Verbloem jou haarkleur

le-jou-eier1-e1512926357627

Ons InLinkz skakel vir hierdie uitdaging is https://fresh.inlinkz.com/p/e3dfca20e90c4ae09d7312695a15b7f3

Bloggers wat nog nie voorheen deelgeneem het aan ons Lê-Jou-Eier bloguitdagings nie: Om raad te kry oor hoe om deel te neem en om elke week se aankondiging van die nuwe onderwerp te sien, besoek die volgende skakels Lê-Jou-Eier: Reëls en Lê-Jou-Eier: Hoe neem ek deel? Laasgenoemde blogpos bevat ook al die onderwerpe en skakels na vorige uitdagings.

Haarkleur is ‘n ernstige saak. My liewe skoondogter het eendag besluit om haar hare pienk te kleur. Met haar mooi jong gesiggie en donker oë het sy vir hierdie skoonma allerpragtigs gelyk, maar haar baas (‘n modieuse jong vrou nogal!) het nie so gedink nie. Nadat sy ‘n bitsige WhatsApp gekry het waarin sy beskuldig is dat sy “onprofessioneel” opgetree het, het my kind besluit om te bedank… Sy het baie seergekry met daardie episode, maar eind goed, alles goed – deesdae het sy ‘n halfdagpos en kan haar kindertjies smiddags haar geselskap geniet.

Toe ek begin hare kleur het vanweë ‘n paar grys hare, iewers in my dertigs, was daar nog nie gel-haarkleursel wat nie gedrup het nie. My hare was gewone bruin en ek het besluit om maar so na moontlik te hou aan wat Moeder Natuur my gegee het. Ek het my behelp met ‘n ou handdoekstofkamerjas en ‘n stortkepsie, albei vol blertse kleurstof van vorige sessies. Dan het ek my in die badkamer toegesluit totdat die proses voltooi was, want om daardie verskynsel te sien, sou al my huismense die skrik op die lyf gejaag het.

Toe ek so vyf jaar gelede besluit het om “grys te gaan”, is ek na my haarkapster toe vir hulp. Ek het gedink sy gaan vir my grys strepies insit, sodat die gekleurde hare met verdrag kon uitgroei en ek so (hopelik) ongemerk grys kon word. Omdat ek maar al die vele jare self gekleur het, het ek niks geweet van salonprosedures nie. Daarom was daar geen alarms toe my kop naderhand tjokkenblok vol silwer papiertjies is nie. Dit was eers toe daardie foelie uitgehaal word, dat ek besef het dat sy my hele bos hare gebleik het! Daar is ek toe met een skriklike slag grys…

My hartsvriend K is ‘n man van fyn smaak en ietwat puntenerig. Ons kuier gemiddeld so tweemaal per jaar op sy stoep en net na die bleikprosedure moes ek by hom gaan kuier, want ek was op pad Nieu-Seeland toe en wou hom darem voor die tyd koebaai sê. Daardie dag het ek suiwer onthutsing op K se gesig gesien. Toe ek uit my karretjie uitklim, het hy my begroet: “En van wanneer af is jy ‘n blonde??”

Nuus uit Pennsylvania

 

wandelpaadjies 2

Die skool hier het toegemaak en die kinders kry elke dag aanlyn-opdragte wat hulle in die student home op hulle I-Pads doen. Die onderwysers is aanlyn beskikbaar om vrae te beantwoord en die huisouers hou toesig. Daar is twee sessies per dag: van 9:00 tot 12:00 en van 13:00 tot 15:00. Dit beteken dat V&P nou nie meer unscheduled time het soos wat hulle gehad het toe die kinders in die skool was nie en dat hulle van opstaantyd dwarsdeur tot slaaptyd op diens is. Hulle skofte gaan nou verander van 12 dae aan/3 dae af na 3 dae aan/3 dae af.

Die kinders wat kon, is huis toe. Vyf van V&P se agt seuntjies is nog by die student home. Gedurende die week verskaf die sentrale kombuis middag- en aandete en die eerste keer toe die meal bus middagete gebring het, was daar sommer ‘n hele klomp ander voorrade ook, benewens dit wat die huisouers self bestel het. Die mense van daardie kombuis werk verskriklik hard, maar die meal bus-bestuurders is die vrolikheid en vriendelikheid vanself. Die paaie is vreemd stil. Byeenkomste van meer as 10 mense word as ongewens beskou. Hier en daar sit mense weer van hulle kersfeesliggies op sodat iemand dalk saans daardeur verbly kan word.

Dis lieflike lenteweer – nie meer murgkoud nie, die son skyn meestal en die bome is vol botsels, party vol fyn, onopvallende blommetjies – hier en daar sien mens al daardie tere lentegroen. Die seuntjies kies elkeen iets om te doen terwyl ons gaan stap: twee ry fiets, een het ‘n skopfiets (ondertussen het hy ook na ‘n tweewielfiets gevorder), een ry op ‘n ripstick − ‘n gevorderde tipe skaatsplank wat so heen en weer waggel − en een bons ‘n basketbal sover soos wat hy loop.

wandelpaadjies 1

Die kampus is yslik, so groot soos twee of drie plase, en orals is daar geteerde kronkelpaadjies waar twee mense en ‘n hond maklik langs mekaar kan loop. Die uwe vorm die agterhoede en stap vir al wat sy werd is om by te bly. Ons stap langs poele water en oor houtbruggies, op ‘n lang atletiekbaan met ‘n rubberoppervlak wat heerlik sag op die voete is, verby bosse en bosse heldergeel affodille. In plasse reënwater langs die pad word die kaal boomtakke bokant ons weerspieël, bo-oor ou herfsblare wat onder in die water lê. Elke dan en wan kom ons nog ‘n optoggie kinders teë, op fietse, rolskaatse, of gewoon met dapper en stapper. Die fietsryers moet almal helms dra en die klein dogtertjies met hulle pienk en pers en turkoois lyk dierbaar oulik in hulle monderings. Almal groet oor en weer, die house parents neem die kans waar om bietjie op ‘n “veilige” afstand te kuier, die kinders speel hulle kaduks in die buitelug, sodat hulle vanaand rustig kan slaap.

