, maar die wolle is lank en dig, soos my lieflingskatjie oorlede Skoonlief s’n.

Tortellini

Katte en klein kindertjies verbly my hart.

100_2482

 

Skryf-Safari: my hartsplek

7a2438eb54198aa289212de6759cf48d

Kom saam met my na Firwoodlaan 45, iewers in die tagtigerjare van die vorige eeu. Ons stap met hierdie woudpaadjie langs: af, af, al dieper in die skaduwee in, totdat ‘n verblindende flits ons in die tyd terugskiet…

Daar woon ‘n ouma, ma en pa, drie kinders (twee amper ewe oud plus ‘n laatlam), vier katte en een hond. Die ouma maak tuin; die ma het ‘n oggendpos; die pa kom en gaan ter wille van vername mense en belangrike sake; die kinders ry fiets skool toe, speel netbal en rugby en die tuba en toneel. Sussie sit krullers in Laatlam se blonde krulle; Middelkind bind sy beentjies met toue vas.

Soggens vroeg word melk en lemoensap afgelewer; smiddae kuier die kinders om die swembad. Soms sit hulle in die yslike multiflora wat verby pa en ma se slaapkamervenster op die tweede verdieping groei; soms klim hulle die tipuana aan die anderkant van die swembad. Die karee met sy wipplanktakke kom ook aan die beurt. Ouma wys hulle hoe om ertjies en boontjies te plant; Laatlam kweek ‘n boerpampoen. Daar is rose en magrietjies en heldergeel botterblomme, ‘n wisteriaprieel, Kaapse kanferfoelie en ‘n katjiepiering.

Af en toe kuier pa en sy pêlle saans in die kroegie. Hy braai vleis in die sementbraai by die swembad en nooi die hele wêreld om te kom help eet aan die kreef wat sy Kaapse kollegas vir hom gegee het. Die kinders kyk na die puik Afrikaanse kinderprogramme op die TV en ma en ouma sit in die kamer en gesels oor die dag se dinge.

Die kinders van die buurt kom kuier. Af en toe kom drink ‘n buurvrou tee. Die mense langsaan en oorkant en straat-af is almal bekendes; hulle is bewus van mekaar se lief en leed.

So glip die dae verby en ek leef hulle asof dit maar altyd so sal aanhou…

Daardie dae en daardie plek is onherroeplik verby en verlore, maar die herinneringe hou my hart nog steeds warm.

——————————————————————————————————————————————–

Om die inskrywings van verskillende bloggers in die Lê-Jou-Eier uitdaging te geniet of om self ‘n blog wat jy geskryf het aan te heg by hierdie skakel, klik op die InLinkz skakel net onder die paddatjie:

http://www.inlinkz.com/new/view.php?id=778471

Vir die reëls van hierdie uitdaging, om raad te kry oor hoe om deel te neem en om elke week se aankondiging van die nuwe onderwerp te sien, besoek die volgende skakel by Dis Ekke. Onder hierdie kategorie, kyk na die blogposts Lê-Jou-Eier: Reëls (2017-08-22) en Lê-Jou-Eier: Hoe neem ek deel? (2017-08-22).

 

Le-jou-eier: Skryf-Safari – Skryf die storie klaar

WomanAloneWithSuitcase1

Betyds

Saar Minnaar kners op haar tande. Braam se vrolike gefluit irriteer haar. Waar sy kalmte geanker is, sal sy nie weet nie. Die droogte is allesverterend – veld, vee, water, selfs menswees verskrompel tot niks.

“Ons het ‘n wonderwerk nodig,” sê Saar mistroostig.

“Nee, my lief, ons het geloof en vasbyt nodig, en miskien ‘n bietjie toevallige geluk,” sê Braam terwyl hy die possleutels en sy loterykaartjie in sy hempsak druk. Hy sluk sy koffie en soen haar voorkop.

“Ek gaan gou dorp toe. Daar kom vandag lusern van die Hoëveld. Ons sal maar swaar trek as die land se mense nie so hulpvaardig is nie.”

“Gmmf, gekkebelasting. Dis al wat daai loterykaartjie van jou is. Die kanse dat die hemel val en ons blou mussies gaan dra is meer waarskynlik. So van hulpvaardig gepraat. Hier is my dorpslysie. Asseblief, moenie vergeet om by Tannie Malie by Dokter Soois aan te gaan nie. Sy het laat weet ons moet daar draai,” vra Saar.

Braam kla: “Ag Saar, Tant Malie praat so baie, kom saam.”

“Ek het goed wat ek moet doen, en ek sien nie kans vir die rit in die lorrie nie. Wie is nou hulpvaardig?” kom dit snipperig.

Braam haal sy skouers op en glimlag skeef.

Gou is die lorrie se gedreun ‘n herinnering, en die stilte sak soos die versengende hitte op die werf neer. Saar begin met haar dag se sleurwerk.

Die hoenders kry kos, eiers word uitgehaal. Die stoof voel koud, en sy gooi hout op die vuur. Saar pieker oor aandete, Braam gaan rasend wees van die honger na die dag op die dorp.

