Joshua sit met ‘n vuil, papperige wit ballon in die een hand en ‘n metaalplaatjie, konsertinagewys gevou, in die ander hand. (Die metaalplaatjie is “’n deel van mamma se rekenaar” – een van vele ou masjiene wat al onder die mannetjie se nuuskierigheid deurgeloop het.) Hy druk die twee voorwerpe ritmies teen mekaar en vertel met oorgawe en baie woorde van al die masjiene in sy werkswinkel.

Ouma: “Waar kry jy daardie masjien?”

Joshua: “In die Crazy Machine Shop.”