Tee

Vandag se blog-por is “Tea”. Omdat die uwe verslaaf is aan tee en ook aan blog-skryf, gehoorsaam sy summier. Ook om vir julle te laat weet dat dit wonderlik is om weer by julle almal te kan lees en te hoor hoe dit gaan – ons is nou weer op ‘n plek met wifi.

Ek hou van die Amerikaners. Hulle is vriendelike, hartlike mense, wat weet hoe om verjaarsdae en herdenkings en seisoene behoorlik te vier. Ek verstaan hulle taal (meestal) en verduidelik graag my aksent, wat orals opgemerk word. Dis lekker om in ‘n wêreld rond te beweeg waarin daar bekende elemente is, wat tog nie heeltemal bekend is nie.

So neem my dogter my en haar vriendin H na Camellia’s Sin Tea Parlor, ‘n bekoorlike teekamer in ‘n geskiedkundige ou dorp/amper stad Carlisle, hier in Pennsylvania. Hulle verduidelik hulle naam so:

Camellia sinensis is the botanical name for the tea plant; hence Camellia’s “Sin” (Did you know that all of the tea you drink comes from this one plant?)

Die voordeur van die geskiedkundige geboutjie sit vlak op die straat.

Met die geskenkwinkeltjie links, stap mens deur ‘n gang wat uitmond in die wonderlikste spasie, ‘n groot ou eetkamer met ‘n yslike bow window en fraai gedekte tafels: fyn porselein, sierlike teepotte, mooi tafeldoeke en bypassende lapservette.

Daar is ‘n muurkas met nog teepotte en koppies; ‘n rak vol hoede waaruit mens een kan kies om te dra terwyl jy teedrink, as jy sou wou; die mooiste muurversierings.

100_2265

Hier drink mens tee soos mens elders wyn drink: die een na die ander koppie saam met die vasgestelde spyskaart: sop, slaai, skons (sout en soet) en les bes, ‘n dubbelverdieping-koekbord met soet en sout happies. Dis ‘n eienaardige volgorde, maar dit werk goed en die porsies is (dankietog!) mooi klein en fyn, nie so skrikwekkend groot soos wat dit gewoonlik in die VSA is nie. (Ek onthou nou nog my skok toe ‘n “medium” Starbucks-koffie aan my oorhandig is…)

‘n Mens mag agtereenvolgens drie teepotte vol kies uit die oorstelpende verskeidenheid geure, op voorwaarde dat jy elke teepot eers leegdrink – We don’t like wasting tea! Ons het die volgende geure kafgedraf:

Snowflake – a black tea with coconut, almond and cinnamon; Pineapple upside down cake – a black tea with pineapple and cherry bits with caramel flavor; Fairy dust – a black tea blended with vanilla, spices and botanicals.

Ek het die tee swart gedrink, met een suikerblokkie in elke koppie, netjies deur ‘n suikertangetjie vasgeknyp en afgelewer. Diep asemteue het my laat besef dat die tipies Amerikaanse oordaad van gemengde geure (niks hier het net één geur nie!) tóg kan werk. Moet egter erken dat ek nie meer reg aan die Fairy dust kon laat geskied nie…

My liewe dogter noem hierdie uitstappie met reg ‘n viering van vrou-wees. Waar sou ons wees sonder tee?

100_2273

 

Vriendskap

In ʹn geselskap raak sy tjoepstil. Sy’s ʹn selferkende introvert, maar onder die (letterlik) niksseggende dop woed daar ʹn wonderlike ryk verbeeldingslewe en ʹn intense lewensvreugde. Om met haar deur ʹn Amerikaanse “store” te slenter, is om die Amerikaanse belewenis opnuut te ervaar. Sy haak vas by ʹn rak sonbrille en vis ʹn raam met “stars ʹn stripes” uit vir ʹn selfie. Sy rangskik ʹn ry patriotiese coke-blikkies sodat die Amerikaanse vlaggies in gelid oplyn en kiek hulle dan. Sy ontdek “pop tarts” en graankos met pikkewyne (?) op die houer. Hierdie kosbare universiteitsvriendin van my dogter het vir een week in die VSA kom kuier om my kind te ondersteun na haar ernstige operasie. Sy is gister weer terug Suid-Afrika toe en ons weet sy het veilig daar aangekom. Ons en Daisy die hond verlang verskriklik na haar.