My ou seun in Suid-Afrika het oor die Kerstyd vir my ‘n video gestuur van Gabby, waar sy soos ‘n hamstertjie al in die rondte, al in die rondte op haar nuwe pienk en blou tweewielfiets oor die plaveisel agter hoë mure ry. Toe ouma weg is uit Suid-Afrika, kon sy nog nie eens so trap dat die pedale ‘n tweede keer in die rondte draai voor sy haar balans verloor nie. Nou ry sy soos ‘n Tour de France-deelnemer! Ag, hoe wens ek tog dat sy ook op hierdie pragtige paadjies kon kom ry…

Vier die lewe: New York, New York!

Een van ons blogmaats het die uitdaging gerig: doen iets om die lewe te vier en kom vertel dit hier.

Kleintydherinneringe aan Johannesburg het my lief gemaak vir stadstonele: vuilerige sypaadjies, hoë geboue, die koue van strate wat maar min sonlig kry. Ai, en die mense: ryk, arm, tuis en toeris, modieus en verflenterd… Die essensie van STAD is New York. In 2013 kon ek die stad die eerste keer beleef en nou was daar ‘n tweede kans! As my stem tog nog sterk en helder was soos in my jeug, het ek daardie heuglike oggend van 1 Maart 2020 my metgeselle verpes met “Start spreading the news…” – hmm, miskien ook maar goed dat ek myself moes inhou.

Na maande se beplanning trek ons Sondagoggend 9:00 met twee Chevrolet Traverses uit Hershey weg om die dag in New York te gaan deurbring: V&P wat elkeen een van die yslike voertuie bestuur, ek, hulle agt seuntjies van die student home en twee lede van Project Fellowship: Amy en Penny. Project Fellowship is ‘n program wat werknemers van Hershey se Chocolate World nooi om by ‘n student home betrokke te raak, sodat hulle die Milton Hershey School (MHS) van naderby kan beleef, kan sien dat hulle werk soveel meer beteken as ‘n salaris. Op die omhulsel van Hershey Chocolate staan die volgende boodskap:

Every Hershey’s product you’ve enjoyed has helped support children in need through Milton Hershey School.

V is oneindig dankbaar oor die wonderlike mense wat by haar huis betrokke is, want hulle reël spesiale uitstappies vir die kinders en kom help soms oor naweke om die spulletjie besig en gelukkig te hou. Huisouers by MHS het unieke werksure: hulle skofte strek oor twaalf dae. Op die twaalfde dag gaan hulle 14:00 af, en vier dae later moet hulle weer om 14:00 aanmeld.  Hierdie 12/3-skof beteken dat hulle gereeld twee agtereenvolgende naweke werk, wanneer die kinders nie skoolgaan nie en heeltyd by die huis is. Dis dan wanneer die mense van Project Fellowship goud werd is. Toe V&P die New York-plan bedink het, het hulle gevra wie van hulle Project Fellowship-mense kans sou sien om saam te gaan om na Frozen op Broadway te gaan kyk. Hulle sou hulle eie kaartjies moes koop, maar daar was darem vir hulle vervoer. Amy en Penny het ingewillig en nou was daar vyf volwassenes om agt seuntjies in New York op te pas, ‘n heel goeie balans. Wat meer is: daar is ‘n Hershey Chocolate World-winkel reg op Times Square en Amy en Penny het hulle kollegas vertel van ons besoek. Die gevolg was ‘n uitnodiging om Chocolate World te kom besoek, ai, en watter epiese besoek was dít nou!

Halfpad hou ons by ‘n vulstasie stil om bene te rek en smulhappies te eet: Hershey-lekkergoed en Dunkin’ Donut se munchkins, klein deegbolletjies deurdrenk van vet en suiker. Langs ‘n reuse-trok wat by ‘n spesiale parkeerplek ingetrek is, smul ‘n seemeeu aan ‘n stuk pizza: pik dit met sy sterk snawel, skiet dit in die lug op en pluk in die proses ‘n stukkie af wat hy dan eers verorber. ‘n Seemeeu, myle ver van die see af? P verduidelik daar’s ‘n rivier en dat die seemeeue rivierlangs binneland in vlieg. Dit was die eerste fassinerende prentjie in ‘n dag wat my sinne heeltemal sou oorweldig…

Om by Manhattan uit te kom, ry ons in ‘n lang tonnel onderdeur die Hudsonrivier. Een van die seuntjies voel benoud by die gedagte, maar voordat daar werklik paniek is, is ons alweer anderkant uit en trek ons by die parkeergarage in waar my georganiseerde meisiekind vooraf plek bespreek het. Sy gee met verligting die sleutels oor aan die parkeerbeampte, dankbaar dat sy nie die monsterkar hoef te parkeer nie, en daar gaat ons. Buite op die sypaadjie word die seuntjies verdeel: twee elk vir V&P en Penny, en een elk vir my en Amy. “Choose your buddy!” kom P se bevel en ek kies vir B, wat my partykeer saans na devotions skamerig ‘n good night hug kom gee. Vol vertroue krul sy vingertjies om myne en so pak ons die sypaadjies van die Big Apple aan.

