Bloggachino!

Met die hoed in die hand kom mens deur die hele land.

Bloggers het hulle toe oor my ontferm en ek kon heerlik saamry na Saterdag se Bloggachino toe. Op my eie sou ek dit nooit gemaak het nie: vir iemand wat deesdae net heen-en-weertjies ry, was dit sommer ver!

Toe ons so aangestap kom, sien ek die mooi gedekte tafel by La Terrazza en ja – dit was ons s’n. Ons het eers by Una se keurige winkel ingeloer (mense, daar’s fassinerende goed!) en toe het ons ons by die restauranttafel gaan tuismaak. Die diens was flink en vriendelik – ek vermoed dit was ter wille van Una.

My indrukke van my mede-bloggers was dié van energie, belangstelling en deernis. Energie, omdat hulle almal besige mense is wat tydjies moet afknyp om te skryf – en tog kry hulle dit reg. Die avonture wat hulle aanpak, is ook nie vir lui mense nie! Belangstelling, want hulle luister net so goed as wat hulle gesels. Deernis, want hulle het my oor ouderdomsgrense heen welkom en tuis laat voel.

Saam het ons omtrent alle fasette van die liefde verteenwoordig: ‘n ontluikende liefde; ‘n gevestigde kameraadskap waar die een die ander af en toe ligweg en koesterend aanraak; ‘n geborge vrou wat in die middelstroom moet swem om kop te hou met al haar verpligtinge en af en toe saam met haar liefling wegbreek om na die skaars stilte te gaan soek; iemand wat dapper en jubelend haar eie weg baan; ‘n ou vrou “in haar liefde verlaat”.

Ons het ure omgekuier…

Toe ek weer sien, is my deel van die rekening betaal! Dankie, Una!

 

Advertisements

all the light that came after.

Further to our challenge to write (in Afrikaans) about the festive season, I’d like to reblog this beautiful piece by one of my favourite bloggers.

ASHLIN HORNE

Shoes by the front door, a stone fireplace with stockings that looks sturdy enough to brace my shaky frame against.

I stand there half expecting myself to blurt out the words everyone keeps telling me not to say.

Because the words that pour out of the radio this time of year are, “let your heart be light” and as we know from last year, I’m a sucker for trying to figure out exactly what that means.

My eyes scan pages and pages of my textbooks for final exams and I’m trying to cram in all this information about how the first stars came to be. The authors tell me about what happened when they exploded, about all the light that came after.

I keep thinking about God and how His first words of creation were “let there be light” and I know there must be something to that.

I…

View original post 875 more words

Lê-Jou-Eier – Die feesseisoen

Twee van my vriendinne gaan Kersfees 2017 waarskynlik alleen deurbring en alhoewel hulle my verseker dat dit uit eie vrye wil is, is dit vir my verskriklik. Twee jaar gelede het ons jong dominee haar huis oopgestel en enigeen wat wou, genooi om die Kersete daar by haar te gaan geniet. Watter dapper ding om te doen, watter wonderlike gedagte, om so die eensaamheid van mense te verlig. Want daardie eensaamheid oorval ‘n mens skielik en onverwags.

As dit nie was vir Laatlam en sy gesin en sy skoonmense wat my so gulhartig in hulle groot familiekuiers insluit nie, sou vanjaar se Kersdiens vir my bitter moeilik gewees het: omring deur vrolike gesinne, sonder dierbares van my eie – my broer en sy gesin in Nieu-Seeland, Middelkind en sy gesin in Ierland, my dogter en skoonseun in die VSA. Anders as my vriendinne, sou ek egter hemel en aarde beweeg het om nie dié dag alleen deur te bring nie. Nou is dit Goddank nie vir my nodig nie. Tog het die Feestyd gevaarlik naby daaraan gekom om vir my smartlik in plaas van vreugdevol te wees. Daarom droom ek vandag oor vergange Kersfeeste en verlore mense…

So net voor Geloftedag pak ons die kar met alles wat mens nodig het vir Kersfees-by-die-see met twee kleuters. Die dae word gerangskik rondom wind, son en slaaptye. Kersdag woon ons die diens in die gemeenskapsaal by en vier dan fees saam met die uitgebreide familie van my man: daar is ‘n oom en liewe tannie; ‘n niggie met haar vriendin; ‘n neef met sy tweede vroutjie, haar dogtertjie en sy eerste huwelik se dogters (hoe dapper smee hulle hierdie nuwe gesin!); nog ‘n niggie en aanhangsel wat lukraak kom kuier het; vriende wat ook hier vakansie hou; plaaslike inwoners wat my man raakgekuier het.