Sy begin water tap om wasgoed te was. Die kraan drup enkele druppels water in die wasbak.

Die tenk is leeg. Saar stap uit na die windpomp by die sementdam. Sy trek die handpomphefboom op en af sodat die watertenk kan vol word. Die boorgatpomp het die gees gegee en daar is nie geld vir herstel nie.

Die waterpomp se handvatsel hang opeens swaar in haar hand. Morsaf gebreek. Daar is geen manier om water te pomp nie. Moedeloosheid stroop haar van alle rede.

“Nou is ek klaar,” snik Saar en storm die huis in. Sy haal haar kerkpakkie en hakskoene uit die hangkas en verklee. Sy smyt haar tandeborsel, pajamas, smuktas, ‘n skoon stel klere en haar handsak in ‘n tas.

Met ferm tred stap sy eetkamer toe en haal die Familiebybel uit die buffet en haak die trouportret van die muur af. Braam glimlag uit die foto asof hy net goeie dinge in hulle toekoms sien.

Sy draai die kleinnode in ‘n blou kombersie toe. Die kombers wat bedoel was vir die seuntjie wat hulle nie het nie.

Sonder om terug te kyk, stap sy, tas in die hand en kosbaarhede styf teen haar bors geklem, by die plaashek uit.

“Klaar,klaar, klaar,” knars die klippers onder haar sole in ‘n koor.

Dit gaan sukkel op die hoë hakke, en gou loop sweet in riviere teen haar slape af. Sy sit een voet voor die ander. Omdraai is nie ‘n opsie nie. Genoeg is genoeg.

Die plaashuis word al hoe kleiner tussen die verskrompelde mielielande – soos ‘n bedremmelde geliefde in onvermoë om Saar tot inkeer te roep.

Skielik, asof in ‘n droom, voel Saar hoe die horison kantel toe haar voet swik en die tas uit haar hand vlieg. Sy klou verbete aan die kombers met sy kosbare inhoud. Glas splinter en haar arms en knieë brand soos vuur. Sy bly in die rooi stof lê.

“Ek gaan nou net hier bly lê. Iemand kan oor my ry, of die aasvoëls kan maar my kom oë uit pik. Ek verstaan nou vir Job wat sommer so in sak en as kon sit en sy sere krap!”

Saar hoor nie die donkiekar nader kom nie. Moos, haar skoonpa se bejaarde regterhand, kry haar plat op die grond, trane in leivore oor haar stofbesmeerde gesig, onbedaarlik aan die snik.

“En as Saar nou hier in die middel van die pad sit en grens?” vra Moos besorg.

“Ek wil hier weg, Moos. Ek kan nie meer nie.”

“Kom ek help jou op. Bella en Koos sal ons gou daar onder daai doringboom se koelte staanmaak. Kry nou al jou seer bymekaar en vee af die huil. Mens is nie sommer net so klaar nie. Almal kry swaar. Dit is nou tyd om geduldig te wees. Net soos Vader Abram in die Bybel. Hy was oud voor die Jirre se woord waar geword het en daar ‘n kjênd vir hom en Sara gebore is. En later toe hy Isak moes gaan offer, het hy bly glo, en die Jirre se voorsienigheid het hom gespaar. Die Jirre se tyd is Sy tyd,” raas Moos.

Saar sit kop onderstebo. Moos is reg. Wat is anders op ‘n ander plek. Stadig kom sy tot haar sinne. Sy kyk af na haar verkreukelde romp, nerfaf knieë en haar hakskoene. Wat het sy gedink?

“Ag, Moos, ek is sommer simpel. Dis net alles te veel…”

Sy kry nie kans om klaar te praat nie. Rooi stof slaan om hulle op. Dis Braam. Hy slaan remme aan toe hy hulle sien…

“En nou?” vra Braam toe hy met lang treë aangestap kom. Hy bekyk die toneel met sy gewone oplettendheid: Saar, geboë op die bok van die donkiekarretjie, die blou kombersie vol rooi stof op haar skoot. Skerwe glas in die middel van die grondpad, die tas, die Bybel en die verrinneweerde troufoto agter op die kar.

Sy mentor vandat hy ‘n klein ou seuntjie was, neem hom dringend aan die arm. “Braampie, vandag moet jy mooi werk hierso!” en Moos draai om, stryk aan huis toe, los sy donkies en die kar net daar. Die troetelnaampie wat Braam jare laas gehoor het, maak die knoop van woedende ontsteltenis in sy binneste effens los.

Hy klim terug in die lorrie en trek dit van die pad af. Dan gaan sit hy op die drywer se plek en vat die leisels vas. As die blêssitse donkies nou net nie vandag weer hulle steekse streke uithaal nie! Hoe gouer hulle by die huis kom, hoe beter. Wat op aarde het haar besiel om te wil wegloop?? Hy klik met die tong, klap met die leisels op Vaaltyn se rug. Die donkie proes, trap effens rond, staan dan weer botstil. “Mirjampie?” beroep Braam hom op die wyfie; leun oor en gee haar ‘n ligte klappie op die boud. Geen reaksie nie. Hier langs hom sit Saar so stil soos ‘n standbeeld, vee net nou en dan ‘n traan af.