Dis die middel van Sondag en die son skyn, die pas is effens meer ontspanne as in die week. Ook maar goed so, want ek verkyk my so aan die uitrustings en uitdrukkings van New Yorkers en toeriste dat ek amper vergeet om te beweeg! Dis opvallend hoe baie honde daar in New York is: grotes aan leibande, kleintjies wat rondgedra word – ek onthou veral ‘n pragtige wit-en-swart langhaarhondjie met ‘n fyn gesiggie, wat heerlik knus in haar nooi se arms gesit het. Gesinne, paartjies, enkelinge stroom verby: kleuters in stootwaentjies, tieners op uitstappies, ‘n lang maer jongman met ‘n elegante pelsmus, ‘n goedgeklede jongvrou met ‘n mosterdkleurige donsjas en knielengte bruin stewels, haar lang neutbruin hare los in die sagte, koue wind.

Naby Times Square, op die hoek van 6th Avenue en 44th Street, gaan staan ons om die toebroodjies te eet wat V ingepak het sodat die seuntjies darem iets substansieels inkry voordat hulle in Chocolate World beland. Dis reusagtige subs met laag op laag ham en kaas en vir die grootmense ‘n cranberry-walnutbroodjie met ham, kaas, tamatie en slaai, sommerso staan-staan en in die openbaar verorber – heerlik!

Toe betree ons Chocolate World en word verwelkom deur ‘n wandelende Hershey chocolate bar en nog twee werkers: ‘n energieke spitsgesig-meisietjie met ‘n bolla hoog op haar kop, en ‘n groot, rustige man in ‘n geblomde truibaadjie, albei so vriendelik dat mens hulle sommer wil druk! Die Hershey bar wuif en knipoog met sy gewysbroude oge, maar sukkel om sy kostuum te bowe te kom: ‘n drie-dimensionele strook spons wat hom seker so agt voet hoog maak, met maer beentjies wat onder uitsteek, geplant in groot slofferige skoene. Hy lei ons parade deur die stampvol winkel (ek weet ook nou hoe lekker dit is om ‘n BBP te wees!) en ons word toegegooi met lekkernye. Ons kry gratis lekkers, warmsjokolade, ‘n bietjie later melkskommels en groot blokke sjokolade met ons groepfoto op die omhulsel. Een winkelmuur is getooi met Reese’s se kenmerkende geel, bruin en oranje (dis hulle wat die peanut butter cups en allerhande ander variasies van sjokolade-met-grondboontjiebotter maak) en teen ‘n ander muur spel groot silwer letters “KISSES”, die naam van die ikoniese toegedraaide Hersheysjokoladetjies wat soos ‘n vet druppel sjokolade lyk. Die lampe is ook in die vorm van kisses! Daar is sagte speelgoed wat soos Hershey bars en kisses lyk, onderbroeke, sokkies en T-hemde in die verskillende kenmerkende kleure van die bekende lekkergoed. Hierdie mense is die meesters van handelsmerke!

Toe dit tyd word om ‘n draai te loop, word ons deur ‘n Employees Only-deur na ‘n beknopte gangetjie begelei, met inligting oor werksvoorwaardes teen die een muur opgeplak en pakke met vol bottels koeldrank teen die ander muur opgestapel. Terwyl P badkamerdril doen: “C’mon let’s go, boys!” “Next lady!”, gesels ons met ons begeleiers oor hulle lewe in hierdie stad. Dan groet ons, sê oor en oor dankie, kry helderkleurige geskenksakke afgerond met rooi sneespapier en durf weer die straat aan.

Die seuntjies wil na die sokkerwinkel Pele gaan kyk. Daar is sweerlik genoeg balle vir elke sokkerspan in die wêreld. Stewels van die verstommendste kleur en ontwerp pryk op die rakke en relings vol sokkerhemde vier die verskillende spanne. ‘n Belangrike sokkerwedstryd gaan binnekort begin – in ‘n klein, moderne weergawe van ‘n Griekse amfiteater sit toeskouers voor ‘n muurgrootte TV en wag vir die afskop. Wat hulle van ons spulletjie gedink het wat oopmond tussen hulle en die TV deurgedrentel het, sal ek gelukkig nooit weet nie…

Ons dwaal by die Disney-winkel in. Twee lewensgrootte winkelpoppe staan in ‘n glaskas: Elsa en Ana. Daar is ‘n Disney-kasteel wat twee verdiepings hoog tot teen die dak strek. Ek gaan sit in ‘n klein spasie waar ‘n jong akteur besig is met sy day job as leier van ‘n Disneyparade, elke halfuur. Alle vrywilligers kry ‘n light sabre of ander veelkleurige speelding om te dra en hulle maak ‘n draai deur die winkel. Die maskers van Disney-karakters wat hulle opsit, mag hulle hou, maar die light sabres moet teruggaan rak toe. Amy en V kry elkeen ‘n verjaarsdagspeld, want hulle verjaar albei vandag.

NY verjaarsdagmeisies (2)

 

Times Square is nie ‘n groot plein soos Kerkplein nie, dis maar ‘n nou strook sement, omring deur wolkekrabbers met yslike veelkleurige video-advertensies teen hulle kante. Daar is ‘n klein pawiljoentjie waar moeë toeriste bietjie kan rus en die wonderlikste helderpienk plastiekbanke waarin mens kan gaan lê om gemaklik al die advertensies te bekyk sonder om jou nek te verrek. By nabetragting is ek spyt ek het nie self daar gaan lê soos die seuntjies nie, maar dis dalk ook maar goed so, want my stryd om weer uit daardie bank te kom, sou nie grasievol gewees het nie.

