Drie-uur in die nag

Dit reën, die perfekte voorbeeld van die Weerburo se beskrywing “sag en deurdringend”.

Ek kyk by die venster uit, kry ʼn vlietende beeld van die wit kat wat in die geel buiteligte van die kompleks soos ʼn skim om die hoek verdwyn. Later, weet ek, sal sy deur die oop venster spring en met haar warm lyfie – waarskynlik ook met nat pootjies – op haar gebruiklike pos langs my kom lê.

Sluip kaalvoet die trap af om te gaan troostee maak, trap in die hond se piepie op die kombuisvloer en vererg my gruwelik. Vee op en foeter die brak toe sy kom ondersoek instel. Skrik my besimpeld toe sy een harde tjank gee – het ons nou die res van die huis wakker gemaak? nee, alles bly gelukkig rustig…

WhatsApp my dogter in Amerika en hoor hoe gaan dit. Lees op fb oor regsprobleme met: huurders en verhuurders, pa’s wat nie wil/kan onderhoud betaal nie, toesig oor kinders en bittere stryd tussen ouers en grootouers, siekverlof en werk en afdankings. Besluit vir die hóéveelste keer om hierdie bladsy te verlaat, dit raas net te veel in my rustige afgetrede wêreld, en besef dan dat ek die morbiede gerusstelling van ander mense se probleme waarskynlik sou mis.

Sien Dirkie is ook wakker – sy het die mooiste video van wuiwende papawers gepos. Is dankbaar dat ek net slapeloos is, sonder pyn.

Gaan blogs toe en haal in op my lees.

Sit die rekenaar en die lig af, rol rond.

Staan op en kom skryf…

Oor water en meerminne

Sy was skaars twee jaartjies oud, toe kon sy al onderwater swem, so vinnig en glad soos ʼn robbetjie. Sy het nie geweet hoe om tydens die swemmery asem te haal nie, maar dit het haar nie gestuit nie, alhoewel dit haar ma angstig laat waak het.

Haar sterreteken is die Visse – vloeibaar en intuïtief; haar element is water; en al glo haar ma nie daarin nie, bly dit ʼn aangename speletjie. Een van haar geliefde tannie se interessante vriende het die dogtertjie een kyk gegee en tot die slotsom gekom: “A very old soul.”

Tot vervelens toe het mamma en dogtertjie gesit, toe sy so sewe, agt jaar oud was, aan’t teken: die een meermin na die ander. Ma het maar min tekentalent gehad, maar vir haar kind was die lang hare en die onmiskenbare stert genoeg. Hoe sou daardie ou dogtertjie tog nie vandag se wonderlike meerminpoppe en -speelgoed geniet het nie!

Ure het haar ma langs die skoolswembad deurgebring terwyl sy swemles kry; uiteindelik, bibberend en blou, soos ʼn amper-verdrinkte diertjie, na haar handdoek kom soek. Sy het die Kaapse kus leer ken, vreesloos van kranse afgespring en geleer hoe om die see se strome te trotseer.

Jare lank het sy die oseaan in groot toeristeskepe bevaar terwyl sy kinders oppas, haar verlustig in die turkoois Karibiese see en die donkerder golwe om ʼn Australiese eiland, saam met dolfyne en ander seegediertes gaan swem.

Uiteindelik het die liefde haar gevind, het sy en haar Amerikaanse verloofde van die skip afgeklim en hulle op vaste aarde gaan vestig om saam ʼn lewe te bou. Sy gaan nog duik wanneer sy die kans kry – een van die kersgeskenke waarmee haar man haar toegegooi het, was ʼn duikpak met pers detail.

Nog ʼn present was ʼn legkaart: aan die een kant ʼn onderwatertoneel met Ariel en haar prins wat aan die ander kant op die strand sit teen die agtergrond van ʼn sprokiespaleis. Hierdie geskenk het handig te pas gekom, want sy en haar ma kon dit sit en bou in die hospitaal, terwyl haar man herstel van ʼn noodoperasie en die dokters hom met bewondering bejeën vanweë die besonder slegte toestand waarin sy (nou verwyderde) galblaas was. Haar broer het droogweg gevra wat mens moes doen om vir so ʼn operasie in aanmerking te kom, want nou kon niemand meer op haar man se gal werk nie.

