Weerberig, 25 Januarie 2023

Dit reën (alweer). Daar onder by die spruitjie kwaak paddatjies asof hulle betaal word. Emmersvol water dam op teen die randstene, maak plasse op die vaal grasperke. Hier en daar breek een van die kaal boomtakkies af, land saam met die baie water op die gras. Af en toe is daar ‘n weerligflitsie en ‘n onderlangse gerommel – nie naastenby so dramaties soos die Hoëveldse onweer waarmee ek bekend is nie.

As mense hier reënmeters gehad het, het die goed oorgeloop. Ek dink aan ‘n geliefde predikant, nou reeds saliger, wat so kinderlik opgewonde en dankbaar kon raak oor die reën in my verre, dorre, wye en droewe vaderland.

Dis koud en dis nat. Ons skakel ligte aan en brand ‘n kers. Gister was ‘n stralende, koue dag, maar die son is nie so geel soos wat ek gewoond is nie en ook nie so warm nie. Dis bleek, soos die botter wat mens hier kry.

Eergister was daar reën, die dag voor dit ook; ‘n dag gemaak vir terugtrek, lees en dut, gelukkig was dit Sondag en ons kon dit alles doen.

In die noorde van die VSA sneeu dit, maar hier in die suide reën dit net. Ek dink aan my Amerikaanse skoonseun se rympie: “April showers bring May flowers.” Dis nou eers einde Januarie, maar die rympie praat die waarheid, want in die tuin kom die spriete van bolplante geil op.

By die voordeur hang twee houers met voëlsaad, mooi glashouers met koperdakkies, stylvol soos al my kind se versierings. Die tuinvoëltjies laat hulle nie deur die reën stuit nie; hulle flits heen en weer, pik dan hier, dan daar. Die kat Midnight se snorbaarde bewe van die jaglus, haar stertpunt swiep heen en weer, hier waar ons twee op die leunstoel by die “picture window” met sy onbelemmerde uitsig die toneel daar buite dophou.

Skielik word die een houer windskeef gestamp. ‘n Eekhoring klou soos wafferse akkedis onderstebo aan die stoeppilaar vas, rek ver om sy pootjies op die onderste rand van die houer te stut en eet ‘n pad deur die saad. So ‘n laspos! Ek het sommer lus en hits Midnight aan om hom te gaan verwilder – maar nee, sy is ‘n dodelik doeltreffende roofdier en ek het nie lus vir moord en doodslag nie…

Dus gaan maak ek maar (alweer) tee en lees verder aan die boek wat ek lukraak by die dorpsbiblioteek uitgeneem het. Biblioteke was sedert die klein, krakerige bibliotekie van my jeug nog altyd vir my magiese plekke, met rakke vol moontlikhede van avontuur en romanse. Dalk roep ‘n bepaalde boek die regte leser? As tiener het Barones Orczy se reeks oor die Skarlaken Pimpernel my nader gewink; in Pretoria se stadsbiblioteek het ek “toevallig” op The Once and Future King, T H White se wonderlike weergawe van die Arthurlegende, afgekom; nou lees ek Peter Heller se roman Celine, stadig en met innige genot. Die skrywer eis sy leser se aandag op: hy laat val ‘n wenk of ‘n leidraad wat hy eers veel later verduidelik of opvolg. Hy weef sy karakters draadjie vir draadjie, skering en inslag, sodat hulle al meer gestalte kry. Hy skep ‘n hoofkarakter wat my herinner aan ‘n Amerikaanse vriendin met soortgelyke lewenslus, deernis en intelligensie. Ek lees stadig, want Marthe van die blog Seven Circumstances se “liberfinisfobie” lê op die loer…   

Kortgeknip.

Om lekker te lag – lees gerus hier!

Jack Greeff jr

Daar is ’n menslike behoefte wat almal van ons teister. ’n Natuurlike proses wat niemand van ons kan ontsnap nie. Elke nou en dan steek dit kop uit, en dan móét mens eers daaraan aandag gee.

Die ervaring is gewoonlik verskillend vir mans en vrouens. Vir mans, is die proses gewoonlik korter en sonder tierlantyntjies. Vir vrouens vat dit gewoonlik heelwat langer, en dit is meestal meer ingewikkeld.