NY pienk banke

NY Times Square2

Laatmiddag gaan eet ons pizza in ‘n restaurant wat voorheen ‘n pragtige ou kerk was, enige tyd net so groot soos die katedrale wat ek in Jerusalem gesien het. Ek kyk op na die hoë koepel, omring deur loodglasvensters, en die galery waar die son se laaste strale deur nog gekleurde glasvensters skyn. Die orrel was seker op daardie galery, maar in plaas van gewyde liedere ruis daar nou die stemme van mense wat gesellig eet en saam kuier. Dit voel nie vir my verkeerd nie, miskien omdat hierdie eetplek, net soos ‘n werkende kerk, ook ‘n soort toevlug en versterking is?

Uiteindelik kry ons koers na die St James-teater, waar ons vanaand Frozen op Broadway gaan beleef. Ons klim en klim en klim trappe tot heelbo, waar ons balkonsitplekke is. Die steil afdraande trappe op die balkon maak my onrustig, gelukkig is daar stewige relings waaraan ek kan vasklou. Ons sit na aan die teater se sierlike kandelare, maar het ‘n wonderlike, onbelemmerde uitsig op die verhoog.

Die akteurs is briljant, die musiek pragtig, die spesiale effekte asemrowend. Sven die takbok se kostuum is ongelooflik slim – die akteur loop hande-viervoet, op stelte! ‘n Model van Olaf die sneeuman word deur ‘n aktrise in sneeumus en jas “bestuur” – sy praat namens hom en sy voete is aan hare vas; wanneer sy ‘n tree gee, loop hy saam.

NY Sven

NY Olaf

Die dansers is Broadway-fiks, of hulle nou lang wye rokke sierlik in ‘n baldans laat rondswiep, of kaalbas uit ‘n sauna uithardloop met net ‘n bossie blare wat die nodigste bedek (ek dink darem hulle het eintlik lyfkouse ook aangehad). Elsa en Ana se aangrypende verhaal ontvou, ys-stalagmiete skiet uit die planke uit op, ligpatrone speel orals, sneeuvlokkies warrel en die liefde oorwin.

NY curtain call

Laataand stap ons optoggie terug parkeergarage toe. Die strate is nou stil, behalwe vir mense wat uit teaters en restaurante op pad terug huis toe is. By die deur van ‘n restaurant staan ‘n groepie mense en ‘n manstem klink op, rustig en goed gekoring: “Look at all the little children!” Ons pak die lang pad aan, drie ure lank terug huis toe, met die maan wat soos ‘n suurlemoenskyfie bokant die horison hang…

Hierdie dag, hierdie wonderlike dag in New York, so op my eersgeborene se verjaarsdag, was een van die hoogtepunte van my lewe.

 

 

“Glamping”

Die uwe doen nie die kamp-ding nie. Die een keer in my lewe wat ek roereier op ‘n oop hardekoolvuur moes maak, onthou ek veral weens die gevoel van verontwaardiging omdat daar ‘n goed toegeruste kombuis in die plaashuis op die bult was – waarvoor moes ek hier staan en verskroei word?

Toe my kinders dus sê hulle, die agt seuntjies en die hond gaan die naweek kamp en my saam nooi, het my moed in my skoene gesak. Ek was verniet bekommerd. G’n wonder my kinders noem dit “glamping” nie! (= glamour + camping)

Slegs tien minute se ry van die kampus af, met net die laaste 100 meter grondpad, staan daar ‘n yslike houtstruktuur – om dit ‘n log cabin te noem, sou ietwat van ‘n eufemisme wees.

Log cabin

Aan twee kante strek die kenmerkende woods van Pennsylvania: hemelhoë bome, op die oomblik winterkaal, met ‘n dik blaartapyt. Hier en daar het ‘n ou boom reeds omgeval; hier en daar groei nuwe jong boompies, wat gerieflike vashouplek bied aan ‘n ouma wat bietjie wil gaan verken. Ek het nooit tot by die stroompie daar ver onder gevorder nie, die afdraande was net te steil en die blaarmat te glibberig. Ek het wel tot by die seuntjies se fort gevorder.

Daar is ‘n yslike saal, met ‘n reuse-vuurmaakplek en ‘n kolossale ysterskoorsteen wat die rook opsuig en deur die dak vrylaat (nadat V&P uitgewerk het hoe om die kleppe te stel en dit met die een seuntjie se tou uit sy eiesoortige survival kit vasgebind het). Daar is houtbanke met groot wiegpote waar mens heerlik kan sit en wieg en in die vuur staar, of selfs lees as jy jou horende doof kan hou… Buite is die stompe opgestapel en die seuntjies dra entoesiasties hout en stokke vir die vuur aan.

Vuur op Camp Milton

Die kombuis het twee yslike plate waarop spek en eiers en roosterbrood gemaak kan word en ‘n gasstoof met ses plate. Daar is drie nywerheidsgrootte yskaste en ‘n vrieskas wat net so groot is. Huisouers, ouma en Honey die hond slaap in die een slaapkamer en in die slaapsaal betrek die 8 seuntjies elkeen ‘n dubbeldekkerbed, want daar is eintlik slaapplek vir 16. Twee badkamers, binnenshuis met warm water, op kamp? Dis ongekende luukse!