100_2278

Na agt dae in die hospitaal, waartydens ek en haar man soos zombies in verskeie hospitaalkamers gesit het, is my kind ontslaan. Sy herstel stadig maar seker. Terwyl haar vriendin hier was, het ons elke dag op ʹn uitstappie gegaan, want H is ʹn wêreldreisiger met ʹn internasionale bestuurslisensie, anders as die uwe wat te skrikkerig is om aan die regterkant van die pad te gaan staan en ry. Die ekskursies was wonderlike medisyne, net die regte ding om V aan die gang te kry en haar weer aan die wêreld daarbuite gewoond te maak.

My hart is tot barstens toe vol dankbaarheid oor goeie mediese sorg, ʹn staatmaker-skoonseun, ʹn dapper dogter, ʹn dierbare vriendin en ʹn genadige Vader.

AAn Jffruo

In my omswerwinge deur ‘n leeftyd se sentimentele opgaardery ontdek ek ‘n vergeelde fotostaat van ‘n briefie. My dogtertjie het dit aan haar eerste graad 1-juffrou geskryf nadat sy in die middel van die jaar van skool moes verander. Genadiglik was albei haar graad 1-juffrouens geroepenes, wat haar voetjies veilig op die skoolpad geplaas het. Al die f’s is verkeerd-om, so ook ‘n enkele r en s. Die agterstevoor b’s kon ek darem as d’s oortik. Sy sluit die briefie af met ‘n gedig deur I.D. du Plessis, wat ons in die Kleuterverseboek ontdek het.

Dis asof daardie liewe ou dogtertjie hier langs my sit. Watter kosbare verantwoordelikheid om elke kindjie deur ‘n skooljaar te begelei! Ek bring hulde aan die onderwysers wat daardie verantwoordelikheid met geduld, bekwaamheid, blymoedigheid en liefde dra.

Aan Jffruo.

Jffruo die kendirs bei ons skool is soo stout hulu skrei jou oori van juo kop af. Ek is lief vir Jffuo. Ek is soo lief vir Jffruo daj liefti Vilette. xxxxxxxxx soonkies

Vir die rooi van die roos vir die dluo van die see vir die geel apilkoos wat die soomir ons gee vir die liet van die reen vir die gloet van die son vir die lievdi wat seën dank ons U leewinsdron Aamen.

Om ma én ouma te wees

Sy is so dapper, my kind daar in die VSA. Sy moet ‘n ernstige operasie ondergaan en het gevra dat ek moet kom. Hulle koop die kaartjie…

Joshi is maar vyftien maandjies oud en wankelrig op sy beentjies. Sy gunstelingplek is op sy ma of sy ouma se heup, vanwaar hy dan met besliste gebaar en veeleisende uitroep kan beveel waarheen ons nou moet beweeg. Hy hou ook daarvan om soos ‘n seesterretjie aan sy pa se lyf vas te klou.

As die ma na haar kind in Amerika toe gaan, moet die kleinkindjie saam met sy sussie skooltjie toe. Watter kultuurskok gaan dit vir hierdie bedorwe brokkie wees!

Hoe kan ek my kind alleen deur hierdie dal laat gaan?

Die kaartjie is gekoop, die tyd loop uit. Ons probeer Joshi nou bedags dieselfde tyd te laat slaap as die roetine van die skool. Dis ‘n stryd.

Ouma kan nie genoeg kry van haar kindskindertjies nie. Saans sit sy en die kleutertjie styf teen mekaar na sinnelose kinderprogramme en kyk. Net voor haar vertrek, sal sy die liewe kindjie vertel waarheen sy gaan – Gabby het al met haar tannie op Skype gekuier. Bedags kyk ouma hoe Joshi reguit na die gevaarlikste plekke in die huis kruip en geniet die manier waarop hy sy koppie laat sak om ekstra vaartbelynd te wees. “Keplaks, keplaks,” maak sy handjies op die vloerteëls. Wanneer sy oor twee maande terugkom, sal hy nie meer kruip nie, hy sal die wêreld vol waggel op sy ou maer beentjies.

Maar my kind het my nodig…

Tuiskoms

Na vier weke sonder internet kan ek vanaand weer al my blogvriende sien – halloooo!