Braam sug diep en klim van die karretjie af. Hy kry albei donkies aan die stange beet en beur met mag en mening. Die twee beweeg so vinnig vorentoe dat hy sy balans verloor en plat in die stof gaan sit. Die donkies swenk om hom, gaan staan dan weer rustig, terwyl Braam ‘n rympie swets van woorde wat hy baie selde gebruik.

Hy hoor ‘n menslike geproes – sit Saar jouwragtigwaar vir hom en lag? Ja – sy loer oor die rand van die karretjie en haar oë dans van die lagduiweltjies. Daardie paar blink oë, haar stowwerige gesiggie met die traanstrepe oor die wange, laat hom skielik onthou hoekom hy al sy take op die dorp in die wind geslaan het om huis toe te jaag. Hy klim vinnig weer op die donkiekar en gryp Saar se hande vas. Haar “Eina!” laat hom na haar hande kyk. Diep snye loop oor albei palms – natuurlik, dis aan die troufoto se glassplinters te wyte!

“Saar…askies, Saar – ek wou nooit, ooit hê dat ons huwelik jou so moes seermaak nie…” Braam onthou die nagte wat haar sagte snikke oor nog ‘n maand se teleurstelling hom laat ineenkrimp het van magteloosheid. Hy beleef weer al die vergeefse behandelings, mense se skimpe en onnadenkende vrae. Dan sien hy Tant Malie se juigende gesig en hoor hy haar skel stem toe sy dit voor almal in dokter Soois se wagkamer uitbasuin: “Dis positief, Braam! Jou ou ramkat – dié keer het dit gewerk!”


Om die inskrywings van verskillende bloggers in die Lê-Jou-Eier uitdaging te geniet of om self ‘n blog wat jy geskryf het aan te heg by hierdie skakel, klik op die InLinkz skakel net onder die paddatjie:

http://www.inlinkz.com/new/view.php?id=777222

Vir die reëls van hierdie uitdaging, om raad te kry oor hoe om deel te neem en om elke week se aankondiging van die nuwe onderwerp te sien, besoek die volgende skakel by Dis Ekke. Onder hierdie kategorie, kyk na die blogposts Lê-Jou-Eier: Reëls (2017-08-22) en Lê-Jou-Eier: Hoe neem ek deel? (2017-08-22).

 

 

Aansoek om asiel

Heil die Leser!

Hiermee doen ek, Tannie Frannie, nederig en paniekerig aansoek om asiel in die Towerpaleis, Oostenryk.

Vanweë omstandighede buite my beheer, is dit nie langer vir my moontlik om (snik) hier te bly nie.

Uit hoofde van my ondervinding, sal ek graag die Towerpaleis-personeel se kleuters en peuters oppas terwyl hulle ouers die paleisratte glad laat loop. Die paleislike skatkamer sal ‘n puik crèche wees, aangesien klein kindertjies baie lekker met blink goeters speel.

Voorts beroep ek my op hul edeles prinses Camilla en prins Marco se goedgesindheid teenoor ‘n arme ou tannie wie se gesondheid en selfvertroue onlangs ‘n ernstige knou gekry het.

Bygesegd maak ek staat op vroeëre vriendskappe met bepaalde dames wat hulle nou in die Towerpaleis bevind, om ‘n arme voortvlugtige ou tantetjie ‘n veilige heenkome te bied (snot en trane)…

Hoogagtend die uwe

7b8e0e360d0691446c10dd1b17107a3b

(Nou sluit ek met die pen, maar nie met die hoopvolle hart nie.)

Om die inskrywings van verskillende bloggers in Lê-Jou-Eier te lees of om jou deelnemende blog aan te heg, klik op die InLinkz skakel net onder die paddatjie:

http://www.inlinkz.com/new/view.php?id=776174

Vir die reëls van hierdie uitdaging, om raad te kry oor hoe om deel te neem en om elke week se aankondiging van die nuwe onderwerp te sien, besoek die volgende skakel by Dis Ekke. Onder hierdie kategorie, kyk na die blogposte Lê-Jou-Eier: Reëls (2017-08-22) en Lê-Jou-Eier: Hoe neem ek deel? (2017-08-22).

Hierdie week is die uitdaging gerig deur die gasblogger Toortsie.

 

 

Ai tog…

Nou-die-dag was stil en rustig – trouens, te stil en rustig na my sin.

Die middag kom my kleindogtertjie van die kleuterskool af, haar mamma van die werk af en toe daag ander ouma en oupa op − aa, geselskap in oorvloed!

Toe sit daar drie groepies mense om drie selfone geskaar. Hulle kyk na lawwe video’s, na facebook, na die weervoorspelling. Was daar ‘n blogger onder hulle, sou dit seker ook aan die beurt gekom het. Ek sit in die hoekie, sonder my selfoon (verpik of ek dit sal gaan haal!) en steeds sonder geselskap…

Is ek ‘n knorpot omdat ek afgehaal voel?