Ons was gelukkig met die weer – die hele naweek het die son helder geskyn, al was dit winterkoud. In elk geval was daar die alomteenwoordige binnenshuise verhitting.

Vrydag was dit al sterk skemer toe V, Honey, ek en twee seuntjies die huis gaan oopsluit – die ander was by ‘n skoolfunksie tot agtuur die aand. Die stadskindertjies was ‘n kostelike mengsel van avontuur en bang: “No, I don’t want to go first – there might be squirrels lurking over there!” “Did you see that? Was it Bigfoot??”

Saterdagoggend vyfuur laat ek Honey uit en sien die oggendgloor agter die gestroopte bome…

Die dag neem sy loop. V maak walking tacos – klein pakkies Dorito’s, verder gelaai met sloppy Joe-maalvleis, slaai en gerasperde kaas. Mens eet dit so uit die pakkie met ‘n plastiekvurk, en as jy wil, kan jy rondloop terwyl jy dit eet – vandaar die naam! Dis verstommend lekker… Daar is kuiergaste: seuntjies wat voorheen in V&P se huis was en toe moes skuif middle school toe (die kampus is in drie verdeel: elementary, middle, high school) en volwassenes van “Project Fellowship”, ‘n program wat werknemers van die Hershey-organisasie aanmoedig om by ‘n student home betrokke te raak. Die seuntjies gaan soek geskikte stokke en ons bak stokbrood oor die oop vuur in die voorste saal, gooi botter en jêm (in dié geval grape jelly) en nog kaas in die gaar broodjie – ‘n Suid-Afrikaanse Voortrekkertradisie wat V saam met haar gebring het. Saterdagaand is daar dikkors-pizza; Sondag eet ons ‘n heerlike brunch. Ek verstom my aan my meisiekind se organisasievermoë − ‘n hele naweek met die minimum skottelgoed en ons eet soos konings.

Met tussenposes speel P en die seuntjies ‘n hond uit ‘n bos uit, letterlik en figuurlik. Dan kom hulle yskoud en windverwaaid binne speel en opwarm. Daar is wonderlike wegkruipplekke vir binnenshuise wegkruipertjie: bo-op die yskas, plat in die seil-hangmat, opgekrul in ‘n leë asblik of kombuiskas. Dit gil en jil dat hoor en sien vergaan. ‘n Ruk later is die spulletjie weer buite, besig om laser tag te speel. Dan kom bou hulle legkaart of sit en lees of speel Twister, Sorry en ander speletjies. So vlieg die naweek verby – “And a good time was had by all.”

Super Bowl 2020

Goeie vriende van V&P nooi ons om Sondagaand, 3 Februarie by hulle aan huis na die Super Bowl-voetbaleindstryd te gaan kyk. Ek kyk slegs sport ter wille van die manne in my lewe en omdat P mal is oor American football, gaan ek geredelik saam. Ons word tuisgemaak op ‘n heerlik gerieflike sectional couch in ‘n gesellige TV-kamer. Daar is so elf stuks mense, party sit in die eetkamer vanwaar mens oor ‘n reling op die TV kan afkyk, een of twee ander sit op die vloer. Ons kry black bean salad en pulled pork sandwiches, met ice cream cookie sandwiches agterna. Dit was die aand wat ek die meeste nóg hier in die VSA geëet het! Die kos hier is alles net so ‘n tikkie anders en eienaardig: pancakes is eintlik plaatkoekies, sandwiches word dikwels met hamburgerrolletjies i.p.v. snye brood gemaak. Dis selde dat iets net een geur het – bid jou aan: chocolate banana bread! Die porsies is skrikwekkend groot, kyk net hier:

Cinnamon roll

Die Super Bowl is seker maar die Amerikaanse weergawe van die Curriebeker, net so bietjie bigger ‘n better. Loftus Versfeld vat 51,762 mense; die Hard Rock Stadium in Miami waar hierdie eindstryd gespeel is, vat 62,417. (Saam met die TV-kykers het 99.9 miljoen mense glo die wedstryd gesien!)

Vir iemand wat op rugby grootgemaak is, is Amerikaanse voetbal ‘n eienaardige spel. V het eenkeer ‘n presentjie gekry, ‘n muurhanger wat sê: “Wine can make me care about football.” Nouja, wyn maak alles mos interessanter, maar ek is seker daar is nêrens ‘n muurhanger wat die volgende beweer nie: “Wine can make me understand football”! Die klomp manne lyn op in drie rye teenoor mekaar en een ou skiet die voetbal agtertoe tussen sy bene deur (kan iemand my sê hoekom?) om in die quarterback se hande te beland. Dan hardloop verskeie manne in verskeie rigtings en faait met mekaar en as mens gelukkig is, kan jy agterkom waar die bal hom nou eintlik bevind. Binnekort hou als op en die manne lyn weer op vir die volgende beginslag. Hierdie hortende gang het eers vir my sin gemaak toe P vir my verduidelik het dat die aanvallende span die bal ‘n sekere afstand vorentoe moet laat vorder (vriendelik met ‘n blou en geel lyn op die TV gemerk – dankietog!) en as hulle voor die tyd gekeer word, begin die hele spulletjie weer van voor af.