Haar huis het nou vir haar ma ʼn toevlug geword, soos haar ma se ouerhuis in haar jongdae. Haar dogter se sagte liefde en rustige samesyn help om die ouderdom te besweer.

In die sitkamer lê twee opgevoude kniekombersies: die een gehekel, die ander van sagte materiaal. Wanneer mens dit oopvou, sien jy verras dat albei soos meerminsterte lyk…

Oor sneeu en geloofwaardigheid

Die vorige keer toe ek by my kinders in Pennsylvania gekuier het, was daar sneeu in oorvloed. Dié keer was daar net twee ligte sneeuvalle. Die eerste een het ek rustig by my laat verbygaan – daar gaan mos nog baie kans wees om die sneeuman te bou wat ek aan my Suid-Afrikaanse kleindogtertjie Gabby belowe het. Toe skyn die son en dit reën net so af en toe en dis nie koud genoeg vir sneeu nie, al lê die vorige hopies weggeskraapte, vasgeyste sneeu sonder om te smelt; iets wat hierdie Suid-Afrikaner met haar kennis van die hittige Afrika-son glad nie kan kleinkry nie.

Die dae stap aan, die tyd word min en toe dit weer ligweg sneeu, storm ouma vol goeie voornemens by die deur uit, sneeugraaf in die hand en mus oor die ore. Eers skraap ek die “deck” skoon, want die gewig van die sneeu is nie goed vir die houtkonstruksie nie. (So ʼn mooi houtstoep, op twee vlakke, met die groot ronde swembad daaronder, nou met ʼn seil toegemaak met ʼn ronde poel ys in die middel.) My dierbare skoonseun lê in die bed, besig om te herstel van ʼn noodoperasie (galblaasverwydering, twee dae voor Kersfees). My dogter is by die fisioterapeut met ʼn verstuite knie-ligament, maar toemaar, ma sal vandag in hierdie huishouding haar sout verdien en die sneeu wegwerk voordat dit kan vasvries. Ek het my kind se “snow pants” aan, ʼn dubbeldikke sneeubaadjie, dik handskoene – beweging is stadig en moeisaam. Agter my het die deur toegeklap en ek is uitgesluit, maar ek’s nie benoud nie: as dit moet, sal ek my seun gaan opklop; so nie, wag ek vir my dogter om tuis te kom.

Hoe lekker lig is die plastiekgraaf…mens stoot hom so voor jou oor die oprit uit en met ʼn swierige draai gaan hoop jy die sneeu aan die kant van die pad op. Vars sneeu is ʼn wonderlike medium, pletbaar en sag van tekstuur. Ek vorder fluks…maar die oprit is heelwat groter as wat dit lyk. Die dekselse sneeubroek is te groot vir my en ek moet elke dan en wan die ding ophys – hoop nie die bure hou my manewales dop nie. Die sneeu raak al hoe swaarder in die graaf – dalk is dit omdat dit begin smelt, of vries, of wat ook al… O toggie, nou moet ek nog my seun se motor skoonvee – die sneeuskraper is weg, ek moet ʼn besem gebruik. Waar’s my verstand? Ek moes dit mos gedoen het voordat ek die sneeu weggewerk het! Nou’s dit dubbele werk…

Oukei, soja, wat nou nie gedoen is nie, bly ongedaan – daar’s ʼn sneeuman wat gebou moet word! In die tuinpaadjie versamel ek genoeg sneeu vir die onderste deel en wens my skoonseun kon kom help het, hy kan ʼn meesterlike sneeubal rol, al hoe groter en groter, totdat dit ʼn pragtige ronde voetstuk vir die sneeuman vorm. Hierdie amateur kry darem so ʼn skewe hopie bymekaar – en sien dan tot haar innige verligting dat skoonseun in die sitkamer kom sit het om ietsie te eet. Die uitputting sak op my toe en ek gaan klop aan om binnegelaat te word, newwermaaind die sneeuman.

