Ek het familie oorsee

Enelda

Ek het hierdie stukkie ‘n jaar terug geskryf, ons nuutste baba is nou al ‘n jaar oud en ek het haar nog nooit vasgehou nie, die verlange raak soms baie erg. So hierdie is vir almal met familie oorsee:

Eens op ‘n tyd het ontdekingsreisigers op hulle skepe geklim en die hele wêreld verken. Hulle het moed bymekaar geskraap en gehoop dat in die tog om hulle plek te vind hulle nie van die aarde sal afval nie, of deur die groot seemonster opgevreet word nie. So het ons voorvaders hul tuistes gevind, en ons beland waar ons gebore word.

Mens word deel van jou land en sy mense, hulle is in jou bloed, jou kultuur is in jou. Daarom is dit vir ons so moeilik om weer wortels op te tel en iewers anders te gaan inskiet. Maar deesdae is dit die norm, ons almal het familie en vriende…

View original post 553 more words

In die oomblik – VSA16

Dis ‘n lieflike herfsoggend. Daar was ys op die dak van P se kar; die dogwood se blare het almal oornag boergonje verkleur; die lug is daardie verstommende herfsblou.

My kinders kry vanaand gaste, ‘n oud-Suid-Afrikaner en sy Brasiliaanse vrou. Hulle bring skaaptjops; V bak tipsy tert. Sy speel dieselfde Deff Leppard-liedjies (“Pour a Li’l Sugar on Meeee”) wat sy gespeel het toe sy in st. 9 die dekor vir die matriekafskeid op ons sitkamermat geverf het.

Sedertdien het die lewe ons albei al op kronkelpaadjies en ver paaie gelei en tog – hier is ons altwee, gelukkig in mekaar se gawe geselskap.

Maandag=Wasdag no 27: kamer

Dankie, Scrapy, vir die inspirasie.

Dit was eintlik maar ‘n stoorkamertjie, met ‘n groot ingeboude kas en net genoeg plek vir ‘n divan,* maar daar was ‘n lekker groot venster wat nogal noord (!) gewys het. Dit was in die dae toe huise se vooraansig deur die straat bepaal is, maak nie saak hoe die son sy baan deur die dag gevolg het nie. My tannies se groot dubbelverdiepinghuis in Potchefstroom se vooraansig het wes gewys. Dit was ‘n pragtige ou huis, nog met die patroonplafonne – die enigste noordekamertjie het egter net ‘n gewone plafon gehad. Die res van die noordekant van die huis is deur die houttrap en ‘n stoep in beslag geneem, maar in daardie kamertjie op die boonste verdieping het die son in die winter heerlik geskyn.

Wanneer ons gesin by my twee tantes gaan kuier het, is ek en my boetie soos koninklikes ontvang en onthaal. Daar was boerekos, lekkers, my tannie Gertie se soetkoekies en Boerstra Bakkery se veerligte konfyttertjies. Die enigste voorwaarde wat ooit aan ons gestel is, was dat ons soetjies moes speel sodat ons nie my hoogs bejaarde ouma sou pla nie. Ons het heerlik op die groot dorpserf hopscotch gespeel en onder die groot eikebome op die sypaadjie akkerdoppies op die leivoor laat afdryf wanneer dit die straat se waterbeurt was.

Photo by Eriks Abzinovs on Pexels.com

Moeg gespeel, het ek in “my” kamertjie in die son gaan lê en van die tydskrifte gelees wat daar opgestapel was: die Reader’s Digest, Huisgenoot en Brandwag. O, en daar was die wonderlikste ding: ‘n pofferige bulsak op die divan, waarop ‘n kind kon spring sodat sy na daardie eerste lugontploffing stadig in die veresagtheid insak. Laatnag kon mens die treine verweg hoor fluit en jou verlustig in die geborgenheid van ‘n veilige slaapplek.

Daar was nooit enige twyfel oor wie in daardie kamertjie sou slaap nie, as die oudste het ek dit eenvoudig geannekseer. Ek onthou nou nog die gevoel van verontregting toe ek – reeds uit die huis uit – weer eendag saam met die gesin in Potch gaan kuier en agterkom dat die kamertjie van eienaar verwissel het: dit was nou my boetie se domein. Dit was my eerste ontnugtering met die grootmenslewe; dit was, helaas, nog lank nie die laaste nie.