Elke groepie bring ‘n voorgereg of ‘n bord kouevleis en een soort slaai waaroor vooraf besluit is. Die resultaat is ‘n tafel wat kreun onder ‘n besonderse feesmaal sonder dat enigiemand haar morsdood gewerk het. Ons trek klappers en sit die verspotte papierhoedjies op ons koppe. Die weer is nooit op Kersdag mooi nie; daarom verkas die kinders na ete kamers toe om op die boonste stapelbeddens met hulle presente te gaan speel – ‘n gevaarlike oefening, aangesien daar nie leertjies is om mee op te klim nie, maar beskermengeltjies werk ook op Kersfees.

Die flukse vrouens onder ons gaan was die skottelgoed; die tannie deel sopies Old Brown sjerrie uit. Hier en daar knaag ‘n dappere nog aan ‘n stukkie Kersfeeskoek. Ek maak vir ‘n paar van ons tee.

Laatmiddag as die wind bedaar het, gaan stap ons op die strand. Die see is stormagtig en die sand koud onder ons voete, maar ons harte klop warm in die samesyn van nog ‘n Somerkersfees.

Miskien is dit sulke herinneringe wat maak dat ek alewig begin huil wanneer Koos Doep se pragtige Kerslied speel, nes ‘n dekselse Pavloviaanse hond.

100_2164

Om die inskrywings van verskillende bloggers in Lê-Jou-Eier te geniet of om self ‘n eier te kom lê wat ons kan uitbroei en grootmaak, klik op die paddatjie of die InLinkz skakel net daaronder:

http://www.inlinkz.com/new/view.php?id=752602

Vir die reëls van hierdie eier-boerdery, om raad te kry oor hoe om deel te neem en om elke week se aankondiging van die nuwe onderwerp te sien, besoek die volgende skakel by Dis Ekke. Onder hierdie kategorie, kyk na die blogposte Lê-Jou-Eier: Reëls (2017-08-22) en Lê-Jou-Eier: Hoe neem ek deel? (2017-08-22).

 

 

Gekaapte Kersfees? As jy opsien, nie uitsien nie.

Na aanleiding van Hester se uitdaging vandeesweek om oor die Feestyd te skryf: hier is ‘n predikant wat die “sinistere, donker subteks” van Kersfees so goed raakvat. En ook die genade wat daarmee saamgaan.

Hervormend

 

Dis die eerste Sondag van Advent.  Kersfees kom.

Maar dis nie vir almal van ons goeie nuus nie.  Vir baie mense is Kersfees ʼn beproewing.  Dis ʼn mylpaal vir net nog ʼn mislukte jaar, verspeelde kanse en vergane geleenthede.  Dis ʼn seer herinnering aan swaar verliese wat gely is, mense wat weg is, van eensaamheid te midde van viering, en ʼn verlange na tye wat nie terugkom nie.

Kersfees kan sout in die wonde kom vryf.

Kom ons hou vandag mense in gedagte vir wie Advent die moeilikste seisoen van die jaar inlui.

Jesaja 13

3 Desember 2017, NHKA Kampersrus

Advent


View original post 4,052 more words

Lê-Jou-Eier: Jy leef net een keer – lek die bak uit!

Die deeg van my lewe is reeds gemeng en gebak; al wat oorbly, is die laaste lekker lekseltjies.

