Thanksgiving 2025

Die groot sedanmotor gly by die oprit in, hou stil en die gesinnetjie klim uit:

Katherine, met haar mooi groen oë, lang ligtebruin hare en sjarmante “Southern drawl”; Noah, die voorskoolse “hellion” (sy ma se woord, nie myne nie) met sy krulkop en intense donkerbruin ogies; Casey, die groot, sterk pappa wie se swart hare nie vandag deur die gebruiklike “ball cap” verberg word nie; en –

klein Theo, die prenteboekbaba met sy geredelike glimlaggie (vier maande oud; weeksdae kom kuier die outjie by my terwyl sy mamma moet werk). Ek verkyk my aan sy feesdaguitrusting: ‘n donkerbruin ferweelpakkie (wat die Amerikaners ‘n “onesie” noem) met ‘n puntkragie en – die hoogtepunt! – ‘n breë wit koordband wat strek van armpie tot armpie, met drie. veelkleurige. kalkoene. wat oor sy borskassie dans.

Dis hulle laaste stop voordat hulle huis toe gaan, nadat hulle heeldag die rondte van Vader Cloete gedoen het by ma en pa se families. My kinders is op ‘n welverdiende plesiervaart in die Bahamas, dus het Katherine besluit om haar oor my te ontferm. Ek kry ‘n yslike bord kos (ham, brusselse spruitjies, wortels, twee soorte “biscuits” wat eintlik ‘n soort skonbedryf is, pampoen met ‘n malvalekkerbolaag en die alomteenwoordige “mac ‘n cheese”) plus nagereg (speserykoek met karamelversiering en ‘n “choc chip cookie” wat drie keer groter is as wat enige soetkoekie behoort te wees).

Die kos was heerlik, maar die grootste lekkerte was die geselskap.

Photo by Tomas Anunziata on Pexels.com

Pret in die VSA

Soms werk alles net saam: tyd, plek en omstandighede, sodat ‘n mens vreugdevolle dae gegun word, sowel innig as uitspattig.

Middelkind kom uit Ierland om ‘n vergadering in Boston by te woon en daarna kom kuier hy by sy sussie en haar man in Greenwood. Min het ek kon dink, toe ek destyds van die passasiersitplek agtertoe geklim het om op ‘n lang reis ‘n fisiese buffer tussen twee bakleiende kinders te vorm, dat die twee eendag sulke goeie vriende sou wees.

Omdat haar boetie op Halloween arriveer, beplan V dat ons as die Addams family gaan opdres om saam met die seuntjies van die cottage te stap op ‘n Trick or Treat-ekspedisie: sy en Paul gaan Morticia en Gomez wees, ek kry die gesogte rol van Wednesday en haar boetie sal Pugsley vertolk. Sy bestel rêrige kostuums op Amazon, en ek vraatkyk altwee seisoene van die TV-reeks waarin Wednesday die hoofkarakter is om vir my rol voor te berei. Honey die hond kry ‘n opgeblaasde wit latexhandskoen aan haar halsband – sy stap saam as Thing (die afgekapte hand wat Wednesday oral vergesel deur op sy vyf vingers rond te krabbel – ja, ek weet, grillerig verby).

Ons gaan stap in ‘n nuwe buurt waar ‘n ontwikkelaar dubbelverdiepinghuisies gebou het wat soos pophuise lyk. Daar is nog nie bome nie, maar die herfskleure van die omringende woud se hoë bome gloei in die skemerlig. By amper elke huis brand daar lig, die teken dat die inwoners aan Trick or Treat deelneem. In party tuine is daar geraamtes en spinnekoppe. Die heel beste is die geanimeerde “Grim Reaper”, 6 voet hoog, met rooi ligte en ‘n skrikwekkende stem.

Ons geselskap bestaan uit die Addams familie, ‘n bofbalspeler, die bofbalspeler se ma, in ‘n swart blinkertjiestrui en ‘n pers romp met swart spinnerakpatrone, twee footballspelers, ‘n opblaashaai, twee karakters uit videospeletjies en die ander huisouerpaar in hulle rêrige skeidsregterklere, met fluitjies-om die nek. Soos wat ons verder stap, raak die seuntjies se sakke lekkergoed al hoe voller. Die atmosfeer is gemoedelik, die mense vriendelik, en die oudste Wednesday van alle tye geniet haar gate uit!