Die quarterback is die prima donna van die span – hy bepaal in groot mate die gang van die spel en gooi daai bal skouspelagtig ver om sy span in staat te stel om ‘n doel aan te teken. ‘n Doel kan aangeteken word deur oor die doellyn te hardloop met die bal in jou hande, of as jy platgetrek word, deur die bal tot anderkant die doellyn te kry. Ek mis rugby se triomfantlike duikslae oor die doellyn… ‘n Doel tel 6 punte en dan kry die span kans om die bal oor pale te skop wat amper soos rugbypale lyk – is dit oor, kry hulle nog 1 punt. Daar is nog verdere komplikasies met die puntetelling, maar dis heeltemal bo my vuurmaakplek. Ek geniet dit vreeslik om te kyk hoe skop die spulletjie – hulle het so ‘n snaakse, vloeiende styl van skop wat amper lyk asof hulle voete sywaarts onder hulle gaan uitgly, maar hulle val darem gelukkig nooit na ‘n skop nie. Andersins val hulle baie en hard! Die spelers dra helms en mondskerms wat soos fopspene aan die helm se kenbeskermer hang en swaai as hulle dit nog nie ingesit het nie. Quarterback Mahomes van die Kansas City Chiefs het ‘n deurskynende mondskerm gehad wat soos ‘n rytjie plastiek lyk wat so aan die een kant van sy mond uitgepeul het as hy dit loswikkel en wat hy gekou het tussen die speelslae deur. Hulle maak glo vir elke wedstryd ‘n nuwe ene vir hom, dus kan hy seker maar na hartelus herkou? Die ander quarterback Garoppolo trek nogal baie na ‘n bloedjong George Clooney. Op die ou einde het die Kansas City Chiefs die San Francisco 49ers 31 – 20 gewen, maar die spanne was min of meer ewe sterk en die wedstryd was eintlik hoogs opwindend.

My eie held Sam Elliot (diegene wat ons Towerinavonture volg, sal weet dat my liefie Silver op hom geskoei is, danksy VirgoC) het in een van die Super Bowl-advertensies gespeel. Volgens Google kos ‘n 30-sekondlange Super Bowl ad $5.6 miljoen!! Die advertensies is beroemd en maatskappye doen geweldige moeite om oorspronklike, skouspelagtige en treffende tonele te skep. Daar was selfs ‘n advertensie met fantasiekarakters in wat toe in die werklike lewe in die stadion ingehardloop het!

https://www.youtube.com/watch?v=6xVnq31Vk8Y

Nog iets wat groot belangstelling wek, is die halftime show, wat vanjaar deur Shakira en Jennifer Lopez behartig is. Soos my dogter agterna gesê het, kon ons eintlik na aanleiding van daardie name geweet het watter tipe vertoning op ons gewag het. Goeie musiek, puik dansers, mooi (en skrapse) kostuums was eintlik nie genoeg om die smaakloosheid van die ekshibisie (en ek gebruik dié woord doelbewus) te vermom nie. Na sowat vyf minute het ons gasvrou sagweg gesê sy het nou genoeg van crotch movements gehad en in die eetkamer gaan sit en gesels. Ek het bly sit en my bek het oopgehang. In die sosialemedia-debat na die tyd oor die vertoning, was een van die pluspunte dat dit glo die vrou as onafhanklike wese gevier het. Regtig? Deur sulke ekshibisionisme? Die snaaksste oomblik van die aand was toe ons gasheer droogweg oor Shakira se skrapse blinkertjiekostuum opmerk: “That costume must make a lot of noise in the tumble drier”.

Kluisenaar 8 – Onheil op Rebusfontein

Gaan lees gerus wat voorafgegaan het by hierdie skakel:

https://fresh.inlinkz.com/party/328bf9cee22c433eb83e0b56dc13fff7

Laatnag na Vuurvliegie se musiekaand stap die kluisenaar huis toe. Hy kies kortpad met ‘n nou kronkelpaadjie. Die maanlig blink op sy raafswart hare; die swaai van sy swart mantel beklemtoon sy lang, afgemete treë. Hy lag saggies as hy aan Camilla se verstomming dink toe sy hom sien, lag al hoe harder as hy onthou hoe hy Marco se lewelose liggaam oor die perd se saal by die paleis aangebring het. Die gelag ontaard in ‘n kraakgeluid: “krauw, krauw, krauw…” — waar is die kluisenaar nou? Die paadjie is leeg en die enigste beweging is ‘n geheimsinnige vlerkgeklap…

Dis die volgende aand, ‘n soel somersaand op Rebusfontein. Al die diere en kreature van hierdie magiese plek is op die Amfiteater se verhoog (eintlik ‘n “verlaag”) vergader. Die voorsitter is Hester se Ponsiekat, ‘n nuwe teenwoordigheid wat sommer in ‘n japtrap almal se vertroue gewen het. Sy roep die vergadering met ‘n lang, skerp “Miaaaaou!” tot orde: “Diere en kreature van Rebusfontein, ons is vanaand hier bymekaar om oor die kluisenaar te beraadslaag en te besluit wat ons te doen staan. Ek stel graag vir Geluk aan die woord.”

Kameel se kleintyd-kat Geluk staan op, strek haar lankuit en gaan sit dan met haar voorpootjies netjies langs mekaar en haar stert formeel om haar gevou: “Julle! Gisteraand na die musiekaand het ek gehoor hoe Camilla vir Lorenzo vertel dat sy vermoed die kluisenaar het haar geliefde man Marco vermoor deur ‘n kamstige ‘skietongeluk’! Die kluisenaar se naam is Alexander – hy is die ouer broer van arme Camilla se oorlede man…My liewe nooi Kameel moes deurnag by die snikkende Camilla sit en haar probeer troos, maar niks het gehelp nie…”

Ringo die towerhond knorblaf: “So dis hoekom ek heeltyd lus het om die ellendige vent te byt! Hoe op aarde het hy dit reggekry om ons almal na die tonnels te lok en daai storie van die VVV aan ons op te dis? Ons nonnatjies noem hulleself nou wel grappenderwys ‘Towerinne’, maar dis maar net omdat hulle eerste avontuur by die Toweropstal gebeur het.” Ringo se geknor raak al hoe harder: “Ek dink ons het hier met ‘n rêrige towenaar te make!”