My persoonlike ervaring hiermee is natuurlik vanuit ’n man se oogpunt. Party mans se vrouens gee nie om om dit vir hulle te doen nie, as jou vrou egter nie gewillig is nie, moet jy dit maar self doen. Om dit self te doen, het ongelukkig nie altyd die gewenste uitwerking nie, so meeste mans betaal maar iemand om dit vír hulle te doen.

Ek praat natuurlik van hare sny.

Ek is van kleins af nie mal oor hare sny nie, maar…

View original post 876 more words

Sjokoladebomme

Oor die feestyd bring my skoonseun ‘n torinkie “chocolate bombs” huis toe. In die elaborate individuele verpakkings nestel sjokoladeballe met klein malvalekkertjies binne-in, wat mens in warm melk laat smelt om ‘n vloeibare sjokoladelekkerte te kry; mens sou dit seker as “cocoa on steroids” kon beskryf.

My gunstelingwinkel in die VSA is Ollie’s, so ‘n heerlike deurmekaar plek wat voorraad opkoop en teen lae pryse beskikbaar stel; hulle slagspreuk is “Good Stuff Cheap”. Gisteraand na ‘n draai deur Ollie’s, wat duidelik iewers seisoenale voorraad in die hande gekry het, kom oorhandig hy ‘n “Turkey Hot Chocolate Bomb”, so genoem omdat dit nie balvormig is nie, maar die vorm van ‘n gebakte kalkoen het.

Kalkoen het nog nooit so lekker gesmaak nie 😉

Sondagstap

Die dag glans soos piouter. Vroeër het vlieswolkies gister se helderblou lug begin toeverf en nou, vroegmiddag, gloei die lug dofgrys.

Na kerk en middagete gaan stap ons op die grondpad op die Connie Maxwell-kinderhuis se plaas: ek, my dogter V, haar man P en Honey die hond. Die seuntjies wat in hulle “cottage” woon, hardloop of ry vooruit op hulle fietse, behalwe een wat met ons tred hou, met ‘n lapdinosourussie in sy hande. Dis nogal ‘n kontras, die lang seun met sy modieuse klere en halsketting wat die sagte speelding loop en vertroetel. Daar lê nog orals groot bruin blare rond, plek-plek maak modder die pad moeilik begaanbaar. Die hoë bome se kaal takke teken wintersilhoeëtte teen die lug, maar hier en daar in hierdie waterryke plek is die gras nog groen.

Taffy, die plaas se hound dog met sy polkadotpote, kom vertel ons dis sy terrein hierdie, maar mens kan sommer sien die ou is net besig met pligpleging, Honey steur haar nie eens aan hom nie.

In die laagte vloei ‘n stroompie wat die bome van die woud voed. Hier is ‘n hindernisbaan en fasiliteite vir wegbreekgroepe, maar vandag het P ander planne om die seuntjies besig te hou: uit sy rugsak haal hy laserpistole uit, elektroniese mirakels wat ‘n elaborate speletjie van spanne teen mekaar moontlik maak. Die wapens kan enkelskote vuur, skiet soos ‘n masjiengeweer, lasergeweer en les bes, plasmageweer. Die spanne word gekies en die klompie vaar die bosse in, terwyl ek, V en Honey rustig sit en luister na die opgewonde uitroepe en skote in die bos. Nou en dan hardloop iemand met ‘n vaart deur die bome, later kom hulle een-een terug na ons toe omdat al nege hulle lewens opgebruik is. V laat die een seuntjie toe om haar tekkies te leen, want hy het – teen alle raad in – sy crocs gedra. Ons hoor later dat hy versigtig was om nie deur die water te hardloop nie, want hy het besef hy moes sy huisma se pienk tekkies so ‘n modderbad spaar. P dra sy Ierse pet wat sy swaer vir hom gegee het, maar iewers gedurende die speletjie het hy dit omgedraai, sodat hy dit nou op tipies Amerikaanse manier agterstevoor dra, wat sy skoonma erg amuseer. Hy kla oor die skerp saadbolle wat hom gepla het terwyl hy handeviervoet deur die bosse die ander bekruip het.

Na drie sessies met verskillende spanne, pak ons die terugtog aan. Dit lyk nie asof die seuns se energievlakke hoegenaamd gedaal het nie. Die oudste een woerrrr by my verby, meters ver met sy fiets se voorwiel hoog in die lug. Hy gaan soek skoor met die plaas se groot swart bul, wat net ‘n entjie weg van die lendelam doringdraadheining af staan. Dan ry hy verder en spring met fiets en al oor ‘n sloot in die pad, gly, val amper, maar jaag voort.