Ek strompel kamer toe, stroop die sneeuklere af en gaan lê op die bed – om eers 24 uur later weer soos ʼn mens te voel en op te staan. Intussen dra my arme dogter hinkepink tee en roosterbroodjies aan – nou het sy twee invalides in die huis.

ʼn Dag later val dit my by van die sneeuman. Die hopie ys is genadiglik op so ʼn manier deur die klimaat bewimpel dat dit nou duidelike arms en ʼn vae kop het! Ek het nog nie die foto vir Gabby gewys nie, maar met haar kinderlike vertroue en ryk verbeelding skat ek dat sy dit wel as sneeuman sal aanvaar. Ouma se geloofwaardigheid is behoue.

# Wees versigtig met wat jy aan kindertjies belowe.

# Sneeu is niemand se maat nie.

# The old grey mare, she ain’t what she used to be…

046

2016 Waar lees jy lekker? Tannie Frannie se keuse

Dankie aan Hester vir die benoeming en aan Toortsie vir die idee.

Hierdie is ‘n blogspeletjie wat ten doel het om ons blogs, verkieslike Afrikaanse blogs, ‘n bietjie blootstelling te gee.

Hoe dit werk:

  1. Dis totaal vrywillig. Jy hoef net deel te neem as jy regtig wil.
  2. Dit sal baie lekker wees as jy deelneem.
  3. Word jy benoem? Hartlik geluk! Dit beteken iemand lees graag by jou!
  4. Noem jou bloginskrywing: 2016 Waar lees jy lekker? (jou naam) se keuse.
  5. Bedank die persoon wat jou benoem het en tag die bloginskrywing waarin jy benoem is. (Omdat soveel mense vra: Kliek op bloginskrywing se opskrif, kleur die URL in, regskliek, copy; Dan in jou beheerpaneel waar jy die bloginskrywing skryf, kleur die woord in wat verwys na die persoon wat jou benoem het, regskliek en paste.)
  6. Herhaal die eerste sin in hierdie bloginskrywing, asook die reëls, sodat die volgende persoon ook weet waaroor dit gaan.
  7. Benoem 3 tot 5 bloggers/blogs waar jy graag lees en sê ook hoekom jy graag daar lees. Onthou om elkeen op dieselfde manier te tag. Kliek op ‘n bloginskrywing, kleur URL in …
  8. Jy mag iemand benoem wat alreeds benoem is, maar veral nuwe name is ook altyd welkom.

Vyf (nee, ses, nee, sewe!) bloggers wat nog nie genoem is nie:

poerdezmerdez.wordpress.com vir haar droë sin vir humor

perdebytjie.wordpress.com vir haar liefde vir Afrika-landskappe en haar wonderlike foto’s daarvan

neteknogsteeds.wordpress.com vir haar menswees en die interessante kunsgrepe wat sy met ons deel

newsferret.wordpress.com vir sy sagte oog op mense en honde en die manier waarop hy ons ‘n aangename dag of ‘n gawe naweek toewens

scrapydo2.wordpress.com vir haar menslikheid en die interessante detail oor Nieu-Seeland

binnekantoe.wordpress.com vir haar keurige taalgebruik en fyn lewensfilosofie

dewetswild.com vir die wonderlike kennis oor die natuur wat hy met ons deel en die harde werk wat in sy reisblog ingaan

En (‘skuus, Lou) as julle gedink het ek kroek met sewe in plaas van vyf nuwe name – kyk wat vang ek nou aan:

Dit kan nie anders nie – ek moet eenvoudig die volgende bloggers ook noem, al is daar reeds elders na hulle verwys: Tina van Rondomtaliedraai, Toortsie en Kameel, en Hester van Dis Ekke.