* ‘n Deftige naam vir ‘n baie basiese bed met vier plat stukke yster elkeen soos ‘n u gebuig om die pote te vorm, wat aan die ysterraamwerk vasgesweis is. Die kettinkies wat in diamantvorms binne die raamwerk saam met ystervere gespan is om die mat vir die matras te vorm, kon vreeslik kraak en kreun as die bed al oud was.    

In die oomblik – VSA14

Donut kuier hier vir die naweek! V het ‘n hondekam gekoop, die generiese weergawe van ‘n patent wat die “Furminator” genoem word. Op die houtstoep kam sy Donut en die herfswindjie warrel die plukseltjies goue hondehare wat nie in die kam vassit nie ewe feestelik deur die sonlig. Vanwaar ek sit, kyk ek reg van voor in die ou se hondegesig vas; hy kyk behoorlik oormekaar van lekkerkry.

Maandag=Wasdag no 26: skoene

Dankie, Scrapy, vir jou uitdaging.

My pa was baie lief vir my, ek was vir hom ‘n bron van vreugde en vermaak. Ek onthou hoe hy eendag gelag het toe hy na my breë, plat voetjies gekyk het, “sandtrappers” het hy hulle genoem. Die spasies tussen my tone het hom geamuseer.

Nie vir my nie! Dit was altyd moeilik om skoene te kry wat breed genoeg was om al daai toonspasies te akkommodeer en kort genoeg om nie van my hakke af te glip nie. Te wyte aan die modieuse skerppuntskoene van my jeug sit ek vandag met toonknobbels. As ek ooit die brein agter die Suid-Afrikaanse skoennaam “Froggies” ontmoet, sal ek daardie persoon se voete uit dankbaarheid soen. Nou is daar darem mooi skoene wat gemaklik pas.

Ofskoon skoene nooit vir my ‘n passie was nie, onthou ek tog hier en daar ‘n besonderse paar. Seker die mees uitspattige skeppinge wat ek ooit gedra het, was ‘n paar sandale iewers in die sewentigerjare van die vorige eeu. Dit was dik houtplatforms met leerlelle daaraan vasgekram, wat oor die brug van die voet met leertoutjies opgeryg het. As ek straat-af gepiekel het, het ek kompleet soos ‘n perd geklink.

In die oomblik – VSA13

Het nogal gewonder wat sou oomblik nr. 13 hier in die VSA wees – dit het toe gister gebeur.

Midnight is my dogter se geliefde kat, ‘n binnenshuise kat sedert die anonieme brief wat gekla het omdat die kat, strydig met plaaslike regulasies, oor ander mense se erwe durf loop (???)

Midnight verlang na die buitelug. Soms laat ek haar uit, hou haar fyn dop en dra haar sommer gou weer terug huis toe. Sy’s eintlik baie soet en laat haar ewe gewillig optel, al kla sy dan so ‘n bietjie.

Gister verdwyn sy egter soos ‘n groot speld en ek begin soek, raak al hoe paniekeriger. V&P is op pad – hoe gaan ek vir hulle vertel hulle liewe kat is weg? Watter slegte, slegte kat-ouma is ek tog!

Gelukkig sien ek die kenmerkende swart silhoeëtjie op die leë huis langsaan se tuintrappies sit, loop inderhaas om na die hekkie wat my toegang sal gee. Toe die klein klits my sien kom, hardloop sy soos ‘n mal ding met die trappies af gras toe; bespring die een boomstam en hang halfmas, stert al swiepend; gee ‘n reuse-sprong grond toe en hardloop teen die ander boomstam op en af; gaan sit eindelik op die grens van die volgende erf en was ewe vroom haar pote.

Ek probeer kalmte uitstraal, maar dis onbegonne, want sê nou net daai kat vat die pad – ek sal haar nooit kan inhaal nie!

Gelukkig laat sy my nader kom en ek kry haar aan die stert beet, ag, ek weet dis baie eina, maar dis nou amper ‘n kwessie van lewe en dood! Sy skree verskriklik, kap verwoed na my, maar ek hys haar op en stryk aan huis toe terwyl ek haar luidkeels vertel watter stoute, stoute, @#$%&*! kat sy is. Ons twee se harte bons ewe vinnig.

Darem verstaan die bure wat my dalk sou kon hoor, nie Afrikaans nie.