Terug by die cottage skink die een spesiaal vir my ‘n groot glas water, vol ysblokkies soos dit hier die gebruik is, en ek teug pligsgetrou daaraan, want hoe kan ek nou vir hom sê ek wou nie ys gehad het nie? Die klomp val op die banke in die televisiekamer neer, want hulle het nog ‘n stukkie movie om te kyk voor hulle op ‘n ander plek na ‘n belangrike voetbalwedstryd gaan kyk. V neem my terug huis toe en ek drink dankbaar die stilte in terwyl ek my hoed afhaal vir my liewe kinders en die wonderlike werk wat hulle doen.         

“A Connie Maxwell Christmas”

Die aand is koud en helder, met ‘n halwe maan en ‘n blink planeet hoog bokant ons koppe. Hier onder stel die kinders van Connie Maxwell Children’s Homes die gebruiklike Kerstoneel voor, met die stal, ‘n koortjie engele op ‘n verhewe platform en herders en wyse manne. Daar is ‘n innigheid aan die verteller se stem, ‘n opregtheid in die sangeres se lied.

Op die teerpaadjie wat tussen die versierde “cottages” deur kronkel, kom daar voertuie verby, volgepak met die mense wat die “Connie Maxwell Christmas” kom beleef het: ‘n trekker met ‘n sleepwa, ‘n lorrietjie met nog ‘n sleepwa, ‘n perdekar en ‘n donkiekar – almal feestelik met liggies opgetooi. Oral op die kampus is daar Kerstonele – ‘n gemmerbroodhuisie (nogal sinoniem met Kersfees hier); lekkergoedkieries; ‘n miniatuurkerkie; ‘n reuse-kersboom teen ‘n effense bultjie op die gras uitgepak, met liggies en strikke en ‘n yslike ster; ‘n reeks verligte boë oor die pad; groot advertensieborde met Bybelwoorde oor daardie nag in Bethlehem…

Die Kersspel loop ten einde en ons vier Suid-Afrikaners beland onwillekeurig om ‘n groot vuur wat in ‘n sirkel sementstene brand, koester ons in die hitte en dink aan die vele vure van ons verlede daar ver in Afrika. Dit maak dat ons te laat is om warmsjokolade te kry, dus stap ons aan na die troeteldieretuintjie waar uitgesoekte plaasdiere spesiaal vir hierdie paar dae in kraaltjies bly.

Dit krioel van klein kindertjies wat opgewonde en behulpsaam vir die bokke en kallers van hulle eie hooi aangee. Tussen al die liggies en die mensestemme, die dowwe geluide van hoewe op die grond en die bewegings van die diere, spoel die innigheid van Kersfees oor my, toe ek ‘n wollerige donkietjie sien – skaars heuphoogte ‒ en opnuut besef watter groot en belangrike rol hierdie dier in die Christusverhaal gespeel het.

Photo by Gavin Rain on Pexels.com

Rebuspartytjie – helaas, te laat!

Die Goue Vroue is ‘n groepie verbeeldingryke dames wat wonderlike avonture saam beleef in die kuberruim. Hulle het al met ‘n vlieënde tent om die wêreld getoer, met ‘n luukse strykysterplesierboot die oseane verken, Jumanji in Afrika gespeel, deur die ruimte getoer, partytjie gehou saam met ABBA en nog baie ander avonture beleef. Hulle woon op hulle eie dorpie, Rebusfontein, waar dit altyd mooiweer is.

Nou gaan hulle partytjie hou op Rebus en wie weet wat gaan gebeur? Ons sal moet wag en sien!

https://fresh.inlinkz.com/party/5330572ab12247dfafd5de0b9c14dd82

Sy stap al met die smal teerpaadjie langs, oor die klam herfsblaartapyt in verskillende skakerings van bruin en geel, met hier en daar ‘n helderrooi aksent. Sulke groot blare, handbreedtes en voetlengtes in oorvloed! Die middag is koel en vogtig, die flou winterson versluier.

