Joshua voel verskriklik verontreg. Sy sussie het hulle pa vir ‘n rekenaarmuis gevra en pappa het toe Joshua s’n vir haar gegee. Dit was nie lank nie, toe “mors sy geel gunk oor die hele muis en maak hom stukkend”. Joshi lewer ‘n lang, emosionele monoloog oor hoe sy pa nooit daardie muis vir sy sussie moes gegee het nie, maar dit liewers met ‘n ander een moes vervang het wat nie aan hom wat Joshua is, behoort het nie. Hy eindig op ‘n dramatiese hoogtepunt, elmbogies gebuig met sy handpalmpies na bo in ‘n eeue-oue Griekse gebaar van wanhoop: “… en nou is hy moerrr toe!”