Hoe langer ek aan vandeesweek se onderwerp dink, hoe meer besef ek dit sal maar die storie van een reënerige oggend lank, lank gelede moet wees.

Laatlam het as hoërskoolseun sy eie “man cave” gehad, nl. sy slaapkamer. Ek het maar selde daardie grot betree, om trauma sowel vir hom as vir my so ver moontlik te beperk.

Dié oggend was hy egter reeds laat, die wekker is telkens doodgedruk en ek was goed de vieste in. Briesend storm ek die pikdonker kamer binne en trap met my kaalvoete en volle gewig bo-op ʼn warm hondelyf.

Appel was ʼn kruising tussen ʼn staffie en ʼn bokser, ʼn liewe, goed-geaarde, ronde bruin hond, die rustigheid vanself, maar daardie oggend was hy die slapende draak van die grot, wat niemand moes wakker maak nie. Van pure skrik hap hy aan my voet en my bene swik onder my, sodat ek bo-op die arme ou dier te lande kom.

My ongesensorde uitroepe en die hond se getjank het darem gesorg dat Laatlam so helder wakker was dat hy jouwarempel nog die skoolopening kon bywoon…

Advertisements