Die heeltyd kom daar nog name by my op: Monica van McGregor se dinge, Dalene van Dans met elektroniese ink – maar my mentor het gesê mens moet weet wanneer om ‘n streep te trek…

 

 

Die dag toe Mickey Mouse ‘n draai by die doopvont gemaak het

ʼn Doopsondag roer altyd hierdie ouma se hartsnare: die ernstige formulier, die gespanne ouers, die formele uitspreek van die kindjie se naam, die pragtige ou babatjies. Gelukkig is daar altyd ʼn komiese element ook, wat my help om nie sommer in die onbeholpe sensitiwiteit van die ouderdom in trane uit te bars net omdat die hele seremonie vir my so vreeslik mooi is nie.

Vandag was weer so. Die babadogtertjies is opgetooi met die fraaiste kopbandjies (ʼn mode wat sekerlik vir predikante moet laat voel asof hulle aan ʼn hinderniswedren deelneem, maar watwou – hulle navigeer die struikelblokkies heel behendig). Met sy “sense of occasion” en lieflike deernis doop ons predikant vyf kleintjies. Die jongste babatjie skrik toe hy die koue druppels water op sy voorkoppie voel. Die peutertjie sit doodstil en wys met sy mollige voorvingertjie na die water – ʼn omgekeerde weerspieëling van die tafereel tussen God en Adam in die Sistynse Kapel. Ná die druppels water is daar ʼn effense pouse, terwyl die predikant sy hand in seën oor die klein voorkoppie uitgestrek hou. Nie een baba huil nie en ek is namens die ouers dankbaar, al het  ons geliefde voormalige herder wat verlede jaar oorlede is, gesê dis die kindertjies se manier om die Here te prys.

Die gesin wat my hart gesteel het, het skuins voor my gesit. Toe die ouers voor moet gaan staan, weet Boetie (ek skat hom so twee jaar oud) nie mooi wat om nou te doen nie. Hy gryp sy yslike opgestopte Mickey Mouse en gaan staan in reddelose stilte in die middel van die gang totdat sy pappa terugdraai, hom kom optel en saamvat vorentoe. Alle eer aan daardie pa! Dis nie enigeen wat ʼn doopseremonie met grasie kan deurmaak terwyl jy jou ouer kindjie met sy yslike Walt Disney-karakter op jou arm dra nie. En waarom sou Mickey Mouse nie ʼn draai by die doopvont kon maak nie? Hy verteenwoordig geslagte-lange positiewe stories en die geleentheid vir derduisende kunstenaars om aan hulle kreatiwiteit uiting te gee. Vanoggend was hy ʼn anker vir ʼn klein seuntjie wat nou sy wêreld met ʼn nuweling moet deel en kon hierdie seuntjie danksy sy pappa se sterk en liefdevolle arm ʼn vriendelike, genadige kerk beleef.

Die kinders is terug

Gistermiddag het ek al die hond se modderrosies van die vloer afgespons en myself vrolik opgetooi. Ek het ʼn vriendin se uitnodiging om saam na die Atterbury-teater te gaan, bedank en vir haar beduie dat my kinders na ʼn week se seevakansie op pad huis toe is – en ek wil hier wees as hulle aankom.

Op die familie-Whatsapp volg ek sedert Saterdagoggend hulle vordering met die langpad saam – Saterdagaand toe hulle halfpad oorslaap, huil klein Gabby (oor ʼn week of twee is sy drie jaartjies oud) bitterlik, want sy het gedink sy gaan vanaand by hulle huis, by ouma, slaap. (Watter kosbare skoondogter het ek tog, dat sy onbeskroomd hierdie wonderlike nuus aan haar skoonma oordra!) Einste skoondogter laat weet uiteindelik hulle is amper tuis – stop net gou by die Superette. Ek laat weet terug: “Garagedeur lankal oopgemaak :smile:”