‘n Leeftyd gelede staan sy na die aanddiens saam met vriende voor ‘n sierlike ou kerk. “Kyk,” sê sy, “kyk hoe mooi is die skaduweetjies van die jakarandatakke op die plaveisel.” Die jongman met die deurdringende ligblou oë en die bos blonde krulhare kyk verras na haar: “Jy kyk fyn…”

Jare en jare daarna, toe haar lewe reeds ‘n paar misbaksels opgelewer het, skryf hulle ‘n stormagtige storie saam. Net toe sy dink hulle sou saam die lewenspad kon stap, draai hy na iemand anders en trou met haar. Die laaste keer toe hulle met mekaar gepraat het, was vol wedersydse onbegrip en verwyte.

Meer as ‘n halfeeu later woon sy as besoeker die kerssangaanddiens in daardie einste kerk by. Die musiek is verruklik en die tema aangrypend: Dans, dans met God, wat die sleutels van die Lewe aan jou gee. Sy sit langs die gangetjie en toe daar ‘n paar werklike sleutels uitgedeel word, word een ook aan haar oorhandig. In absolute vervoering stap sy by die kerk uit om vir haar vriendin te wag wat in die koor gesing het.

Sy sien hulle aankom, ‘n gemeensame groepie: man met ‘n bos grys krulhare, vrou en vriendin. Die twee vrouens gesels heerlik; hy skuifelstap maar in gemoedelike stilte saam. Vir een wilde oomblik wil sy uit die skaduwees naderhardloop, haar arms om hom slaan, vir hom vra of hy haar onthou, vertel dat sy vanaand gehuil het oor Somerkersfees, vertel dat haar man haar laaankal gelos het en dat amper al haar mense ver weg woon waar dit Kersfees sneeu… Dan besin sy haar en trek ‘n bietjie dieper in die skaduwees terug.

Gisteraand het ek die kans om ‘n lekseltjie van my lewensdeeg te proe, aan my laat verbygaan. Dalk ook maar goed, want dit sou baie maklik galbitter kon gewees het.

 

Om die inskrywings van verskillende bloggers in Lê-Jou-Eier te geniet of om self ‘n eier te kom lê wat ons kan uitbroei en grootmaak, klik op die paddatjie of die InLinkz skakel net daaronder:

http://www.inlinkz.com/new/view.php?id=751225

Vir die reëls van hierdie eier-boerdery, om raad te kry oor hoe om deel te neem en om elke week se aankondiging van die nuwe onderwerp te sien, besoek die volgende skakel by Dis Ekke. Onder hierdie kategorie, kyk na die blogposte Lê-Jou-Eier: Reëls (2017-08-22) en Lê-Jou-Eier: Hoe neem ek deel? (2017-08-22).

U omsluit my van alle kante

Die wonderlike speelplekke wat die Skepper vir ons gemaak het, slaan soms my asem weg: die blink blou see by Brenton-on-Sea, die woudpaadjies by Tsitsikamma, sandstrande en rotstorings.

Die Skepper het ook klein-klein speelgoedjies gemaak, waarvan enetjie hierdie ouma se dae ophelder: ‘n peuter se voetjie. So sag soos satyn, ferm soos ‘n satynkussinkie, met die vyf ronde toontjies op ‘n ry, soos ertjietjies, net reg vir streel. Ek sit Joshi op my heup en loop met hom rond terwyl ek met daardie ry toontjies speel…

Wanneer ek hom weer neersit, sprei altwee voetjies se toontjies oop sodat die groottoontjies dwarsweg vastrap en dit lyk soos rudimentêre handjies wat aan die grond vasklou. “Gaan sit, Joshi,” beveel ek en hy gehoorsaam summier. Ek vat ‘n voetjie en druk-druk van onder teen die toontjies. Die ertjietjies ontwikkel stingeltjies – hoe kunstig is hierdie voetskarniertjies!

Psalm 139:14 – Wat U gedoen het, vervul my met verwondering.

My pa

10 November is my pappa se verjaarsdagdatum. Hoe geseënd is ek om so ‘n pa te kon gehad het!

Iewers is daar ‘n kiekie van hom met ‘n klein katjie in elke hand en die teerste glimlaggie op sy gesig. Een van my eerste herinneringe is hoe hy my opgeswelde voet gestreel het toe die bysteek erg gejeuk het. Ek sien sy sorgsame hande, besig om vir my ‘n stukkie biltong te kerf.