Waar die pad gewoonlik ‘n 90 ˚-draai na links maak, strek dit nou reguit verder, al langs die stroompie wat diep daar onder vloei. Frannie hou aan met loop. Geleidelik verander die landskap van hoë herfsbome, totdat sy onderdeur dennebome stap, hulle lang, reguit stamme omhul deur mistige skaduwee. Nog verder raak die dennebome korter en toe sy weer sien, staan sy op die groen somergras van Rebusfontein – daar by die amfiteater waar die dennewoud groei.

Nou hoe nou? wonder sy, stap dan maar gedweë oor die verlate meent na haar toringhuisie toe. Dis doodstil, daar is geen teken van lewe nie, die partytjie is verby en almal is weg, terug na hulle pligte en vreugdes in die werklike lewe.

Toe sy die stoeptrappies klim, kom Lelik haar lelike wit kat haar tegemoet, al spinnend en skurend… “Nooi, nooi, waar was jy tog? Het jy dan nie van die partytjie geweet nie?” Die benerige lyfie draf hoopvol vooruit kombuis toe…

Frannie steek op die drumpel vas: Daar op die houttafel is al die bestanddele vir Peet en Corné se onfeilbare fudgeresep uitgepak:

125 g margarien; 500 ml versiersuiker; 1 blikkie kondensmelk; 10 ml asyn; 5 ml vanielje-essens

Sy haal haar groot, diep glasmengbak uit en begin werktuiglik die stappe volg:

1. Mikrogolf die margarien; 2. Voeg versiersuiker en kondensmelk by, maar moenie roer nie. Mikrogolf 1 minuut; 3. Roer nou goed; 4. Mikrogolf tussen 81/2 en 101/2 minute lank (na vele probeerslae weet Frannie haar oond vat 10 minute, dan is dit reg); 5. Voeg asyn en geursel by; 6. Klop vir ‘n kort rukkie; 7. Giet in ‘n bak en laat dit stol; 8. Sny in blokkies voordat dit heeltemal koud is.

Die dawerende stilte suis in haar ore, die alleenheid is vanaand oorverdowend. Sy gaan sit voor die TV met Lelik op haar skoot. Twintig blokkies fudge en twee episodes van The Rings of Power later strompel sy bed toe, terwyl sy met haarself raas: “Jou simpele vrou! Moet jy alewig uitstel? Kyk nou net watter heerlike makietie het jy misgeloop … en was dit nou nodig om jouself so te gaan staan en vervreet?” Wanneer sy veilig ingesnoesel is, kom staan Lelik bo-op haar en knie, die spingeluidjie ‘n vertroosting in die donker: “Toemaar, nooi, more is nog ‘n dag…”

Moet dit nie in twee verdeel en dan helfte verkool nie!

 So moet dit lyk – dalk net netjieser blokkies!

In die oomblik – 2022(29)

‘n Paar dae na haar lang vlug van 16 uur, sit ouma in South Carolina, VSA vir die hoeveelste keer na die video en kyk: verfilm deur Joshua se mamma die aand van sy gradeplegtigheid. Volgende jaar is hy ‘n volwaardige graad eentjie.

Die kindertjies lyk pragtig – die dogtertjies in wit rokkies en die seuntjies in langbroekies en hemde met ‘n kraag. Joshi dra sy wit-en-swart geruite hemp wat ouma laas uit die VSA vir hom saamgebring het.

Hy waai skamerig vir sy mamma, gebruik die verkeerde handjie vir die eerste beweging op maat van die musiek, maar van daar af gaan dit voor die wind. Wanneer die koortjie, handjies in die lug, soos bome heen en weer wieg, hoor ouma die videograaf sug: “Awwww…”

“Ek is gemaak om vir God te sing…” Iewers is daar sekerlik ‘n juffrou wat die gebare saam met die kindertjies maak. Ouma het net oë vir daardie een ou seuntjie, haar hart se punt, wat so verskriklik ver weg van haar af is…

In die oomblik – 2022(28)

Joshua se hartjie is eintlik te sag vir hierdie wrede wêreld. Sy masjiene en ander kietermegefters is vir hom lewende wesens, met wie hy ‘n diepe empatie het.

So krap ouma ‘n klomp ou klankbandjies (wat ons almal maar as “tapes” geken het) agter uit haar kas uit. Na vinnige dog hewige onderhandeling het Joshua ‘n vyfstuks bandjies by haar afgebedel en hy sit dit op die vloer en bekyk. Daar is Storiemanbandjies, Joos Tonteldoos en die Dwarstrekkers (tienermusiek van Josh se oom) en lukrake opnames van musiek wat in die mode was. 