As onsekere jongmens het ek agtergekom mens moenie jouself aan kindertjies opdring nie – as jy afsydig dog toeganklik optree, kom hulle uit hulle eie na jou toe wanneer dit hulle pas. As liefhebbende ouma vergeet ek summier my eie lewensreël! Gabby gee my ʼn afsydige, pligplegende drukkie en Joshi (sewe maande) se gesiggie lyk soos die emoji met die hartseer mondjie toe hy hierdie vreemde, grinnikende vrou op hom sien afpyl. Later bons hy darem ewe tevrede met sy maer beentjies op ouma se sagte maag en Gabby kom bewonder my stringetjie koraalkrale: “Oh, you look bee-oo-ti-ful,” adem sy. (Met dié dat die kindjie net oorsese strokiesprente sien, is Engels haar language of choice wanneer sy iets moois of interessants sien. Dankietog dis hoofsaaklik Britse Engels…maar dié ding kan dalk ʼn klagte-blog vir anderdag word…)

Die vloer is gou-gou so vol goed wat Laatlam van die kar afpak dat Muis se voetspoortjies nie eens opgemerk sou word nie. Die TV blêr luidkeels terwyl Gabby haar poppe met regte water in die middel van die vloer bad. Joshi het ʼn nuwe manier van kraai: so ʼn skel, volgehoue noot, min of meer so lank soos ʼn houtkapper se roep, maar heelwat minder musikaal. Laatlam se skoonfamilie kom groet, die huis popel van lewe en liefde.

Negeuur slaat ouma uitgeput op haar bed neer en wonder hoekom die lewe alewig óf te veel, óf te min is.

019

“Home Alone”

Op haar blog “Dis Ekke” aanvaar Hester die jongste “Discover”-uitdaging en die gevolg is ‘n heerlike inskrywing, tesame met ‘n baie goeie vertaling van “radical authenticity”, naamlik “fundamentele egtheid”. Ag nouja, kom ek vertel julle van my week tot dusver, op ‘n fundamenteel egte manier.

Vroegoggend Saterdag kom sê die liewe kindjie my: “Ouma, ons gaan op ‘n ‘ad-ven-ture’ – ons gaan see toe!” Ek gee haar ‘n drukkie, draai om en slaap verder – dis immers nou eers vyfuur en die kinders gaan niks hê aan ‘n slaperige gewuif van my af nie. Trouens, Laatlam het heel dikwels die afgelope ruk beklemtoon dat hy bly is oor die kans om ‘n bietjie sy gesin vir homself te hê…

Lange jare gelede het my mammie lekker gelag vir ‘n ou grappie waarin die oupa vir ‘n buitestander oor ‘n uitstappie dorp toe vra: “Het jy gehoor of ek saamgaan?” Hmm, ja, die Engelse sê nie verniet “Many a truth is spoken in jest” nie. Nou nie dat ek juis wou saamgaan nie – ons het almal ‘n verposinkie van mekaar nodig.

Saterdag het heel goed verloop: ek het ‘n klomp koekies gebak vir Sondagoggend se tee na kerk en moeg gaan slaap.

Sondag was lekker: die koekies het byval gevind en my liewe vriendin M (die een wat so mooi na die straatkatte omsien) het my rojaal in haar gesellige kombuis onthaal: die mooiste laslappietafeldoek, servette met katportrette op, vier soorte slaai saam met lasagne gevolg deur drie soorte nagereg!

Ek en die hond Muis is vandeesweek besig om mekaar beter te leer ken tydens ons skemeraandstappies (net jammer van die bohaai wanneer die honde agter hekke moord en doodslag belowe en Muis se rifrug so bosserig staan terwyl sy met haar eie geskel antwoord). Mens se waardigheid kry ‘n ernstige knou as jy ‘n ongeleerde, skreeulelike hond met ‘n twyfelagtige naam probeer bedwing.

Maandag het ek bietjie by die kerk gaan werk en toe tuis kom vryskutwerk doen, waarmee ek vandag ook besig is, so tussen die bloggery en fb deur.