Altyd was hy beskikbaar om my rond te ry: winkels toe, openbare swembad toe, na maatjies se huise toe. Vir my toekoms het hy gesorg deur vakkeuses te bespreek en ‘n onbeperkte boekerekening oop te maak. Hy het my danslesse laat neem voor ek universiteit toe is – hoeveel heerlike aande het dit my besorg om met selfvertroue oor die dansbaan te kon gly!

Op ‘n klipperige Wes-Randse erf het hy die wonderlikste boord en prieel aangelê; elke jaar op haar verjaarsdag die eerste sappige perske seremonieel aan my mammie oorhandig. Vir my het hy in liefderike oordaad vrugte en blomme gepluk om saam te vat na my eenvrouwoonstel toe.

Hy was ‘n geliefde skoolhoof wat sy roeping met oorgawe uitgeleef het; ‘n toevlug vir onderwyser, ouer en kind. Een jaar na sy aftrede is hy skielik oorlede. Met sy begrafnis het van die skool se personeellede teen my mammie se skouer kom huil…

Ag pappa, ek verlang.

Verjaarsdagwens

My Liefiekind

Die dag toe jy gebore is, moes Ouma eers ‘n stuk werk klaarmaak voordat ek jou kon gaan ontmoet. Lank dié middag het ek jou op my skoot vasgehou en na jou slapende ou gesiggie gekyk – so klein, so weerloos. Vandag is dit presies vier jaar gelede.

Jy en ek het in hierdie vier jaar allerlei avontuurtjies beleef, maar my beste herinneringe is aan ons stappies in die Botaniese Tuin. Onder hoë bome het ons geskuil en oor grasvelde gehuppel. Ons het kolganse en kiewiete gesien en soms gaan sit en ryspoeding geëet.

Deesdae help jy my graag om eiers te klits en deeg aan te maak. Jy is ‘n nuttige helpertjie, soos nou-die-dag toe ons die roompoffertjies met die hand moes vorm omdat ons nie ‘n versierspuit gehad het nie. Ewe behendig het jy elke deegklontjie bewerk – ag, en dat jy hier teen die einde van die proses ‘n hele ry met jou voorarmpie platgedruk het, sal ons vir niemand anders vertel nie, nè?

Wanneer jy vies of hartseer of verleë voel, druk jy jou koppie so skuinsweg teen jou skouertjie en korrel met ‘n vreeslike frons na ‘n mens. Wanneer jy lag, juig die hele wêreld saam.

Jy is so lief vir klim! Partykeer het jy amper my hart laat gaan staan met jou onverskrokkenheid. Nou klouter jy rats op en oor jou klimraam, swaai soos ‘n apie daar af en land veilig en vas op jou voetjies. Jou handjies het eeltjies aan die binnekant van al die vashouwerk.

Hoe vertederend is dit om te sien hoe jy daardie handjies teen mekaar sit as daar gebid word! Mag jy tog nooit op jou lewensreis jou kinderlike geloof verloor nie.

Mag jou vreugde meer wees as jou verdriet, jou hele lewe lank.

100_2218.JPG

‘n Groen sterretjie

Klein Gabby word vandeesweek vier jaartjies oud en ons het Saterdag partytjie gehou.

Skoolmaatjies, niggie en nefies het kom saambaljaar en eet; onder die berg geskenke ingevaar en chaos geskep soos wat net klein kindertjies kan.

Die oumas en oupas het in die koel lapa met sy Bosveldse grasdakgeur teen die hitte geskuil en die jong ouers het die son buite trotseer.

Dit was ‘n wonderlike dag.

Sondagoggend vroeg bring Gabby vir my ‘n plakkertjie uit een van haar presentboeke met ‘n groen sterretjie (groen, want sy weet dis my gunstelingkleur). Toe ouma vra hoekom sy ‘n sterretjie kry, hoor sy die volgende getuigskrif:

Want jy pas jou kamer op en jy kam jou hare en jy borsel jou tande en jy slaap soet.

 Ouma het inderdaad Saterdagnag soet geslaap – sy was vodde.