Daar trek ‘n rilling deur die dierelywe – hoe het hulle hulself so laat mesmeraais deur die geheimsinnige inkommer hier in die vredige Rebusfontein? Hoe kon hulle glo dat hulle lank op hom gewag het nadat hy deur ‘n VVV ontvoer is en dat hulle hom nou met blydskap terug verwelkom?

Pasella, wat oor ‘n besonderse empatie met ander se gevoelens beskik, probeer almal kalmeer: “Ons moenie onsself verwyt nie – hierdie kluisenaar is ‘n opperste bedrieër, kyk net hoe draai hy al die Towerinne om sy pinkie! Wat ons wel moet doen, is om die vent uit Rebusfontein weg te jaag, hom so te laat skrik dat hy nooit, ooit weer terugkom nie.”

Nou kom Lelik aan die woord: “Julle weet ek’s lief om snags in die maanlig rond te sluip. Gisternag het ek iets vreesliks gesien: daai kluisenaar het in ‘n swart kraai verander! Ek het al agter hom aangeloop want sy mantel was vir my so mooi en toe…en toe verander daai mantel in groot swart vlerke en die ding vlieg op uit die paadjie en kraakskreekekkel so dat my arme ou stomp ore dit nie kon hou nie!”

Quasimodo, erelid van Rebusfontein se dierebende, vra opgewonde: “Is jy seker jy’t ‘n kraai gesien? Was dit nie dalk ‘n raaf nie?”

Lelik draai haar kop skeef: “Umm, watse dinges is ‘n raaf, Quasi?”

“Dis ‘n Europese voël wat baie na ‘n kraai lyk, maar hy’s effens groter, met ‘n dikker, effens gebuigde snawel. As hy vlieg is sy stert driehoekig waar ‘n kraai se stert soos ‘n waaier lyk. Hy maak ‘n lae, krakerige geluid. Volgens die Griekse mitologie is hy ‘n bedrieër en ‘n simbool van onheil.”

Raaf(File:CorbetArms.JPG (wiki commons), Public Domain, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=21875094)

Kieterkat blaas van ontsteltenis: “Ggggggggg!! Die kluisenaar het ‘n Griekse naam – Alexander! Onheil op Rebusfontein, boosheid in veregedaante!”

Die diere bars los, elkeen met sy eie onthutste geluid. Al die honde blaf, Ringo knor vreesaanjaend, Pasella en Porkie maak skril skreegeluide, die katte sis en blaas, Billy blêr ontsteld en Blommetjie die koei moe vreeslik.

Van bo uit een van die hoogste dennebome kom ‘n grasieuse gestalte aangesweef en land met ‘n harde klik van sy lang naels op die stene van die amfiteater. Hy vou sy yslike donkergrys vlerke netjies toe en vra ‘n spreekbeurt met ‘n sagte maar deurdringende skreegeluid. Die lang vere op sy kop is oopgesprei.

HARPY

Die diere raak stil voor hierdie indrukwekkende verskynsel: “Diere van Rebusfontein, julle weet dat ek hier ‘n holte vir my kloue gekry het en dat julle aanvaarding my uit die afgrond van wanhoop teruggebring het. Daarvoor is ek julle en ook die Towerinne oneindige dank verskuldig! My naam Harpy kom ook uit die Griekse mitologie – die harpies was die geeste van skielike rukwinde, roofvoëls met mensgesigte wat gestuur is om boosdoeners te straf en van die aardbol af te laat verdwyn. Julle kan met gerustheid die opdrag om die kluisenaar vir altyd uit Rebusfontein te verdryf, aan my oorlaat. Daar is egter een voorwaarde: ek gaan dit slegs regkry as hy in sy raafgedaante is, want as mens sal hy homself te goed kan teensit. Julle sal my moet help deur die vent dop te hou sodat ons weet wanneer hy weer in ‘n raaf verander het.”

Nogmaals weerklink die dieregeluide oor die halfmaan van die amfiteater, dit knor en blaf en fluit en skree en miaau en blêr en moe dat hoor en sien vergaan. As die goedkeurende applous bedaar het, antwoord Ponsiekat formeel: “O Harpy, dapper arend, ridder van die lugstrome van Rebusfontein – dankie dat jy bereid is om hierdie stryd namens ons en ons nooiens te stry! Ons sal jou bystaan na die beste van ons vermoë…”

Vuurvliegie, sal jy asseblief verder vertel?

 

 

Helpppppp!

Julle, Kameel het my genooi om die volgende aflewering in ons kluisenaarstorie te skryf. Maar ek sukkel, want ter wille van my storie moet ek weet wie die Rebusfonteinse dier Harpie geskep het en watse soort magiese kragte hy het. (As ek reg onthou, is hy ‘n arend?) Kan iemand my groot asseblieftog help?

Verder het ek ook ‘n vrywilliger nodig wat bereid is om die storie na my eie poging verder te voer – hoe lyk dit, sien iemand kans? (Una, Trommeltjies, Bondels, Woordnoot, Positief, Hester en Kameel het reeds geskryf.) As ek dan nou uiteindelik my gedeelte pos, gaan ek jou naam noem as die volgende skrywer.