Op fb het haar mamma ‘n video van my kleindogtertjie Gabby geplaas waar sy teen die agtergrond van ‘n helderblou see staan en seepborreltjies blaas. Ek het daardie video nou seker al vyf keer gekyk. Dis teen ‘n stadige tempo, sodat mens die tuitbekkie wat die borrels blaas en die vreugde op haar gesiggie wanneer sy weer ‘n borreltjie raakvang duidelik kan sien. Soveel verwondering op daardie dierbare gesiggie – die wonder van kindwees, volmaak vasgevang.

Die rus, vrede en vryheid van hierdie week is baie welkom. Maar ai, die huis is vreeslik stil…

“Maar net ‘n huisvrou…”

ʼn Kommentaar deur Perdebytjie dryf my om hier te skryf. Lewenslank het ek die toutrekkery tussen beroepsvrou en huisvrou gesien en telkens het die beroepsvrou gewen. Sy smaak die tevredenheid van selfverwesenliking en die aansien van ʼn salaris. Vandag wil ek probeer om ʼn lansie vir die huisvrou te breek, want ek sien hoe hulle hulself onderskat!

Liewe buurvrou wat self smiddae jou kinders by die skool kom oplaai het, dankie dat jy myne ook in jou kar gelaai het. Dankie vir die vervoer na en van musieklesse, toe jou seun en myne ʼn duet moes speel en die enigste beskikbare oefentyd tweeuur in die middag was. Middelkind sou kwalik per fiets met sy tuba by die les kon uitkom.

Dankie vir jou oop deur en verwelkomende glimlag smiddae, wanneer my dogter op hoërskool eensaam en verveeld was. Ja, sy het my vertel van die lekker skons en appelkooskonfyt…

Hoeveel broodjies het jy nie vir die snoepie gesmeer en verkoop nie!

Jy was ʼn wonderlike Voortrekker-offisier, soveel so, dat my liewe dogter Presidentsverkenner gemaak het – hoe trots was ek nie en hoe nederig dankbaar teenoor jou vir jare se dáárwees. Ek sien jou nou nog, omring deur tien woelige dogtertjies, besig om hulle sinvol besig te hou en lewensvaardighede te leer.

Daardie vreeslike tyd toe al drie ons kinders siek was en nóg ek, nóg hulle pa verlof kon neem, was jy vir my soos ʼn rots. Dankie dat jy elke dag oor die straat gedraf en kom kyk het hoe dit met hulle gaan, dankie vir jou gerusstellende oproepe om my te verseker hulle is oukei.

Jy, kosbare mevrou Huisvrou, is die sement wat ons samelewing in die voorstede aanmekaarhou. Jy is suurdeeg en sout vir die wêreld. Moet dit asseblief nooit ooit vergeet nie!

Vir Toeka-Tokkel: Hande

Scrapydo het ons genooi om vir oulaas iets vir Toeka-Tokkel te skryf, oor die onderwerp “hande”. Scrapy en haar sus Tina van Rondomtaliedraai verryk my blogervaring gereeld met hulle interessante inskrywings en gulhartige kommentaar. Ek gaan Toeka-Tokkel en al julle ander se bydraes mis!

By die gedagte aan hande, spring twee beelde voor my geestesoog op:

My skoonma, met ʼn hand vol beskuitdeeg wat sy na my toe uithou om te wys hoe mooi die tekstuur is. Haar vingers is slank, met goedgevormde naels, en die tekstuur van die deeg is onverbeterlik. Haar blou oë kyk vol vreugde en voldoening na my, want sy weet hoe ek haar kundigheid in die kombuis bewonder. “Full many a flower is born to blush unseen…” Ek was lief vir haar.

My mammie, op die groen leunstoel met ʼn kleutertjie aan weerskante van haar: Middelkind links en my dogter regs. Wat op aarde maak hulle? Elke kleinding het ʼn oumahand op die skoot in ʼn stewige greep, terwyl hulle een van die opgehewe are op die rugkant platdruk – en laat los; platdruk – en laat los: ʼn wonderlike speletjie om te kyk hoe herstel die are en sommer ʼn verskoning om styf teen ouma te sit in heerlike gemeensaamheid. Sy kyk op na my, so half verleë dat ek hulle betrap het… Ek was lief vir haar.