Joshua (terwyl hy ‘n bandjie in die plastiekkassie inpas): “Kyk hierdie cool tape-CD. Hy snuggle net so in. Hierdie arme enetjie, hy het nie ‘n boksie nie. Kyk, almal het ‘n boksie behalwe hom.”

Geseënd is die sagmoediges, want hulle sal die nuwe aarde ontvang.

Photo by Suzy Hazelwood on Pexels.com

Blogkuier

Bloggers is ‘n interessante groep mense, met ‘n hele paar gemene delers. Seker die belangrikste vereiste is dat ‘n mens lief moet wees vir lees. Dit beteken dan dat die hele ou spulletjie boekeliefhebbers is, met lewendige belangstellings, wat sorg vir boeiende gesprekke.

Vanselfsprekend is hulle lief vir skryf. Daar is professionele skrywers en amateurs, deelnemers aan skryfkompetisies en -uitdagings, digters, prosaïste, joernaliste en resensente. Dan is daar ook die Goue Vroue, wat soms saam aan ‘n storie skryf en sorg vir skreeusnaakse avonture.

Hulle is ook lief vir mense – hoekom dan anders sou hulle belang stel in ander bloggers se stories? En hulle is lief vir diere, vir honde en voëltjies – maar veral vir katte. Dis seker omdat katte sulke goeie geselskap is wanneer ‘n mens stil sit, dis nou as jy lees of skryf. Katte hou ook daarvan om naby en soms sommer bo-op rekenaars te lê, want dis lekker warm.

Hulle menseliefde gee aan die bloggers ‘n besondere empatie, wat weer van hulle uitstekende gespreksgenote maak – virtueel d.m.v. die blogkommentaar en ook in lewende lywe. Gister het ‘n klompie bloggers in Pretoria bymekaargekom en ‘n hond uit ‘n bos uit gekuier. Hoe het ons gesels, gelag, geluister, raad gegee en gefilosofeer! Die tyd het heeltemal te vinnig verbygeglip. (Kyk hier as julle Woordnoot se foto’s wil sien.)

Daar bestaan so iets soos velhonger – alleenlopers is daarmee goed bekend. Gister het ek soveel innige drukkies gekry dat ek vir lank daardie hongerte sal kan besweer.

Boeke (2)

Om boeke op te ruim, is hartverskeurend.  So kry ek heel toevallig blyke van my pa se liefde, in die opdragte voor in boeke se skutblaaie geskryf.

Ek soek uit: M.E.R. se outobiografie – My beskeie deel – my kinders sal nie eens weet wie dit is nie. Op die skutblad, in my pa se bekende, geliefde handskrif, staan daar:

“Aan Cisca Van Mamma en Pappa 28/12/1972.”

Voor in Dankbaar Die uwe, Anna Neethling-Pohl se outobiografiese “geselsies, verwerkte radiogesprekke” lees ek:

“Kersfees 1974. Met liefde. P.” Dit was ‘n geskenk van my pa aan my mammie, op die laaste Kersfees wat ons hier op aarde in sy geselskap kon vier.

Nog ‘n boodskap, dié keer in Eugène Marais se lewensverhaal Die groot verlange deur Leon Rousseau, lui:

“Kersfees 1974. Vir pappa, met innige dankies vir ‘n kosbare rukkie van saamwees. Van ‘Us-‘Us.” (Dit was my troetelnaampie, gemunt deur my kleinboetie toe hy nog nie “sussie” kon sê nie.)

Hoe bly is ek om hierdie blykie van waardering aan my pa te sien! In ‘n vergange briefie van my Tannie Katy skryf sy juis:

“Ons wil jou ook baie gelukwens met jou pappa se verjaardag. Mag hy nog lank vir julle gespaar bly en nog steeds toegewyde liefde van julle ontvang en ook aan julle gee. Dit is eers as ‘n persoon of ‘n diertjie nie meer daar is nie (sy moes pas van haar geliefde foksterriër afskeid neem) dat ‘n mens dink: Ek kon nog dit of dat gedoen het om sy of haar lewe aangenamer te maak en waarom het ek só of só opgetree as ek anders kon?”

Photo by Pixabay on Pexels.com