Ummm – dankie by voorbaat…

Ontmoet vir Honey

Laasjaar is my dogter se geliefde hond Daisy oorlede. My blogmaats se trooswoorde het oneindig baie vir ons beteken in daardie hartseertyd.

Dit was nie lank nie, of V het aanlyn begin soek na ‘n nuwe hondekind om aan te neem – en ag, watter juweel het sy ontdek! Die aanneming was ‘n lang proses, want V moes seker maak dat die hond goed was met kinders, terwyl die wonderlike mense wat by die toevlugsoord na diere omsien, weer vir V&P moes deurkyk. Eendag het V drie van haar seuntjies saamgevat en die uurlange ent pad gery om die hond te gaan ontmoet. Ag, watter vreugde! Die seuntjies was hoog in hulle skik en die hond ook. Toe die hond ‘n paar dae later na die “student home” gebring is vir ‘n proefbesoek, was die prognose so goed dat die hond sommer gebly het!

Die hond was toe twee jaar oud, met ‘n hartseer geskiedenis: sy is deur ‘n gewetenlose hondeteler in ‘n beknopte hok aangehou om werpsels hondjies voort te bring. Toe iets verkeerd loop en sy nie meer hondjies kon kry nie, is sy na ‘n veearts gevat om genadedood toe te pas. Goddank vir die veearts-assistent wat die toevlugsoord gebel het om die hond te kom haal! So het die liewe hond ‘n nuwe lewe begin en ‘n nuwe naam gekry: Honey.

Honey sielvolle ogies

Honey is ‘n kruising tussen ‘n Chesapeake Bay retriever en ‘n Weimaraner. Sy is ‘n groot hond met ‘n harige lyf, waterdig nogal, en ‘n kop en ore van die fynste, sagste fluweel. Sy is ‘n ligte sjokoladebruin en haar winterpels kry so ‘n silwer glans. Haar oë is die kenmerkende liggroenbruin kleur van die Weimaraner en sy het die gewebde pote van die CP retriever. Hoe hartseer is dit dat sy nooit leer swem het nie! Die een keer wat sy in V&P se swembad ingespring het, het sy soos ‘n klip gesink. Ons het dit oorweeg om vir haar ‘n reddingsbaadjie aan te skaf – daar is juis so ‘n oulike ene met ‘n haaivin op die rug – maar P het dit geveto.

Sy kan haarself in ‘n verstommende klein bondel opvou om op V&P se sitkamerstoele te kan lê, of andersins strek sy haar behaaglik uit op die gestoffeerde bankie, met die een agterpoot wat uit pure behaaglikheid afhang. Ek verkneukel my in die verskillende swierige maniere waarop sy daardie yslike pote rangskik of vou, asof dit die fynste hondepootjies ooit is.

Honey pootjies

Sy is die sagmoedigheid vanself, ‘n regte “Honey” van ‘n hond. Sy begroet mens graag met iets in haar bek – hetsy kous, handskoen of een van haar wettige speelgoeddinosourusse – en rol summier om sodat mens asseblieftoggie haar ou maag kan vryf. Sy mag nie in die “student home” self kom nie, maar smiddae as ons stap om die kinders by die skool te gaan haal, stap sy saam en as hulle buite speel, mag sy uit die huisouers se woonstel kom om saam buite te gaan baljaar. Dis baie interessant om die verskillende reaksies op die groot ou hond te sien terwyl ons buite die skool vir die seuntjies staan en wag. Die ware hondeliefhebbers kom krap graag haar kop en vertel haar hoe oulik sy is. Die kinders moet eers vra voordat hulle ‘n hond mag streel. Party kinders hou net verby (ek sou een van daais gewees het, synde ‘n katmens). Ander vra mooi beleefd: “May I pet your dog?” En dan is daar die kinders wat hulleself net nie kan inhou nie, reguit op die hond afpyl en haar begin streel, ten spyte van die reël dat hulle eers moet vra. Honey laat haar dit alles welgeval, te midde van die bruisende energie van die klomp laerskoolkinders wat by die skooldeur uitstroom en koers kies na hulle huisouers toe.

Sy blaf baie selde. Wanneer sy buite was en weer wil inkom, gee sy net een blaf buite die skuifdeur van V&P se huis. Op die kampus word sy slegs aan ‘n leiband buite toegelaat. Gister het sy die jong japsnoet van ‘n brak (pikswart en reeds yslik) wat ook kinders kom haal het, gewaarskublaf om sy meerderes te respekteer – dit terwyl hy maar net wou groet. Die enigste ander keer wat ek haar al ooit hoor blaf het, was toe ek na ‘n video gekyk het waarop ‘n ander hond geblaf het. Ummm…dit was laataand en ek was in my kamer, het nie gedink ek sou so ‘n steurnis veroorsaak nie!

Ek is nie ‘n goeie ouma nie – het Honey al ‘n “nuisance” genoem, tot groot ontsteltenis van my arme dogter. Honey mag nie op my bed lê nie, maar ai, wanneer ek laataand op V&P se bed sitlê om TV te kyk en die liewe ou hond strek haar lankuit met haar swaar kop op my bobeen, wonder ek of ek nie maar die verbod moet heroorweeg nie. Dis net – sy is so groot en swaar en besig en daardie nat tong lek mens so deur jou eet-en-drink… Katte het soveel meer waardigheid, hulle lek en knibbel en vroetel en waai nie hulle sterte so besimpeld nie!