Laatlam het ‘n huis gekoop en ons is nou redelik reggeskik. Die hond het agtergekom sy kan blaf (trouens, sy lyk vir my groter, soos ‘n vis in ‘n groter visbak sou groei!) en die kat sluip nie meer vervaard rond nie. Die kindertjies geniet die buitelug en ouma adem die voorstedelike stilte in. Blaffende honde dan en wan is ‘n veel beter alternatief as Atterbury se nimmereindigende verkeer.

Drie weke het ons gewag en drie dae lank het Telkom se mense gearbei om ons weer internet-vaardig te kry.

Dankietog…

Verjaarsdagperske

Gistermiddag skraap ek al my moed bymekaar en ry in die rasende middagverkeer na die winkelsentrumpie toe waar die ou so op my geswets het. Daar’s ʼn groentewinkel daar – raserig, beknop en nou nie wat mens sou kon noem silwerskoon nie, maar met vars groente en vrugte in oorvloed.

Daar maak ek ʼn wonderlike ontdekking: wit kaalperskes!

Joshi het vandag sy eerste verjaarsdag gevier. Hy sit op my heup terwyl ek een van die sappige perskes in skyfies sny en klein-klein stukkies vir hom voer terwyl ek self lekker weglê. Nou en dan hou ek ʼn heel skyfie vir hom sodat hy met sy agt tande daarin kan byt.

Die geur van die perske beweeg met my kiewe langs tot in my neusholtes – dis ʼn heerlikheid wat mens eintlik nie kan beskryf nie. Ouma en kleinseun raak al hoe taaier…

Hoe geseënd is hierdie ouma tog!

x

Handvaardig? Helaas, nee!

Sy is ʼn kleine, fyne vroutjie, maar sy maak die wonderlikste smaakvolle behangsels, tafeldoeke, tafellopers en blindings vir ons kerkgebou: groot, swaar stukke wat nie deur die dimensies verswelg word nie en deurgaans bydra om warmte in die huis van die Here te skep.

My skoonsus het my skoonmammie se naaldwerktalent geërf; ek onthou hoe ek by haar gesit het terwyl sy in ʼn japtrap vir ons kleutertjie die mooiste broderie anglaise-rokkie gemaak het, wit met fyn matroosblou kantrandjies om die vrygewige valletjies, ʼn rokkie wat behoorlik opgedra is. Jare later het sy vir daardie einste dogtertjie se matriekafskeid ʼn droomrok van amberkleurige kant saam met ʼn vollengte sprokiesmantel gemaak. Vir my was daar (onder andere!) ʼn mosgroen aand-ensemble, met liefde geskep en met vreugde ontvang.

My jonger skoonsus het vir my ʼn vadoek borduur met “Sussa” langs ʼn vrolike mandjietjie blomme. Ook ʼn spierwit stel handdoeke vir my kleinkind Gabby – die kleinste handdoekie met “Ouma”, lint en ʼn hartvormige knopie versier.

Ek ontvang ʼn omgehekelde waslappie as blyk van waardering en verstom my aan die eweredige stekies.Die pragtige gebreide en gehekelde kombersies wat Dirkie op fb plaas, slaan my asem weg van bewondering.

Ag, as ek tog maar ʼn enkele talent self kon gekies het! Dan sou ek en juf. Bekker nie mekaar tot raserny gedryf het in die laerskool nie (die enigste naaldwerksteek wat ek tot vandag toe behóórlik kan doen, is komberssteek, nadat ek agt lang nate van ʼn prinsesstylrokkie moes omwerk – dankie, juffrou!) Op my mammie se Singermasjien het ek heerlik popklere gemaak vir my “teenager”-poppe en toe sy vir my ʼn eie masjien present gee, selfs ʼn rokkie of twee vir myself… Dit was egter altyd ʼn stryd: dinge gaan goed tot op ʼn punt en dan loop alles skeef, ek moet uittrek, niks wil werk nie en uiteindelik lê daar nog ʼn mislukte poging iewers in ʼn kas. Breiery het goed gewerk solank dit net ʼn reguit stuk was – die oomblik as ek moes verminder/vermeerder, het die ellende vol in die blom gestaan.

In die vloedgang van huishou en kinders grootmaak het ek moed opgegee: my 5-duime-gesukkel was net te tydrowend.

