Youth is the most precious thing in life; it is too bad it has to be wasted on young folks – George Bernard Shaw

Vanaand lees ek Tina se repliek op my antwoorde op haar “Vyf vrae” – sy noem die Breytenbach-teater en dis asof ek terug is in my ou vooroorlogse woonstelletjie in Sunnyside (vir julle jonges: dit verwys nou na die Tweede Wêreldoorlog, dus was die plek reeds heerlik oud en deurwinterd toe ek as jong vrou daar gewoon het).

Dit is ʼn eenverdiepinggeboutjie met agt woonstelle: vier bo, vier onder. Ek klim met die breë rooi sementtrap boontoe na waar ek en my drie strepieskatte woon. Daar is ʼn ingangsportaal waaruit deure na links en na regs tot die badkamer (met ʼn bal-en-klou-bad!) en die kombuis toegang gee. Die stofie is ʼn liggroen emalje-affêretjie, waarvan die oonddeur met ʼn handvatsel toeknip. Die wasbak is ʼn heerlike groot granietblok, sodat ek skottelgoed kan ophoop totdat my broer weer as hy kom kuier, uit pure lojaliteit die hele spulletjie vir my was. In die yskas is daar melk, dalk galsterige botter (my arme boetie het juis eendag amper voedselvergiftiging opgedoen), verskeie botteltjies naellak (dit laat die politoer langer hou) en katkos.

Die slaapkamer is heerlik groot, met plek vir die lessenaar waar ek oor my werk sit en wroeg. Die sitkamer het ʼn oop balkonnetjie en daar is ʼn reuse-palmboom waarin ʼn kolonie kransduiwe woon. Skemertyd leun ek oor die lae muurtjie en luister na die gekoer en geritsel soos die duiwe vir hulle nagrus regmaak, terwyl die rooi son agter die palmtakke wegsink. Snags drie-uur kan ek die leeus in die dieretuin hoor brul, ʼn towerklank wat oor die stil stad eggo.

Dis ʼn tyd van storm en drang, van wanhoop en plesier. Ek nooi my vriende na ʼn kerslig-fondue op ʼn Saterdagaand: ons sit op die breëplankvloer en die mat doen diens as tafel. Teen die einde van die aand struikel A oor die ry vol likeurglasies en dis vir ons verskriklik snaaks…

Iewers in die papiere wat ek met my saamsleep, ontdek ek ʼn kaartjie uit daardie tyd, geskryf deur my hartsvriendin wat nou in die Boland woon en na wie ek vandag heeldag verlang het:

Vir die wierook en die mirre van Samoshof nr 5

Advertisements