Wat word van die meisie wat altyd alleen bly?

Sy wag nie meer vir die kom van die jagters nie;

Sy maak nie meer die vuur van swartdoringhout.

Die wind waai verby haar ore;

Sy hoor nie meer die danslied nie;

Die stem van die storieverteller is dood.

G’n een roep haar van ver nie

Om mooi woorde te praat.

Sy hoor net die stem van die wind alleen,

En die wind treur altyd

Om hy alleen is.

 

– Eugène N. Marais

(Uit Dwaalstories, 1959. Human & Rousseau – Kaapstad)