Uiteindelik is ek en die opgegaarde “pampiere” van ‘n leeftyd herenig…

Ek kom op Middelkind se st. 4-bloemlesing af. Dit begin besonder goed: BLOEMLESING in netjiese sjabloonletters, met ‘n foto van Eugéne Marais en ‘n kort stukkie oor sy digkuns. Op die volgende bladsy is ‘n tekening van ‘n wilde gesig met ‘n ronde oop mond ter illustrasie van “Die winterwind” deur E. van der Merwe. Daarna kom ‘n paar spreuke van Langenhoven aan die beurt en dan “Dis al” van Jan F.E. Cilliers. Daar is ‘n goeie skets van die blond, die blou, die veld en die lug, met ‘n grafsteen tussen die grasse. Ek lees die klein lettertjies van die grafskrif – ‘n erge anachronisme: “Rus in vrede 1816-1834”. Hoe het ek dit oor die hoof gesien? Het seker maar vinnig geloer en “mmm” gesê, indien ek ooit daarna gekyk het – my arme middelkind… Dan kom die laaste inskrywing: “Die Sfinks van Memfis” sonder erkenning aan die digter. Drie gedigte en ‘n paar spreuke vir ‘n hele jaar? Waar was die kind se ma? Besig met ‘n kleuter, ‘n huishouding en ‘n oggendwerk wat in middae en aande oorgespoel het, dís waar.

Hierdie kosbare seun wat maar sy eie weg deur die skooljare gevind het, het ook sy eie weg ná skool gebaan. In 2020 het hy ‘n Meestersgraad in Rekenaarwetenskap cum laude behaal. Ondanks sy ma, wat desnieteenstaande bars van die trots.