Verlede jaar toe my kleinseun op pad is, wou ek opsluit vir hom ʼn spoegdoek omhekel, maar had gʼn benul hoe om dit te doen nie. Toe gaan ek na die Kreatiwiteitsgroep by die kerk, want ek wis dáár is die voorvroue en raakvatters bymekaar. Gewapen met ʼn boek (“Alles oor hekel”), pen, blou gare en doek vra ek toe om hulp. Een dierbare vrou willig in om my te onderrig. Meewarig kyk sy na die moles terwyl ek sukkel. Uiteindelik seg sy: “Gee hierso, ek sal dit vir jou doen.” Sondagoggend kry ek toe die allermooiste omgehekelde doek terug – met ʼn fraaie skulpiesrand – ʼn spoegdoek wat enige ouma met trots oor haar skouer sal kan gooi!

Miskien is hierdie begeerte en onmag bedoel om my nederig te hou…

Brief aan ‘n ou kat

004

Beste Knersus (kan nie sê “liewe” nie, want jy was mos maar altyd nog ietwat van ʼn teef),

Jou dae is nou getel, ou kat. Jy is 19 jaar oud en mens kan dit sien aan jou maer flanke; hoor aan jou wanhopige gemiaau saans, wanneer jy in die hoekie langs die badkamerdeur sit en die hulpeloosheid van die ouderdom uitskreeu; voel aan jou pynlike gesukkel om op my bed te kom – jy spring lankal nie meer nie, dis nou ʼn geriatriese geklouter.

Dit voel soos gister (ja, dis ʼn cliché omdat dit so waar is!) toe jou nooi se vriendin en haar mammie amptelik by my kom toestemming vra het om vir haar ʼn katjie as verjaarsdagpresent te gee. Natuurlik het ek ja gesê, al was daar reeds ander katte in die huis. Hulle het die Junk Mail gefynkam en jou gevind. Ag, jy was nie juis ʼn mooi katjie nie – ek onthou dat ek jou grootgewens het omdat ek gedink het jy sou dan mooier wees. Toe nou nie…

Een van jou nooi se vriende het na jou verwys as “…that burnt cat” – ʼn baie goeie beskrywing. Sedertdien het ek al weer sulke katte gesien, maar jy was die eerste in my verwysingsraamwerk: gemengde vlekkies gemmer en swart dwarsoor jou lyf, met ʼn skewe, onopvallende blertsie wit op jou borskas en die eienaardigste verdeling van gemmer en swart op jou gesig, amper soos ʼn harlekyn. Mooi geelgroen oë, maar ʼn persoonlikheid met al die minder vertederende eienskappe van ʼn kat en baie min van ʼn kat se sjarme.

 

Ek onthou hoe dikwels ek my vererg het vir jou gegrom as ek dit durf waag het om – op my eie bed! – rond te vroetel. Jy grom glad nie meer nie, sou dit die sagtheid van die ouderdom wees, of bloot omdat grom te veel energie verg? Ek moet sê jy het verstommend verdraagsaam geword – my eenjarige kleinseun het jy gister toegelaat om oopmond teen jou ou flank “whaa-whaa-whaa” te dreunsing. Ouma het egter baie vinnig daardie speletjie stopgesit.

In jou lang lewe het jy saam met my rondgeswerf van die een meenthuis na die ander. Moederskap het jou so ontstel dat my hartskat Skoonlief jou kleintjies moes skoonlek en oppas daardie eerste nag, omdat jy pad gevat het en eers die volgende dag druipstert teruggekom het. Toe jou nooi ver weg – so ver! – gaan werk, het ek jou maar noodwendig geërf.

Op die een of ander manier het jy in Laatlam en sy nooi se harte ingekruip, soveel so dat hulle gevra het of jy deel van hulle huishouding kon word – ek was maar te bly om jou te laat gaan. Hulle het jou op die hande gedra en allerhande grappe rondom jou persoonlikheid geweef. Drie maal het jy saam met hulle getrek. Uiteindelik beland ons toe weer saam, toe hulle vir my onderdak aanbied. Hier sit ons twee nou, “oud en der dagen sat”.

Jy’s gelukkig, ou kat, want as jou lewe nog moeiliker word, sal jy ʼn genadige inspuiting kan kry…